သက္ခုိင္ – ငါးျပားျပားေလးရဲ႕ ၾကင္နာမႈနဲ႔ မာနယ္ပေလာေန႔မ်ား

July 20, 2014

သက္ခုိင္ – ငါးျပားျပားေလးရဲ႕ ၾကင္နာမႈနဲ႔ မာနယ္ပေလာေန႔မ်ား
ဇူလုိင္ ၂၀၊ ၂၀၁၄
 


(၁)

ကိုလွျမင့္ကေတာခိုတာ ေအာင္ေဖတို႔ထက္ေစာတယ္၊ ဒါေပမယ့္မာနယ္ပေလာေရာက္တာက ေနာက္က်တယ္၊ ဘာလို႔ဆို သူကဒီဇင္ဘာကုန္ေလာက္ကတည္းက ထြက္လာရတာဆိုေတာ့ အရင္ဦးေအာင္ မြန္ေဒသဘက္က ဗုိလ္မွဴးႀကီးစိန္ျမ (အဘ)ရဲ႕ ျပည္သူ႔ကာကြယ္ေရးတပ္ (People Defense Force, PDF)မွာ ခဏေနေန ရေသးတယ္၊ ေနာက္မွသူ႔ကို မာနယ္ပေလာကို ေခၚရတာ။

အမွန္က သူ႔ကိုရဲေဘာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာထဲအထိ ဆက္ၿပီးဒုကၡ မခံေစခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ရန္ကုန္မွာပဲ ေနခဲ့ေစခ်င္တာ၊ ကိုျမင့္ေဇာ္ကအစေပါ့၊ ေအာင္ေဖတို႔ေတြထဲကအခ်ိဳ႕ ေတာခိုၾကေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး ကတည္းက လမ္းေၾကာင္းရွာတာေတြ လုပ္လို႔အဆင္ေျပေတာ့ ၁၉၉၁ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလဆန္းတရက္ ညေနခင္းမွာ ရန္ကင္းက လဘသဌာနခ်ဳပ္ကို ေအာင္ေဖေရာက္လာေတာ့ ကိုျမင့္ေဇာ္က ေအာင္ေဖနဲ႔ ကိုေအးျမင့္ကို လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေခၚသြားတယ္၊ ေဟ့ေကာင္ေတြ လာလိုက္ခဲ့ ေျပာစရာရွိတယ္ဆိုၿပီးေတာ့၊ ေအာင္ေဖတို႔လည္း ဘာလဲေပါ့၊ အေမငယ္ဆိုင္မ်ား သြားမလို႔လား မသိေပါ့၊ အေမငယ္ဆိုင္ဆိုတာ တခါတေလ ပိုက္ဆံအဆင္ေျပရင္ လူငယ္သဘာဝ လူစုၿပီးယမကာေလးဘာေလး သြားေသာက္တဲ့ဆိုင္၊ ကန္ဘဲ့ဘူတာရံု လမ္းထဲက။

