ပါးစပ္နဲ႔ကုုိယ္ အုုိးစားမကြဲဖုုိ႔ (Dhamma Beri Sayadaw)

November 16, 2012

ပါးစပ္နဲ႔ကုုိယ္ အုုိးစားမကြဲဖုုိ႔

ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)၊ ႏို၀င္ဘာ ၁၆၊ ၂၀၁၂

မိမိရဲ႕ ညာဘက္ မ်က္ေစ့မွာရွိတဲ့ တိမ္ကုုိ ေလဆာစနစ္နဲ႔ ကုုသဖုုိ႔ စီစဥ္တဲ့အခါ ထုုံးစံအတုုိင္း ခႏၶာကုုိယ္ရဲ႕  ပကတိခံႏိုုင္ရည္ကိုု သိဖိုု႔အတြက္ ေသြးေဖာက္ၿပီး ေရာဂါစစ္ေဆးဖိုု႔ စီစဥ္ရပါတယ္။ မ်က္ေစ့ကုုသမႈကိုု ေဒါက္တာ လင္ဒါဗူး (Bach Lan Linda Vu) ဆိုုတဲ့ ဗီယက္နမ္အမ်ဳိးသမီး ဆရာ၀န္မက ကုုသမွာျဖစ္ေပမယ့္ ေရာဂါစစ္ေဆးမႈကိုုေတာ့ ကုုသမႈ ကုုန္က်စရိတ္အ၀၀ကိုု ကုုသိုုလ္ျဖစ္ တာ၀န္ယူမယ့္ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ဦးကပဲ သူ႔ေဆးခန္းမွာ တာ၀န္ယူ စစ္ေဆးေပး ရမွာပါ။
          ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ဦးက
“မ်က္ေစ့ ကုုသဖိုု႔အတြက္သာမကဘဲ ခႏၶာကိုုယ္တစ္ခုုလံုုးအတြက္ပါ အပိုုအလိုုေတြကိုု သိရေအာင္ ေရာဂါအားလံုုးကိုု စစ္ေဆးေပးမယ္ …”
ဆိုုၿပီး ေသြးကိုု ငါးစီစီ ပုုလင္းသံုုးခုုနဲ႔ ထုုတ္ယူၿပီး စစ္ေဆးပါတယ္။

          အေၿဖထြက္လာတဲ့အခါ ဆီခ်ဳိ၊ ေသြးခ်ဳိ၊ ႏွလံုုး၊ အဆုုတ္၊ အသည္း၊ ေသြးတိုုးစတဲ့ ေရာဂါေတြ ကင္းတဲ့အတြက္ မ်က္ေစ့ကုုသမႈအတြက္ကေတာ့ အေျခအေနအားလံုုး ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခႏၶာကိုုယ္ က်န္းမာေရးအတြက္ အေရးႀကီး တဲ့ ကိုုလက္စထေရာေတြထဲမွာေတာ့ သံုုးမ်ဳိးေလာက္က ရွိသင့္တာထက္ အေတာ္ေလးပုုိမ်ားေနၿပီး လိုုအပ္တဲ့ တစ္မ်ဳိးက ေတာ့ ေလွ်ာ့နည္းေနပါသတဲ့။ အခုုပိုုေနတဲ့ ကိုုလက္စထေရာေတြဟာ ဒီထက္ အဆမတန္မ်ားလာရင္ ေသြးတိုုးတိုု႔၊ ႏွလံုုးတိုု႔၊ ေလျဖတ္တာတိုု႔ ဆိုုတာေတြ ျဖစ္လာႏိုုင္တဲ့အတြက္ ဒါကိုု အေရးတႀကီး ကုုသရမယ္ဆိုုၿပီး ေဆးတစ္မ်ဳိး ေပးပါတယ္။ ဒီေဆး ကလဲ မ်ားလြန္းရင္ အသည္းကိုု ထိခိုုက္ႏိုုင္တဲ့အတြက္ ႏွစ္လေလာက္တစ္ခါ အသည္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ၀န္ထံ စစ္ေဆး ၾကည့္ရမယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။