မဟုတ္ဘူး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေရာက္မွ ေအာင္ေဖတို႔ကို ေျပာတယ္၊ မင္းဒီညမျပန္ေတာ့နဲ႔ ဒီမွာအိပ္ မနက္ခရီးထြက္ရမယ္တဲ့၊ ေအာင္ေဖသေဘာေပါက္လိုက္တယ္ ေတာထဲကိုသြားရေတာ့မယ္ေပါ့၊ ဒါဆို ဘယ္သူေတြ ပါလဲဆိုေတာ့ မင္းရယ္၊ ေအးျမင့္ရယ္၊ ကိုခ်စ္ရယ္ ၃ေယာက္တဲ့၊ ဟာခင္ဗ်ားကလည္း ဟိုလူ ကိုလွျမင့္ မပါဘူးလားဆိုေတာ့၊ မေခၚေတာ့ဘူးတဲ့ သူေနခဲ့ပါေစေတာ့ကြာ ဟိုမွာကပင္ပန္းဆင္းရဲမွာတဲ့၊ ေအာင္ေဖက မရဘူးဆိုၿပီး စကားႀကီး စကားက်ယ္ေတြေျပာၿပီး လွ်ာရွည္ေတာ့တယ္၊ ခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ စားအတူသြားအတူ ေနလာခဲ့ၿပီးမွ ခ်န္ထားခဲ့ရင္ သူဘယ္စိတ္ေကာင္းမလဲဗ် ဘာညာနဲ႔ အပိုဆာဒါးေတြ ေျပာေတာ့တာပဲ၊ အမွန္က ေအာင္ေဖက ကိုလွျမင့္ဆိုရင္ ညာတာပါေတးနဲ႔ တခုခုလုပ္ရင္ အကူအညီ ေတာင္းေနၾက၊ ဟိုကလူႀကီးျဖစ္ၿပီး အေတြ႕အႀကံဳရွိေတာ့ သူသက္သာတယ္ေလ ဒါေၾကာင့္အပါေခၚတာ၊ အဲဒီေတာ့ ဒါဆိုမင္းသူဒုကၡေရာက္ရင္ မင္းတို႔ခံမလားတဲ့၊ ျပတ္ျပတ္ပဲေျပာလိုက္တယ္ ခံမယ္လို႔၊ ဒါဆို မင္းသြားေခၚေခ် သူ႔ကိုပါလိုက္ခိုင္းမယ္တဲ့၊ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ရက္ ခရီးထြက္ေတာ့ သူလည္းပါလာတာ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီခရီးက မေအာင္ျမင္လိုက္ပါဘူး ျပန္တပ္ေခါက္ လာရတယ္၊ စီစဥ္တဲ့ရဲေဘာ္က ဒီလမ္းက စိတ္အခ်ရဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုး၊ ဒီ့အတြက္ ဥကၠဌကို အရင္ပို႔ၿပီးမွ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ပို႔ႏိုင္မယ္တဲ့ ဘယ္လိုမွကို ေျပာမရဘူး။ အရက္တိုက္ပါမယ္ေျပာလည္း မရဘူး၊ မေသာက္ဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ရန္ကုန္ျပန္လာရေကာ အဲဒီေနာက္ ေအာင္ေဖလည္း အဖမ္းခံရေတာ့တာပဲ၊ (၄၅)ရက္ၾကာတယ္၊ ေအာင္ေဖအဖမ္းခံရၿပီဆိုတာ သိေတာ့မွ ကုိျမင့္ေဇာ္တို႔ အျမန္ထြက္ၾကရတာ အဲဒီမွာကိုလွျမင့္က က်န္ေနခဲ့တယ္၊ ေထာက္လွမ္းေရး မရိပ္မိေအာင္ ဌာနခ်ဳပ္မွာ သူ႔ကိုေနေနေစၿပီး ေနာက္မွလူလႊတ္ၿပီး ေခၚခဲ့ရတာ။ ေနာက္ဆံုး ကိုျမင့္ေဇာ္တို႔ မာနယ္ပေလာ ေရာက္ၿပီး ပါတီအလံစိုက္တဲ့ေန႔၊ ႏိုဝင္ဘာလ(၇)ရက္ကာလ အပါအဝင္ ပါတီမတရားအသင္း အေၾကျငာခံရတဲ့ ၁၉၉၁ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ(၇)ရက္ေန႔အထိ သူကဌာနခ်ဳပ္မွာ ခပ္တည္တည္ ေနေနခဲ့ရတာ၊ သူနဲ႔အတူ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕လည္း ရွိၾကေသးတယ္၊ ႏိုဝင္ဘာလ(၂၆)ရက္ေန႔မွာ ေအာင္ေဖက ျပန္လြတ္ေတာ့ ဌာနခ်ဳပ္ကို မဆက္သြယ္ေတာ့ဘဲ တျခားနည္းနဲ႔ အဆက္အသြယ္လုပ္ ထြက္လာခဲ့တာဆိုေတာ့ သူနဲ႔မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့တာ မာနယ္ပေလာေရာက္မွ ျပန္ဆံုတာ၊ ဆိုေတာ့ အဲဒီလိုမ်ိဳးသူက ဒုကၡခံခ်င္တဲ့ ပါရမီက ျပည့္ဝတာ။

ကိုလွျမင့္ကို ဝန္ႀကီးခန္႔လိုက္ေတာ့ စားေရးေသာက္ေရးက အေတာ္ကိုေျပလည္သြားတယ္ တေနကုန္ဘာၿပီးရင္ ဘာလုပ္မယ္ ဘာခ်က္မယ္စသျဖင့္ သူကေသခ်ာ စီမံခန္႔ခြဲတာ၊ ေအာင္ေဖတို႔ေတြက ဝိုင္းကူယံုပဲ၊ သူက အသီးအရြက္ အစံုကိုလည္း အေတာ္ေလးသိတယ္။

တခါေတာ့ မာနယ္ပေလာမွာ အေလ့က်ေပါက္ေနတဲ့ ဟင္းႏုႏြယ္ပင္ေတြကို ဘယ္ေခ်ာင္က သူေတြ႔လာသလဲ မသိပါဘူး၊ အဲဒါကိုေက်ာ္ခ်က္ေလးခ်က္ေကာ၊ က်က္ေတာ့အရင္စားတာက ေအာင္ေဖတို႔အုပ္စု ၄-၅ေယာက္ ေလာက္ရွိမယ္၊ ဟင္းၾကည့္ေတာ့ အရြက္ေက်ာ္ တခါမွလည္း မေတြ႔ဖူးဘူး မာနယ္ပေလာမွာ၊ ဒါနဲ႔ “ေဟ့လူ ဘာအရြက္ေၾကာ္လဲဗ်” ဆိုေတာ့ ဟင္းႏုႏြယ္လို႔ သူကေျဖတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေအာင္ေဖကစခ်င္ေတာ့ “ဟာခင္ဗ်ားဟာ မဟုတ္ဘူး ဘယ္ကဟင္းႏုႏြယ္ရမွာလဲ ဒါေခြးေသးပန္းရြက္ေတြဗ်” လို႔ အတည္ေပါက္ ေျပာေတာ့၊ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ငေလွာင္ေတြေလ သိတယ္မဟုတ္လား၊ ဟာဟုတ္သား ကိုလွျမင့္ ခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ ကေလးေတြကို ေခြးေသးပန္းရြက္ ေၾကာ္ေကၽြးရတယ္လို႔ တို႔ဘာတို႔ ဝင္ေဖာက္ေကာ၊ ဒါနဲ႔တင္ ေအာင္ေဖက မရပ္ဘူး ခင္ဗ်ားမဟုတ္တာ ေၾကာ္ေကၽြးတာ ဥကၠဌကို သြားတိုင္မယ္ဗ်ဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ စားဖိုထဲကထြက္လာေတာ့ ကိုလွျမင့္ေလ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ေယာင္းမကိုင္ၿပီး လိုက္တာဗ်ာ “မွင္စာေလး ငါက တကူးတက ခူးလာၿပီးခ်က္ေကၽြးရေသးတယ္ ငါ့ကို ဘာမဟုတ္က ဟုတ္ကေျပာရတာလဲ” ဆိုၿပီးလိုက္လို႔ ပတ္ေျပးခဲ့ေသးတယ္၊ ဒါကေနာက္ၾကေတာ့ ဟာသလိုျဖစ္သြားေကာ ကိုလွျမင့္ ေခြးေသးပန္းရြက္ ေၾကာ္ေကၽြး တယ္ဆိုၿပီး၊ အဲဒီလိုသူ႔ကိုစရင္ မ်က္မွန္တဝင္းဝင္းနဲ႔ ဒီေကာင္ေအာင္ေဖ အေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ ဆိုၿပီး ရယ္ေနတတ္ေတာ့တာပဲ။

(၂)

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း မာနယ္ပေလာလူစည္လာေတာ့ ညဘက္ဆိုရင္ တခါတေလ ေအဘီကရဲေဘာ္ေတြ လာအိပ္တတ္ၾကတယ္၊ အဲဒီလိုညေတြမွာ တခုမဟုတ္တခု ေအာင္ေဖတို႔ေတြ ေဆာ့တတ္ၾကတယ္ အဂၤလိပ္ စာလံုးဆက္ Scrabble တို႔ စစ္တုရင္ Chess တို႔ေပါ့၊ တခါတေလ အဆိုေတာ္ႀကီး ကိုမြန္းေအာင္ကို ပူဆာရင္ သူကဂစ္တာတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုျပတတ္တယ္။

ေအာင္ေဖက ဘာကစားကစား မ်ားေသာအားျဖင့္ ပါတတ္တယ္၊ နည္းနည္းလည္း ကစားတာမဆိုးဘူး ေျပာရမွာေပါ့ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ေဖ့ကိုစရင္းေနာက္ရင္း က်န္တဲ့သူေတြက ေနရာေပးကစားၾကေလ့ရွိတယ္၊ Chess ကစားတဲ့ေနရာမွာ ေအာင္ေဖမေက်မလည္ အျဖစ္ရဆံုးက ကဗ်ာဆရာ ကိုလြမ္းဏီ၊ သူနဲ႔ ေအာင္ေဖကစားရင္ ေအာင္ေဖႀကီးပဲရွံဳးတယ္၊ ညံ့လို႔ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဟိုလူက လူေနာက္ဆိုေတာ့ ေအာင္ေဖ့ကို မခံခ်င္ေအာင္စၿပီး စိတ္ဓါတ္စစ္ဆင္ေရးလုပ္တာ ဒါကို ေအာင္ေဖငတံုးက မသိေတာ့ ေဒါေတြပြၿပီး စဥ္းစားမရ ျဖစ္ၿပီး ရွံဳးတာ၊ သူလုပ္ပံုက တကြက္ေရႊ႕ၿပီးရင္ ေဘးမွာရွိတဲ့သူေတြနဲ႔ ပြားေနေကာ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္၊ စာေပက ဘယ္လို ေအဘီကဘယ္လို ရုန္းခဲ့ရတာ၊ လဘသေထာင္တုန္းက ဘယ္လိုရန္သူက ညွိဳးတာ၊ ဒါေတြကို ကရားေရလႊတ္ေလွ်ာက္ေျပာေနေကာ၊ အမွန္က ေျပာေနရင္းက ေအာင္ေဖဘာေရႊ႕ႏိုင္မလဲ စဥ္းစားေနတာ၊ ၿပီးရင္ သူဘာေရႊ႕မယ္ေပါ့၊ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ေဖကေရႊ႕ၿပီးရင္ ကိုလြမ္းဏီ က်ေနာ့္အလွည့္ၿပီးၿပီ ခင္ဗ်ားအလွည့္ အၿမဲေျပာရတယ္၊ ဒါကိုသူက တခ်က္ ကစားကြက္ကိုၾကည့္ၿပီး ဖ်တ္ကနဲ တခုခုေရႊ႕၊ ၿပီးရင္ဆက္ပြားေနေကာ၊ ေအာင္ေဖကေတာ့ ေခါင္းႀကီးငံု႔ စဥ္းစား၊ ငါ့ကိုေလးေလးစားစား မကစားဘူး လုပ္ပံုက မကစားခ်င္ ကစားခ်င္ပံုနဲ႔ ေရႊ႕သြားတယ္ ဘာညာေပါ့ေလ၊ ၾကာေတာ့ စိတ္ကေဒါပြလာ စဥ္းစားတာ မမွန္ျဖစ္ မွားေရႊ႕ အဲဒီၾကေတာ့ ပုဂိၢဳလ္က ဂြက္ကနဲေကာက္စား ခ်က္ကနဲ ခ်က္နဲ႔ ေအာင္ေဖရွံဳးေကာ။