          ဆရာဆက္ၿပီး ေျပာတာကေတာ့

“ဒီ ကိုုလက္စထေရာမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလွ်ာ့ပါးသြားဖိုု႔အတြက္ အဓိက အေရး အႀကီးဆံုုးက ေန႔စဥ္စားေသာက္ေနထိုုင္မႈပဲ ျဖစ္တယ္။ ေနထိုုင္မႈဆိုုတာကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းစတဲ့ ကိုုယ္လက္လႈပ္ရွား မႈပံုုမွန္ရွိေနဖိုု႔ပါပဲ …” ဆိုုၿပီး ေန႔စဥ္စားေသာက္ေလ့ရွိတဲ့ အစားအစာမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လိုု႔ ဆရာ၀န္က ေရွာင္ရမယ္ဆိုုတဲ့ အစား အစာေတြထဲမွာ ၀က္သား အမဲသားတိုု႔၊ ေရထြက္ပစၥည္းျဖစ္တဲ့ ဂဏန္း၊ ပုုစြန္၊ ျပည္ႀကီးငါး၊ ကင္းမံုုတိုု႔ဆိုုတာေတြကေတာ့ မိမိအေနနဲ႔လဲ အႀကဳိက္စာရင္းထဲမွာ မပါလိုု႔ ဘာမွ သိပ္မထူးလွပါဘူး။

အဲ .. ခက္တာကေတာ့ မိမိႀကဳိက္ႏွစ္သက္တဲ့ အထဲက မႈိ၊ မွ်စ္၊ အင္ဥ၊ အာလူး၊ ၾကက္ဥ ဘဲဥေၾကာ္နဲ႔ အေၾကာ္အေလွာ္ေတြကေတာ့ တကယ့္ကိုုမွ မလိုုလားအပ္တဲ့ ေရာဂါမ်ားရဲ႕ ဇစ္ျမစ္တရားခံ စာရင္းထဲမွာ ပါ၀င္ေနတာပါပဲ။

          စားသင့္စားထိုုက္တဲ့ အသီးအရြက္မ်ားနဲ႔ အသားငါးမွာလဲ အကင္ အျပဳတ္လိုုဟာမ်ဳိးေတြက်ေတာ့ မိမိရဲ႕ ပါးစပ္က ဘယ္ေတာ့မွ လက္ခံေလ့မရိွတဲ့ မႀကဳိက္စာရင္းမွာ ပါ၀င္ေနတာကလဲ ေနာက္ထပ္ အခက္တစ္ခုုေပါ့။

ဆရာ၀န္နဲ႔ ေမးေျဖစစ္ ေဆးၿပီးတဲ့အခါ မိမိရဲ႕ က်န္းမာေရးျပႆနာက “ပါးစပ္က ႀကဳိက္သမွွ်ေတြကိုု ခႏၶာက လက္မခံႏိုုင္၊ ခႏၶာက လက္ခံႏိုုင္တာ ေတြကိုုလဲ ပါးစပ္က မႀကဳိက္”ဆိုုတဲ့ ပဋိပကၡႀကီးကိုု ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းရေတာ့မယ့္ အေျခအေန ေရာက္ေနပါေတာ့တယ္။

          ေနာက္ဆံုုး ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကည့္တဲ့အခါ ခႏၶာကိုု္ယ္ ေလးလံထိုုင္းမႈိင္းတာတိုု႔၊ အဆီတိုုးတာတိုု႔၊ ဒူးနာၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လိုု႔ မေကာင္းေတာ့တာတိုု႔ဆိုုတဲ့ ခႏၶာကိုုယ္ရဲ႕ အနာေရာဂါဟူသမွ်က မိမိပါးစပ္ရဲ႕ မဆင္မျခင္ စားေသာက္မႈ မ်ားေၾကာင့္ဆိုုတာ သိလိုုက္ရတယ္။ ပါးစပ္ရဲ႕ ဒဏ္ ကိုုယ္လံုုးက ခံေနရတယ္ ဆိုုပါေတာ့။

          ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ပါးစပ္နဲ႔ကိုုယ္ အေၾကာင္းကိုု ေအးေအးေဆးေဆးျပန္ၿပီး သံုုးသပ္စဥ္းစားေနမိတယ္။ ပါးစပ္က အႀကဳိက္ကိုု ၾကည့္တယ္၊ ခႏၶာကိုုယ္ႀကီးက အက်ဳိးကိုုပဲ လိုုလားတယ္။ ခႏၶာကိုုယ္ႀကီးက လိုုအပ္တဲ့ အက်ဳိးကိုုက်ေတာ့ ပါးစပ္က မႀကဳိက္ႏိုုင္။ ပါးစပ္က ႀကဳိက္သမွ်ေတြကလဲ ခႏၶာကိုုယ္ႀကီးအတြက္ အက်ဳိးက မရ႐ံုုမကဘူး၊ အက်ဳိးပါ ယုုတ္ေနၿပီ၊ ဘာလုုပ္ရလဲ။ ျပႆနာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ၊ ပါးစပ္အေနနဲ႔ ကိုုယ္ႀကဳိက္တာကိုုပဲ ၾကည့္ေနမလား၊ ခႏၶာကိုုယ္ရဲ႕ အက်ဳိးကိုု ၾကည့္မလား။ ဒါပါပဲ။