ကစားၿပီးရင္ ေအာင္ေဖစဥ္းစားတယ္ ငါ့ႏွယ္မေရႊ႕ရမွာ ေရႊ႕မိတယ္ေပါ့၊ ေသစမ္းပါေပါ့ေလ၊ ေနာက္ၾကေတာ့ စိတ္ကိုဒုန္ဒုန္းခ်လိုက္တယ္ ကိုလြမ္းဏီ ဘာပဲပြားေနပြားေန ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ေအးေအးထား စဥ္းစားမယ္၊ ေရႊ႕မယ္ေပါ့၊ အဲဒီလိုလည္း စဥ္းစားၿပီးေရႊ႕တဲ့အခါၾကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းအကြက္သာေကာ အဲဒီအခ်ိန္ၾကေတာ့ စိန္လြမ္္းဏီက ေခါင္းမေဖာ္ေတာ့ဘူး မပြားအားေတာ့ဘူး စဥ္းစားရၿပီ၊ ဒါဆိုေအာင္ေဖက စခြင့္ရသြားေကာ ကိုလြမ္းဏီ ရန္ကုန္လဘသရံုးေဘးက ဘယ္ဆိုင္လဲဗ် မုန္႔ဟင္းခါး စားေကာင္းတယ္ဆိုတာေလ ဘာညာ သြားသြားစေတာ့တာပဲ၊ ဟိုလူက တခြန္းဆိုတခြန္းမွကို ျပန္မေျပာအားေတာ့ဘူး သူရွံဳးၿပီကိုး၊ က်န္တဲ့ သူေတြကလည္း ခ်က္ခံုကို ျပဴးၿပဲဝိုင္းၾကည့္ ဝိုင္းစဥ္းစားေပးေပါ့ ဘာလို႔ဆို ေအာင္ေဖကိုရွံဳးရင္ နာမည္ ပ်က္ေတာ့မယ္ေလ၊ သိတယ္မဟုတ္လား ေအာင္ေဖက အက်င့္က ေကာင္းတာမဟုတ္ တခါတေလေလး ႏိုင္ၾကည့္ တသက္လံုး ေအာင္လံႀကီးကိုထူေနတတ္တာကိုး။

မ်ားေသာအားျဖင့္ Scrabble ကစားၿပီဆိုရင္ ကိုျမင့္ေဇာ္ရယ္၊ ကိုမြန္းေအာင္ရယ္ ေနာက္တေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေအာင္ေဖကေတာ့ ဒိုင္ခံပါတာမ်ားတယ္၊ ဘာလို႔ဆို ေအာင္ေဖပါရင္ ပြဲစည္တယ္ေလ၊ ေအာင္ေဖ့ကို မခံခ်င္ေအာင္ စေပးဆြေပး၊ စာလံုးရွိသလို မရွိသလိုလုပ္ ဖမ္းေအာင္ေျမွာက္ေပး၊ ဖမ္းတယ္ဆိုရင္ ဖမ္းတဲ့သူ အလွည့္ေက်ာ္သြားတာကိုး၊ ေအာင္ေဖ အမွတ္မ်ားေနရင္လည္း တေယာက္ေယာက္ မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ ဝိုင္းကူ၊ ဒါကိုေအာင္ေဖက မခံႏိုင္ ေဒါသေတြထြက္ မတရားတာမခံဘူး ဘာညာနဲ႔ေျပာ က်န္တဲ့သူေတြက တခိြခိြနဲ႔ေပါ့၊ အဲဒီလို မေပ်ာ္ေပ်ာ္ေအာင္ ေနၾကရတာ။

ဒီလို လူလက္ခံၿပီး ဝင္ကစားလို႔ရေအာင္လည္း ေအာင္ေဖက အားရင္ Dictionary တအုပ္ကို လွန္လွန္ၿပီး ဟိုေလွ်ာက္ၾကည့္၊ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ မွတ္ေနတာ၊ အထူးသျဖင့္ စကားလံုးတိုေလးေတြ သေဘာက eel ငါးရွည့္ mob လူအုပ္ စသျဖင့္ေပါ့ေလ၊ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ သိမွလည္း အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ဆက္လို႔ျဖစ္တာေလ၊ ၄ေယာက္ကစားတဲ့ ေနရာမွာ က်န္၃ေယာက္ကလည္း လစ္ရင္လစ္သလို ေအာင္ေဖကို ကလိဖို႔ စဖို႔ ႀကံစည္ ေနတာဆိုေတာ့ မရွံဳးေအာင္ ဖိဖိကစားရတာ။

တရက္ေတာ့ ကစားေနရင္းက ေခ်ာင္က်ိဳ ေခ်ာင္ၾကားမွာကပ္ရပ္ၿပီးေတာ့ ေအာင္ေဖက DAB ဆိုတဲ့ စကားလံုး တလံုး ထည့္လိုက္ေကာ၊ အမွတ္ကလည္း အေတာ္ကိုေကာင္းသြားတယ္ က်န္သူေတြတေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ တေယာက္က “ေဟ့ေကာင္ မင္းဟာက တပ္ေပါင္းစုနာမည္ေနာ္၊ ဒါကစား ေနတာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး” အဲဒီလို ၿခိမ္းေျခာက္တယ္၊ ဆိုလိုတာ Democratic Alliance of Burma(DAB) ဆိုတာက ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီ မဟာမိတ္မ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (မဒမဖ)ေပါ့ေလ အဲဒီလိုၾကပ္တာ၊ ေအာင္ေဖကေတာ့ ခပ္တင္းတင္းပဲ “ခင္ဗ်ားတို႔ ဖမ္းခ်င္ဖမ္း မရွိလို႔ရွံဳးရင္ က်ဳပ္အမွတ္ အႏုတ္ခံလိုက္မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊ က်န္တဲ့သူေတြ နည္းနည္းေတာ့ ေလသြားတယ္ ျပႆနာပဲ ဒီေကာင္က တခါတေလ မဟုတ္တမ္းတရားေတြထည့္ၿပီး အမွတ္ယူတတ္တဲ့ ညာဏ္ကလည္းရွိေတာ့ ဖမ္းရခက္ မဖမ္းရခက္ ျဖစ္ေနေကာ။