          ျမတ္စြာဘုုရားရွင္က “သမဂၢါနံ တေပါ သုုေခါ = တညီတညြတ္တည္း စုုေပါင္းႀကဳိးစားၾကမွ ခ်မ္းသာကိုု ေဆာင္ႏိုုင္မယ္”လိုု႔ ေဟာညႊန္ထားတာ အရင္ကဆုုိ  ဒီစကားကုုိ ႏုုိင္ငံေတာ္တံဆိပ္မွာ ထည့္သြင္းထားတာကုုိေတာ့ လူတုုိင္း ၾကားဖူးၾကမွာပဲ။ အခုုေတာ့လဲ “သမဂၢ’’ဆုုိတဲ့ စကားက ရွားရွားပါးပါး “ကုုလသမဂၢ”ဆုုိတာေလာက္ပဲ ၾကားဖူးၾကေတာ့ တခ်ဳိ႕ ျမတ္ဗုုဒၶရဲ႕ ဒီ “ေအာင္ျမင္တုုိးတက္ေရး လမ္းညႊန္” တရားကုုိ ေမ့ေကာင္း ေမ့ေနေလာက္ၿပီ။ မိမိလဲ ခပ္ေမ့ေမ့ေလာက္ပါပဲ။ အခုုေတာ့ ကုုိယ္ေရးကုုိယ္တာ ျပႆနာႀကဳံလာလုုိ႔ ဒီလမ္းညႊန္တရားကုုိ ျပန္ၿပီး ႏွလုုံးသြင္းမိသြားတယ္။ အမ်ားသူငါနဲ႔ သမဂၢ ျဖစ္ေရးထက္ ဒီခႏၶာကုုိယ္ တစ္ခုုတည္းက ပါးစပ္နဲ႔ ခႏၶာကုုိယ္တုုိ႔ရဲ႕ သမဂၢျဖစ္ေရးကုုိက မလြယ္ကူလွပါကလား။

          ဒီကိစၥမွာ အဓိကအေရးႀကီးဆုုံးက ပါးစပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ဟုုတ္တယ္ ခႏၶာကုုိယ္တစ္ခုုလုုံးရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးနဲ႔ ဆုုိးျပစ္ေတြမွာ ပါးစပ္က သိပ္ၿပီးကိုု အခရာက်ေနပါကလား။

အင္း … ဟုုတ္ေပမယ္ေလ အေပၚပုုိင္း(ဦးေခါင္းပုုိင္း)မွာ ခႏၶာကုုိယ္ႀကီးကုုိ ဦးေဆာင္အုုပ္ခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲဖုုိ႔ ေနရာယူထားၾကတဲ့ “မ်က္ေစ့၊ နား၊ ႏွာ၊ လ ွ်ာ”ဆုုိတဲ့ အဂၤါေလးရပ္ရွိၾကရာမွာ  က်န္တဲ့ မ်က္ေစ့၊ နား၊ ႏွာတိုု႔က ပ႒ာန္း ဣႁႏိၵယပစၥည္း အလိုုအရေျပာရရင္ အာဏာတစ္ခုုစီကိုုပဲ ပိုုင္ၾကတယ္။

မ်က္ေစ့က ၾကည့္ေရး၊ နားက ၾကားေရး၊ ႏွာေခါင္းက ႐ွဴ႐ႈိက္ေရး ဆိုုပါေတာ့။

ထူးထူးျခားျခား ပါးစပ္(လွ်ာ)ကေတာ့ ေျပာေရးဆိုုခြင့္နဲ႔ စားေရးေသာက္ခြင့္ဆိုုတဲ့ အခြင့္ႏွစ္ခုုကိုု အပိုုင္ရထားတာ ဆိုုေတာ့ အာဏာႏွင့္ခုု လက္ကိုုင္ျပဳထားတယ္လိုု႔ ဆိုုရမွာပဲ။ ဒီအာဏာႏွစ္ခုုကလဲ ခႏၶာကိုုယ္ႀကီးအတြက္ အလြန္ကိုု အေရးႀကီးတယ္။

          ေရွးလူႀကီးသူမမ်ားကေတာ့

“မုုန္းေစလိုုလဲ ပါးစပ္လက္ေလးသစ္၊ ခ်စ္ေစလိုုလဲ ပါးစပ္လက္ေလးသစ္”

လိုု႔ သူ႔အေပၚ မွတ္ခ်က္ခ် ဆိုု႐ိုုးျပဳထားၾကတယ္္။ ဒီဆိုု႐ိုုးက ပါးစပ္ရဲ႕ ေျပာေရးဆိုုခြင့္အာဏာကိုု ၾကည့္ၿပီးေတာ့ပဲ မွတ္ခ်က္ခ်ထားတာ ျဖစ္ေပလိ္မ့္မယ္။ အမွန္ကေတာ့ ခ်စ္ေစ မုုန္းေစလိုုမႈသာမကပါဘူး မိမိသူတစ္ပါး ႏွစ္ဦးသားလံုုးရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးနဲ႔ ဆိုုးျပစ္မ်ားဟာလဲ ဒီပါးစပ္ရဲ႕ ေျပာေရးဆိုုခြင့္ အာဏာေပၚမွာပဲ တည္ေနတာပါ။

အဇာတသတ္မင္းရဲ႕ “ခမည္းေတာ္ကိုု ေျခေထာက္ဓားခြဲသတ္ေစ”ဆိုုတဲ့ ေျပာဆိုုခြင့္  အလြဲသံုုးစားျပဳမႈဟာ ခမည္းေတာ္ျဖစ္တဲ့ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးကိုု နတ္ရြာစံေစသလိုု သူ႔အတြက္လဲ သူ႔သားက အတုုလိုုက္ၿပီး သူ႔ကိုု ျပန္သတ္ေစတဲ့ ေသမိန္႔ႀကီး ျဖစ္ေစ႐ံုုမွ်မက ေသၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာလဲ ေထာင္က်ၿပီး ေသရသူက နတ္ရြာကိုုစံ၊ ေထာင္ခ်မိန္႔ေပးၿပီး ေသရသူက ငရဲခံေစခဲ့တဲ့ ကေမာက္ကမ ဇာတ္သိမ္းခန္းႀကီးအထိ ျဖစ္ေစခဲ့တာပဲ မဟုုတ္လား။

          အဲ အခုု မိမိမွာ ၾကံဳရတာကေတာ့ ပါးစပ္ရဲ႕ ေနာက္ထပ္ အာဏာတစ္ခုုျဖစ္တဲ့ စားေရးေသာက္ခြင့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတဲ့ အက်ဳိးပါ။ အခုု ပါးစပ္နဲ႔ ခႏၶာကိုုယ္က သမဂၢ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ပါးစပ္ရဲ႕အမွား ဒဏ္ကိုု ခႏၶာကိုုယ္ႀကီးက လွိမ့္ၿပီး ခံေနရၿပီ၊ မိမိခႏၶာကိုုယ္မွာ ဓားနဲ႔ခြဲစိတ္ ကုုသမႈ ႏွစ္ႀကိမ္၊ ေလဆာနဲ႔ ထိုုးေဖာက္ကုုသမႈက ႏွစ္ႀကိမ္ခံယူခဲ့႐ံုုနဲ႔ မလံုုေလာက္ေသးဘူး အခုုထိ ကိုုလက္စထေရာရဲ႕ ဒဏ္ေတြက ဖိစီးေနဆဲျဖစ္ေနတယ္။ ဒီပါးစပ္ကိုု ဘာလုုပ္ရမလဲ၊ ပါးစပ္နဲ႔ ခႏၶာ သမဂၢ မျဖစ္လိုု႔ ကေတာ့ ဆရာ၀န္ေျပာျပခ်က္အရဆိုုရင္ ေနာက္ဆက္တြဲက ႏွလံုုး၊ ေသြးတိုုး၊ ေလျဖတ္ဆိုုတဲ့ အႏၲရာယ္ဆိုုးႀကီးေတြဆီ ဦးတည္ေနၿပီတဲ့။