“မင္းဟာကလည္းကြာ ရွိလို႔လားဟ ေတာ္ၾကာမင္းက အမွတ္မ်ားေနတာ ႏုတ္လိုက္ရရင္ မင္းရွံုးသြားဦးမယ္” ဘာညာနဲ႔ ကိုေဇာ္ေဇာ္ထြန္းက အေပ်ာ့ဆြဲ ညွိေသးတယ္ မထည့္နဲ႔ေပါ့ တျခားဟာထည့္ေပါ့၊ မရဘူးေအာင္ေဖက ခပ္မာမာပဲ ထည့္တယ္ ဖမ္းခ်င္ဖမ္း၊ အဲဒီလိုေျပာၿပီး Dictionary ကိုယူၿပီး ဘယ္သူမွၾကည့္မရေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္တယ္၊ ဟား ေသခ်ာတာေပါ့ ရွိတယ္ ဒီလူေတြဖမ္းရင္ ငါေတာ့ေထာၿပီ ရွယ္ပဲေပါ့၊ သူက ကစားတဲ့အခါမွာ ထည့္ထားတဲ့သူပဲ Dictionary ကိုၾကည့္ခြင့္ရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မသကၤာလို႔ မရွိဘူးထင္လို႔ ဖမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးကဝိုင္းလွန္ၿပီး ဟုတ္မဟုတ္စစ္ရတယ္ အဲဒီလိုစည္းကမ္း သတ္မွတ္ထားတာကိုး၊ ဖမ္းရမယ့္သူက ကိုေဇာ္မိုးေက်ာ္ သူ႔အလွည့္၊ ေနာက္ဆံုး က်န္သူေတြေကာ ေဘးကဝိုင္းအားေပးသူေတြေကာ ေအာင္ေဖလုပ္ေနပံုကို ၾကည့္မရဘူးထင္ပါရဲ႕ ကဲဖမ္းတယ္ကြာလွန္ ဆိုၿပီးဖမ္းပါေလေကာ၊ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ေဖက ရွာထားၿပီးသားေနရာကို လွန္ၿပီး ဒီမွာရွိတယ္ေတြ႔လားလို႔ ျပလိုက္တယ္၊ ဘာတဲ့လဲအဓိပါယ္ကေပါ့ က်န္တဲ့သူေတြကေမးတယ္၊ ေအာင္ေဖကဖတ္ျပလိုက္တယ္ “ A kind of small flat fish” ဆိုၿပီး ဗမာလိုဘာသာျပန္ျပလိုက္တာကေတာ့ “ငါးျပားျပားေလးရဲ႕ ၾကင္နာမႈ” ဆိုၿပီးေတာ့၊ အားလံုးျဗဳန္းကနဲ ေၾကာင္သြားတယ္ ေနာက္မွသေဘာေပါက္ၿပီး ဝါးကနဲ ရယ္ၾကေတာ့တာပဲ ဟုတ္တယ္ေလ kind ကို နာမ္ သေဘာယူၿပီး အမ်ိဳးအစား (ငါးျပားျပား အမ်ိဳးအစားတခု) လို႔ဘာသာျပန္ရမွာကို  နာမ္မွန္း နာမဝိေသသနမွန္း ေသခ်ာမသိဘဲ ရမ္းသမ္း ဘာသာျပန္လိုက္တဲ့ ေအာင္ေဖ့စကားကို အားလံုး သေဘာက် သြားၾကတာေပါ့၊ ဒီစကားက မာနယ္ပေလာတခြင္မွာ အဲဒီ ၁၉၉၂ခုႏွစ္ကာလတေလွ်ာက္ ငါးျပားျပားေလးရဲ႕ ၾကင္နာမႈ ဆိုၿပီး တြင္သြားေတာ့ တာပဲ။

ေနာက္ပိုင္း စခန္းတခုလံုး ဘာလုပ္လုပ္ ျဖည္းျဖည္းသက္သာလုပ္ပါဆိုတဲ့ စကားေျပာမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ေဖမၾကား ၾကားေအာင္လို႔ “မင္းကလည္း ငါးျပားျပားေလးရဲ႕ ၾကင္နာမႈနဲ႔ လုပ္ပါဟ” ဆိုၿပီး ေျပာၾကေတာ့ တာပါပဲ။

(၃)

မာနယ္ပေလာမွာေတာ့ အစားအေသာက္က မဆိုးဘူးေခၚရမယ္ ခ်က္တတ္ျပဳတ္တတ္သူေတြ အေတာ္မ်ားေတာ့ တခုမဟုတ္တခု ရွာႀကံခ်က္တတ္ၾကသလို၊ စိုက္ခင္းက အက်ိဳးေပးတာလည္းရွိရဲ႕၊ မာနယ္ပေလာကို ေအာင္ေဖတို႔ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္ပဲ မိုးက်တာဆိုေတာ့ ေသာင္ရင္းျမစ္က မိုးတြင္းဆိုေတာ့ ေရတက္ေတာ့တာေပါ့ ေရစီးကေတာ့ နည္းနည္းၾကမ္းတယ္။ တခါတေလ သစ္ပင္ေတြအျမစ္ကပါကၽြတ္ၿပီး ေရထဲေမ်ာပါလာေတာင္ ရွိေသးရဲ႕။