           ဒီေတာ့ ကိုုယ့္ပါးစပ္ကိုု ျပတ္ျပတ္ပဲ ေမးလိုုက္မိတယ္။

“အႀကဳိက္ကိုု ၾကည့္မလား၊ အက်ဳိးကိုု ၾကည့္မလား”ေပါ့။

ပါးစပ္ကေတာ့ အႀကဳိက္ကိုု တယ္ၿပီး လက္မလႊတ္ခ်င္လွဘူး။ “နဲနဲပါးပါးေတာ့ ”ဆိုုၿပီး ေပကတ္ကတ္နဲ႔ ေစ်းဆစ္ခ်င္ေနတယ္။ ပါးစပ္ကသာ သူ႔အႀကဳိက္ စားခြင့္ရေရးသက္သက္ကိုု ၾကည့္ၿပီး ေပကတ္ကတ္လုုပ္ေနတာပါ။ ကိုုယ္လံုုးကေတာ့ သူ႔လိုု တစ္ဖက္သတ္ ေတာင္းဆိုုမႈတစ္ခုုမွ မပါပါဘူး၊ ပါးစပ္ရဲ႕ တည္ေနရာ ဦးေခါင္းအပါအ၀င္ တစ္ကိုုယ္လံုုးရဲ႕  အက်ဳိးကိုုသာ တရားမွွ်တစြာ ေတာင္းဆိုုေနတာပါ၊

“၀မ္းတစ္လံုုး ေကာင္းရင္ ေခါင္းေတာင္ မခဲေစရပါဘူး”တဲ့။ ဒီေနရာမွာ “ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ ဦးေႏွာက္သာရွိတဲ့ ဦးေခါင္းပိုုင္းနဲ႔ ႏွလံုုးသားရွိတဲ့ ကိုုယ္လံုုးတိုု႔ရဲ႕ ေတာင္းဆိုုခ်က္ ခ်င္းက အံ့ၾသေလာက္္ေအာင္ကိုု ကြာျခားေနပါကလား”လိုု႔လဲ ေတြးလိုုက္မိေသးတယ္။

          ဟုုတ္ေတာ့လဲ ဟုုတ္တယ္။ သမိုုင္းသမၻာရင့္လွၿပီျဖစ္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအရ ေရွးလူႀကီး သူမမ်ားကလဲ “ေခါင္းတစ္လံုုးေကာင္းစားရင္ ၀မ္းမနာေစရဘူး”လိုု႔ မွတ္တမ္း မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲလိုု႔ အေတြးေခါင္ေနစရာ မလိုုပါဘူး။ “ေခါင္းပိုုင္းဆိုုတာ ၾကည့္တတ္၊ ၾကားတတ္၊ ႐ွဴ႐ွဳိက္တတ္၊ ေျပာဆိုုစားေသာက္တတ္တာပဲ ရွိၿပီး မွ်ေ၀ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုုးသားက ၀မ္းဗိုုက္မွာပဲ ရွိတာကိုုး”လိုု႔ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ အခ်ိန္ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေခါင္းက ခဲစ ျပဳလာတယ္။

          ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ဘုုရားေဟာ ေဒသနာ အကိုုးအကားေတြ၊ လူႀကီးသူမတိုု႔ရဲ႕ လမ္းၫႊန္အဆံုုးအမ အကိုုးအကားေတြ ခိုုင္လံုုတဲ့အတြက္ “ခႏၶာကိုုယ္ရဲ႕ အက်ဳိးသာ အဓိက”ဆိုုတဲ့ ေတာင္းဆိုုခ်က္ကိုု ပါးစပ္က လိုုက္ေလ်ာခဲ့ၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ ခႏၶာကိုုယ္တိုု႔ သမဂၢျဖစ္သြားပါတယ္။ ေခါင္းလဲ နဲနဲ ျပန္ေအးသြားပါတယ္။ “သမဂၢါနံ တေပါ သုုေခါ”ဆိုုတဲ့ ျမတ္ဗုုဒၶရဲ႕  လမ္းၫႊန္ေဒသနာဟာ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ လြဲမွားႏိုုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးဆိုုတာ အခုုိင္အမာ လက္ခံထားၿပီးျဖစ္လိုု႔ “ဒီအတိုုင္းသာ မေဖာက္မျပန္ အညီအညြတ္ လက္တြဲက်င့္သံုုး ေနထိုုင္သြားမယ္ဆိုုရင္ ခႏၶာကိုုယ္ႀကီးမွာ အခုုခံစားေနရတဲ့ ကိုုလက္စထေရာလြန္ ေ၀ဒနာမ်ားလဲ ေလွ်ာ့နည္းသြားမွာ ေသခ်ာသလိုု ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုုးက်ဳိးေတြျဖစ္တဲ့ ႏွလံုုး၊ ေသြးတိုုး၊ ေလျဖတ္စတဲ့ အႏၲရာယ္ေတြလဲ လာေရာက္ေႏွာင့္ယွက္ခြင့္ မရႏိုုင္ေတာ့ဘူးလိုု႔ ေတြးၿပီး ေခါင္းေအးသြားသလိုု ခံစားလိုုက္ ရတာပါ။ ရင္ထဲမွာလဲ ေႏြးေထြးတဲ့ ခံစားမႈေလးတစ္ခုုကိုု ရလိုုက္ပါေသးတယ္။