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး ေအဘီကရဲေဘာ္ေတြ ေျပာျပဖူးတာက တခါေတာ့ ေသာင္ရင္းအထက္ကေန ေတာဆင္တေကာင္ထင္ပါရဲ႕ ေရထဲေမ်ာပါလာေကာတဲ့ အဲဒါကိုစေတြ႔တဲ့စခန္းကေန စက္ေတြနဲ႔အသီးသီး အေၾကာင္းၾကားတာ ျမစ္ညွာစခန္းကေန ေမ်ာလာတဲ့ဆင္ႀကီးကို ဆယ္လိုက္ ရသေလာက္ အသားဖဲ့ယူလိုက္ ျပန္ေမ်ာလိုက္၊ ေနာက္စခန္းတခုက ဆယ္လိုက္ အသားဖဲ့ယူလိုက္တဲ႔ ေနာက္ဆံုးစခန္းေတြကေတာ့ ေစာင့္ရင္းေစာင့္ရင္းနဲ႔ ဘာမွမေတြ႔ရေတာ့ဘူး အရိုးေတြပဲက်န္ေတာ့လို႔ ေရထဲျမဳပ္သြားတာ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။

ေအာင္ေဖတို႔က ေန႔ေကာညပါ ေရေႏြးအိုးတည္၊ လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ၿပီး ေသာက္ၾကတာကိုး၊ တရက္ေတာ့ မနက္ခင္းမွာ ေရေႏြးအိုးထဲက လက္ဘက္ေျခာက္ေတြကို က်င္းၿပီး ေနာက္အသစ္တည္မယ္ေပါ့၊ ကိုလွျမင့္က ေရာက္လာၿပီး လက္ဘက္ေျခာက္ေတြကို ဆယ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ဇလံုုတလံုးနဲ႔ သပ္သပ္ထည့္ထားေကာ၊ ဒီလူဘာလုပ္မလို႔လဲ မသိေပါ့ ေမးေတာ့လည္းမေျဖဘူး၊ လူႀကီးေတြအလုပ္ ကေလးဝင္မရႈပ္နဲ႔ဆိုၿပီး ေနာက္ေသးတယ္။

ဘယ္ဟုတ္မလဲ ၂ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ညဘက္စကားေျပာရင္း၊ နားရင္းကစားရင္းေနၾကတုန္း၊ လက္ဘက္သုပ္ဆိုၿပီး ကိုလွျမင့္လာခ်ေပးတာ စားၾကည့္ေတာ့ အေတာ္ကိုေကာင္းတာပဲ လက္ဘက္ေျခာက္ကို ျပန္သုပ္ထားတာ၊ ေနာက္ပိုင္းမိုးက်လာေတာ့ မိုးက်လက္ဘက္ရြက္ေတြကိုလည္း သူသြားခူးၿပီး ညဘက္ဆို သုပ္သုပ္ေကၽြးေသးရဲ႕။ မာနယ္ပေလာရဲ႕ ပင္တိုင္ဟင္းကေတာ့ သေဘၤာသီးစိမ္းကို အတံုးေလးေတြျဖစ္ေအာင္ လွီးၿပီး ငါးေသတၱာ ၂ဗူးေလာက္ကို အဖတ္ေတြေခ်ၿပီး ဟင္းသေဘာခ်က္စားၾကတာ အေတာ္မ်ားမ်ား စားရတယ္၊ ျမွစ္ကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘက္က သြားခုတ္လိုက္ အစိုးရရံုးဘက္က ခုတ္လိုက္နဲ႔ ေပါမွေပါ၊ ညေနမေစာင္းခင္ဆို ကိုျမင့္ေဇာ္က ခရမ္းသားဆိုေတာ့ ကြန္ပစ္တာကၽြမ္းတယ္ ကြန္ဆိုတာ ဒီလိုစု ဒီလို လက္ေပၚတင္ထား ၿပီးရင္ေဟာသလို ဝိုင္းေနေအာင္ပစ္ရတယ္ကြ ဆိုၿပီးေဖာင္လုပ္ထားတဲ့ အေပၚကေနပစ္တာ အထူးသျဖင့္ ငါးဇင္ရိုင္းေတြ အေတာ္ရတယ္၊ ဒါလည္းဟင္းတခြက္ေတာ့ ျဖစ္တာပဲ၊ မိုးကုန္ေတာ့ ဒီေဖာင္အစုတ္ကို ဝါးနဲ႔ထုိးၿပီး တဘက္ထိုင္းဘက္ကမ္းက ေခ်ာက္ကမ္းပါးေအာက္ကို ေရငုပ္ ခရုရွာေပါ့ အတက္ၾကြဆံုးကေတာ့ ကိုစိုးမိုးနဲ႔သူ၊ ေရမကူးတတ္တဲ့ ေအာင္ေဖကေတာ့ ေဖာင္ေပၚကေန အေပ်ာ္သေဘာ တခါတေလ ပါသြားတတ္ေလရဲ႕၊ သူတို႔ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ မင္းကိုသံလြင္ထဲအထိ ေဖာင္နဲ႔ေမ်ာခ်လိုက္မယ္တဲ့ ကမ္းကခြာမွၿခိမ္းေျခာက္တာ၊ ေအာင္ေဖကေတာ့ ဘာမွမလုပ္ပါဘူးဗ် ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း ေပါ့ေလ။

ေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ မိုးကုန္ၿပီး ေျခခင္းလက္ခင္းသာလာသလို လူေတြကိုလည္း ဟိုေနရာခ် ဒီေနရာခ်ေပါ့၊ တပ္မဟာ(၃) ေရွ႕တန္းက ကိုေအာင္မိုး၊ ကိုေအာင္ကိုနဲ႔ ေတာကၽြဲအင္းသား ကိုလြင္ဦးတို႔လည္း မာနယ္ပေလာ တက္လာၾကတယ္၊ ရဲေဘာ္သစ္ေတြလည္း ဟိုကဒီကေရာက္လာၾကတယ္၊ ေအဘီကေန ျပန္ေရာက္လာတဲ့ သာေကတက ကိုရန္ေနာင္စိုး တို႔လည္းပါရဲ႕။ လူေတာ့ အေတာ္မ်ားလာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကာလမွာပဲ မာနယ္ပေလာမွာ ဂ်င္းရွပ္ရဲ႕ Compromise ပဲေခၚမလား Negotiation ပဲေခၚမလား ေစ့စပ္ညွိႏွိဳင္း အေျဖရွာျခင္းဆိုတဲ့ သင္တန္းေတြ ဘာေတြစဖြင့္လာသလို၊ National Council of Union of Burma (NCUB) လို႔ေခၚတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ အမ်ိဳးသားေကာင္စီ စတာေတြဖြဲ႔ျဖစ္တယ္၊ ကိုခ်စ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က စေထာင္တဲ့ Democratic Voice of Burma (DVB) အတြက္ သင္တန္းတက္ ရသလို၊ ေနာက္ပိုင္းလည္း သတင္းေထာက္လုပ္ရတယ္၊ ကိုေအးျမင့္နဲ႔ ကိုဗညားကေတာ့ ေဆးသင္တန္းလႊတ္တာ ခံရတယ္။

ကိုေဇာ္မိုးေက်ာ္ ဦးေဆာင္ၿပီး၊ ကိုေအာင္မိုး၊ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုး၊ ကိုလြင္ဦးနဲ႔ ေအာင္ေဖတို႔ ၅ေယာက္ကိုေတာ့ မြန္ဘက္မွာ ေဒသသစ္ေဖာ္ေဆာင္ေရး အစီအစဥ္နဲ႔ ရဲေဘာ္ငါးသိန္းလႊတ္လိုက္တယ္၊ ဒါကေတာ့ လူခြဲၿပီး လႊတ္တာပါ၊ ကိုေဇာ္မိုးေက်ာ္နဲ႔ ကိုေအာင္မိုးကအရင္ ၿပီးမွကိုေအာင္ေက်ာ္စိုး ဦးေဆာင္ၿပီး၊ ကိုလြင္ဦးနဲ႔ ေအာင္ေဖတို႔၃ေယာက္ကတခါ၊ လိုက္ပို႔သူကေတာ့ ထိုင္းစကားေျပာတတ္တဲ့ အဘဦးစိန္ျမတပ္က ကိုဝင္းေအာင္ေက်ာ္။

(၄)

မွတ္မွတ္ရရ မာနယ္ပေလာကခြာေတာ့ ၁၉၉၁ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလကုန္ပိုင္း၊ မနက္အေစာႀကီး စက္ေလွနဲ႔ ေသာ္လဲထကို ဆက္သြားရတယ္ သူကထိုင္းဘက္ျခမ္း ကုန္သည္ေစ်းကြက္ ကုန္စည္ေကာ နြားေကာကၽြဲေကာ အေရာင္းအဝယ္လုပ္ၾကတာ၊ မာနယ္ပေလာကေန စားေသာက္ကုန္ဝယ္ရင္ အဲဒီမွာ သြားသြားဝယ္ရတယ္ အဓိကေတာ့ ကိုစိုးၿငိမ္းက အဝယ္ေတာ္ သူပဲဦးစီးသြားရတာ၊ သူကစကားကို မနားတမ္းတရစပ္ ေျပာတတ္တယ္၊ လုကိုလိွဳင္းစီးေနရသလို သူ႕စကားနားေထာင္ရတာ၊ ေျပာပံုကၾကည့္ေလ။

“ငါကြာေစ်းဝယ္ဖို႔ဆိုၿပီး မနက္အေစာႀကီး ထရတယ္၊ ဘယ္သူမွ မႏိုးေသးဘူး ခ်ိန္းထားတဲ့ ေလွသမားကလည္း မလာေသး ထိုင္ေစာင့္ရေကာ ေဆးလိပ္ေတာင္ တဝက္က်ိဳးတယ္၊ ေရာက္လာေတာ့ ဆီျဖည့္ေလွထြက္ေပါ့၊ လမ္းမွာကလည္းကြာ ေရစီးကအေတာ္သန္တာကြ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ မနည္းေရွာင္ေမာင္းရတယ္၊ အလင္းေရာင္ကလည္း ပ်ပ်ေလးပဲရွိတာဆိုေတာ့ အေတာ္သတိထားရတယ္ကြ၊ တခါတခါ တဘုတ္ဘုတ္နဲ႔ ေလွကျပဳတ္ျပဳတ္က်ေသးတယ္၊ လမ္းမွာလူႀကံဳကလည္း ၄-၅ခါတက္တယ္ကြ၊ ဒါနဲ႔ေသာ္လဲထေရာက္ေကာ၊ ေစ်းကလည္းကြာ လိုခ်င္တာေတြ သိပ္မရွိဘူး ငါးပိဆို ၁ဗံုးပဲရတယ္၊ က်န္တဲ့ဟာေတြကလည္း ေစ်းထဲအႏွံ႔ လိုက္ရွာရတာကြ ဗိုက္ဆာေပမယ့္ ဘာမွမစားအားေသးဘူးေပါ့ကြာ၊ ေနာက္ဆံုးဝယ္တာေတြၿပီးေတာ့ မင္းစဥ္းစားၾကည့္ ၁၁နာရီထိုးေနၿပီ၊ ဒါနဲ႔ငါလည္း ဘာမွစဥ္းစားမေနအားဘူး ခ်က္ခ်က္းျပန္ဖို႔ ျပင္ရတာေပါ့ကြာ ဒီၾကားထဲ လူႀကံဳလိုက္မယ့္ သူေတြကိုလည္း ေစာင့္ေခၚရေသးတယ္၊ လူစံုေတာ့ ၁၁နာရီခြဲၿပီကြ၊ ျပန္လာေတာ့ လည္းကြာ လမ္းမွာလူေတြ ခ်ရေသးတယ္၊ ပစၥည္းလည္းဝိုင္းကူခ်ရတာေပါ့၊ လမ္းကလည္း သိတဲ့အတိုင္းပဲကြာ ေရစီးကၿငိမ္သြားတယ္ မရွိဘူး အစုန္လည္း အစုန္မို႔၊ အဆန္လည္းအဆန္မို႔ အေတာ္ကိုသတိထားရတယ္ကြ၊ ဂိတ္ေတြေက်ာ္ရင္ေတာ့ ျဖည္းျဖည္းေမာင္းရတာေပါ့ကြာ၊ ဒီေသာင္ရင္း ျပန္တက္ေတာ့ ေရကက်ေနတယ္ ဒါေၾကာင့္ အေတာ္ဆန္ၿပီးတက္ယူရတယ္ကြ၊ ဒီၾကားထဲ ေလွကကမ္းေပၚ ေမးသြားထိုးေသးတယ္၊ ျပန္ဆင္းတြန္း ရတာေပါ့ကြာ၊ ေနာက္ဆံုးစခန္းျမင္ေတာ့မွ ငါလည္းသက္ျပင္းခ်ရတယ္၊ အခုပဲပစၥည္းေတြခ်ၿပီး မင္းနဲ႔စကား ေျပာတာကြ”