          ဒီလိုုနဲ႔ ပါးစပ္နဲ႔ကိုုယ္တိုု႔ရဲ႕ လက္ေတြ႕  “သမဂၢါနံ တေပါ = ညီညြတ္က်င့္သံုုးမႈ” ဟာ “သုုေခါ = ေရာဂါသက္သာ ခ်မ္းသာ”ကိုု တျဖည္းျဖည္းခ်င္ ရလာလိုု႔ ကိုုယ့္သမဂၢကိုုယ္ ယံုုၾကည္မႈလဲ ပိုုလာပါတယ္။ မိမိရဲ႕ ပါးစပ္နဲ႔ကိုုယ္ အိုုးစားမကြဲေရး ကိစၥက ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ အဆင္ေျပသြားခဲ့တာ ႏွစ္လနီးပါးေလာက္ရွိပါၿပီ။ ဒီအေၾကာင္း ေနာက္ထပ္စဥ္းစားစရာလဲ မလိုုအပ္ေတာ့လိုု႔ ဘာမွ ဆက္မေတြးမိေတာ့ပါဘူး။

          မၾကာမီက မိမိရဲ႕ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္း တပည့္ ေမာင္ႏွမေတြ လာေရာက္ ကန္ေတာ့ၾကရင္း အႀကီးဆံုုး တပည့္မေလးက သူတိုု႔ရဲ႕ မိဖႏွစ္ပါးလံုုး တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုုင္မိတိုုင္း ရန္ေတြ႕ေနတတ္ၾကလိုု႔ သားသမီးေတြ စိတ္ဆင္းရဲရေၾကာင္း၊ သားသမီးေတြက ၾကား၀င္ျဖန္ေျဖတဲ့အခါ အေဖကိုု ေျပာလိုုက္ရင္ “နင္တိုု႔က နင့္အေမဘက္ လိုုက္ၾကတာ”လိုု႔ စြပ္စြဲၿပီး ႀကိမ္းေမာင္းခံရသလုုိ အေမ့ကုုိ ေျဖာင့္ဖ်ျပန္ေတာ့လဲ ဒီလုုိပဲ စြပ္စဲၿပီး ႀကိမ္းေမာင္းတာကုုိ  ေမာင္ႏွမေတြ ေန႔စဥ္ခံေနရေၾကာင္း ေျပာဆိုုၿပီး ေျပးရာေျပေၾကာင္း အၾကံဥာဏ္ေတာင္းလာပါတယ္။

သူတုုိ႔ရဲ႕ ျပႆနာကုုိ စဥ္းစားရင္း မိမိရဲ႕ ပါးစပ္နဲ႔ ခႏၶာကုုိယ္ အေတြးက အလုုိလုုိ ေရာက္လာၿပီး  အေတြးနယ္နဲ႔စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဟုုုတ္ပါတယ္ မိဖဆုုိတာ မိသားစုုတစ္ခုုလုုံးရဲ႕  ဦးစီးေခါင္းေဆာင္၊ မိသားစုုႀကီးရ႕ဲ ေျပာေရးဆုုိခြင့္ အရွိဆုုံး လုုပ္ပုုိင္ခြင့္ စီမံခန္႔ခြဲခြင့္ အရွိဆုုံး ပါးစပ္ေပါက္ျဖစ္ၿပီး သားသမီးတုုိ႔ဆုုိတာ  မိသားစုုရဲ႕ ခႏၶာကုုိယ္ႀကီးမွ်သာ မဟုုတ္ပါလား။ မိသားစုုရဲ႕ ပါးစပ္ျဖစ္တဲ့ မိဖႏွစ္ပါးက ကုုိယ့္အႀကဳိက္ ကုုိယ္ေျပာ၊ ကုုိယ္သေဘာက်သလုုိ ကုုိယ္စီမံၿပီး သားသမီးဆုုိတဲ့ ခႏၶာကုုိယ္ႀကီးရဲ႕ ကုုိယ္ေရာ စိတ္ပါ ခ်မ္းသာမႈအက်ဳိးကုုိ မငဲ့ဘဲ တဇြတ္ထုုိးလုုပ္ေနရင္ ခုုေတာ့ “ေခါင္းေလးရာ ကုုိယ္နာ”ဆုုိသလုုိ ျဖစ္ေနရေပမယ့္ ၾကာလာရင္ ၀မ္းမေကာင္းလုုိ႔ ေခါင္းခဲရာကေန တစ္ကုုိယ္လုုံး ဖ႐ုုိဖရဲ ျဖစ္မသြားႏုုိ္င္ေပဘူးလား။

          စဥ္းစားၾကည့္ရင္ မိဖဆုုိတဲ့ ပါးစပ္မ်ားဟာ ထိမ္းျမားလက္ထပ္တဲ့ အခ်ိန္အထိေတာ့  ကုုိယ့္အႀကဳိက္ကုုိယ္ၾကည့္ခြင့္ ရွိေပမယ့္ သားသမီးဆုုိတဲ့ ခႏၶာကုုိယ္ေအာက္ပုုိင္းေတြ ေပါက္ဖြားလာခ်ိန္ကစၿပီး အႀကဳိက္ထက္  အက်ဳိးကုုိသာ ဦးစားေပး ေျပာဆုုိစီမံ လုုပ္ကုုိင္ၾကရမွာ မဟုုတ္လား။ ဒီလုုိသာ လင္နဲ႔မယားခ်င္းေရာ၊ မိဖနဲ႔သားသမီးေရာ “သမဂၢါနံ တေပါ”ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီမိသားစုုႀကီးဟာ မုုခ် “သုုေခါ”ျဖစ္ၾကၿပီး ဒီမိသားစုုတုုိ႔ ေနထုုိင္ရာ အိမ္ႀကီးဟာလဲ  အလြန္က်က္သေရမဂၤလာရွိတဲ့ သီရိေဂဟာ(သိရီေဂဟာ)စစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ေနမွာ မလြဲဘူး။ ခုုေတာ့ သူတုုိ႔ရဲ႕  “သမဂၢါနံ တေပါ”မျဖစ္မႈေၾကာင့္ မိသားစုုတစ္ခုုလုုံးဒုုေကၡာ”နဲ႔ ႀကဳံေနရတာပါကလား။ ဒီမိဖမ်ဳိးဟာ ကုုိယ့္အႀကိဳက္ ကုုိယ္လုုပ္ရင္း ကုုိယ့္မိသားစုုအက်ဳိး ကုုိယ္ဖ်က္  ဆီးေနသူေတြ ျဖစ္မေနဘူးလား။

          အေတြးမ်ားက ဒီေလာက္နဲ႔ ရပ္မေနေတာ့ဘူး။ မိသားစုု တစ္စုုမွာ မိဖက ပါးစပ္၊ က်န္မိသားစုု၀င္ေတြက ခႏၶာကုုိယ္။ မိဖက ဦးေခါင္း မိသားစုု၀င္ေတြက ေအာက္ပုုိင္း ကုိယ္လုုံးႀကီး။ မိဖေတြက ခႏၶာကုုိယ္ႀကီးရဲ႕  အက်ဳိး မငဲ့ဘဲ အႀကဳိက္ သက္သက္နဲ႔ ထင္ရာစုုိင္းေနသမွ် ဦးေခါင္းေလးရာ ကုုိယ္မခံသာရာကေန ၀မ္းတစ္လုုံး မေကာင္းလုုိ႔ ေခါင္းပါ ခဲၿပီဆုုိရင္ ဒီခႏၶာကုုိယ္ရဲ႕ ခ်မ္းသာျခင္းဆုုိတာ ဘယ္လုုိ ျဖစ္မလဲ။ ခ်မ္းသာျခင္းလဲ ခ်ဳိ႕တဲ့၊ က်န္းမာျခင္းလဲ မရွိတဲ့ ဒီခႏၶာကုုိယ္ႀကီးဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အသက္ရွည္ရွည္ ေနႏုုိင္ၾကမလဲ ……  ။

          အဲ … မိသားစုု တစ္စုုနည္းတူပဲ၊ ရပ္ရြာတစ္ခုု၊ ႏုုိင္ငံတစ္ခုုမွာလဲ ႀကီးမွဴးအုုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားဟာ  ႏုုိင္ငံရဲ႕ ပါးစပ္၊ ႏုုိင္ငံရဲ႕ ဦးေခါင္းေတြပဲ ျဖစ္ၿပီး ရြာသူ ရြာသား၊ ျပည္သူ ျပည္သားေတြဆုုိတာ ေအာက္ပုုိင္း ခႏၶာကုုိယ္ႀကီးပဲ မဟုုတ္လား။ ခႏၶာကုုိယ္ႀကီးက အက်ဳိးကုုိပဲ လုုိလား ေတာင္းဆုုိတယ္၊ ပါးစပ္အပါအ၀င္ ဦးေခါင္းပုုိင္းက အႀကဳိက္ကုုိပဲ ၾကည့္ၿပီး အေျပာလဲ မေလွ်ာ့၊ အစားလဲ မဆင္ျခင္၊ အၾကင္နာလဲ ေခါင္ပါးနဲ႔ ခႏၶာကုုိယ္ႀကီးရဲ႕ အက်ဳိးကုုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားမယ္ဆုုိရင္ “သမဂၢါနံ တေပါ”နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ “အသမဂၢါနံ တေပါ = ညီညြတ္မွ်တမႈ မရွိသူတုုိ႔ရဲ႕ က်င့္သုုံးမႈဟာ” “ဒုုေကၡာ = ဖ႐ုုိဖရဲ ၿပဳိကြဲ ပ်က္စီးျခင္း”ဆီ ဦးတည္မေနေပဘူးလား ….. စတဲ့ ….. စတဲ့ အေတြးမ်ားနဲ႔  အေတြးခရီးဆက္ေနပါတယ္။

          တပည့္မေလးက “ဘုုန္းဘုုန္း ျပန္ေတာ့မယ္ ဘုုရား ….. ဘာမ်ား အမိန္႔ရွိဦးမလဲ” လုုိ႔ ေျပာလုုိက္ေတာ့မွ ….. ေအးကြယ္ …… သမဂၢါနံ တေပါ သုုေခါ ဆုုိတဲ့အတုုိင္း ပါးစပ္နဲ႔ခႏၶာကုုိယ္ အုုိးစားမကြဲဘဲ ညီညီညြတ္ညြတ္ က်င့္သုုံးႏုုိင္ၾကၿပီး ခ်မ္းသာသုုချပည့္စုုံတဲ့ သီရိေဂဟာ(သိရီေဂဟာ)ႀကီးမွာ ေနႏုုိင္ၾကပါေစ၊ ဒီထက္မက “သီရိရ႒” (သိရီရ႒)လိုု႔ ေခၚဆုုိႏုုိင္ေလာက္ေအာင္ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာ က်က္သေရမဂၤလာ ျပည့္၀တဲ့ ႏုုိင္ငံသူ ႏုုိင္ငံသားေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ …. ဆုုိေတာ့ အားလုုံးက “ေပးတဲ့ဆုုနဲ႔ ျပည့္ပါေစဘုုရား” တဲ့။

 

ေပးတဲ့ဆုုထက္ ပုုိရၾကပါေစ ………။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
No tags for this post.

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:အေတြးအျမင္

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ဝင္း (သခၤ်ာ) – သခၤ်ာအေတြးအေခၚသမိုင္း ၊ ဂိမ္းသီအိုရီႏွင့္ အေတြးအျမင္ေဆာင္းပါးမ်ား 

By

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ဝင္း (သခၤ်ာ) – သခၤ်ာအေတြးအေခၚသမိုင္း ၊ ဂိမ္းသီအိုရီႏွင့္ အေတြးအျမင္ေဆာင္းပါးမ်ား  မိုးမခစာေပက ထြက္ပါျပီ။...

Read more »

ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

  ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ယခုစာအုပ္မွာ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္