ေတာ္ေသးတယ္ ပစၥည္းေတြ ခ်ၿပီးသြားလို႔၊ အဲဒီလို non stop ေျပာတတ္တာဆိုေတာ့ ေအာင္ေဖနားေထာင္ရင္း ေမာေမာသြားတတ္တယ္၊ သူကေတာ့ ေအးေဆးပဲ သက္လံုေကာင္းပံုရတယ္။

ေသာ္လဲထေရာက္မွ ကားစီးၿပီး မဲ့စရီးယန္းဆိုတဲ့ ထိုင္းနယ္စပ္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္တယ္။ ေသာ္လဲထကေန စထြက္ေတာ့ လမ္းကေျမနီလမ္းပဲရွိေသးတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘူဒိုဇာေတြနဲ႔ ကားလမ္းအတြက္ ထိုင္းကေဖာက္ေနၿပီ၊ အေတာ္ၾကာေတာ့ ကတၱရာလမ္းေလးေရာက္တယ္ ေဒသတခုလံုးက စိမ္းစိမ္းစိုစုိေလးတြနဲ႔ အေတာ္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းသား၊ တေနရာမွာ ဆိုင္ကယ္ေလးရပ္ၿပီး ေကာင္မေလးတေယာက္ စိုက္ခင္းထဲမွာ ဘာလုပ္ေနလဲ ၾကည့္ေတာ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ဆင္းခူးေနတာဗ်ား လမ္းေဘးလူသူျပတ္တဲ့ ကားလမ္းေဘးက သူတို႔စိုက္ခင္းမွာ ဟာဒီအမ်ိဳးသမီး မေၾကာက္မလန္႔ တေယာက္တည္းလို႔ ေျပာမိေတာ့ “အငယ္ေလး ဒါထိုင္းေလ” တဲ့ ကိုဝင္းေအာင္ေက်ာ္က ေျပာတယ္၊ ဟုတ္သား ကိုယ့္ျမန္မာျပည္မွတ္လို႔ ေျပာမိတာ ထိုင္းကေတာ့ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး ရွိတဲ့ႏိုင္ငံကိုး၊ ျမန္မာျပည္နယ္စပ္မွာသာဆို စစ္တပ္နဲ႔ တိုးလို႔ကေတာ့ အမေလးေလး မေတြးဝံ့စရာေပါ့။

ေနာက္တခုက ေအာင္ေဖစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာ၊ သူမ်ားေတြက နယ္စပ္အထိေတာင္ လူသူကင္းမဲ့တဲ့ စိုက္ခင္းမွာ မပူပင္မေၾကာင့္က် ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ခူးေနခ်ိန္မွာ ေက်းလက္ေဒသက ျမန္မာျပည္သားေတြကေတာ့ ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း ခုတ္ထစ္စိုက္ပ်ိဳးၿပီး ေျပးလႊားပုန္းေအာင္ စားေသာက္ေနေန ရတာကိုပဲ။

မဲ့စရီးယန္းေရာက္ေတာ့ အဲဒီကားဂိတ္မွာတင္ပဲ ဘန္ေကာက္သြားမယ့္ ကားလက္မွတ္၄ေစာင္ဝယ္ၿပီး ကားထြက္မယ့္အခ်ိန္ ထိုင္ေစာင့္ေနရေတာ့တာေပါ့၊ ေအာင္ေဖတို႔ေရာက္တာက ေစာေသးတယ္ေလ၊ ၃နာရီေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္၊ ကားကည၇နာရီမွထြက္မွာ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းက အိစံသီခ်င္းေလးေတြကို ဆိုင္တဆိုင္ကအက်ယ္ႀကီး ဖြင့္ထားတာကို နားေထာင္ရင္း စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာ ထိုင္ေနၾကတာေပါ့။

သိပ္မၾကာပါဘူး ၁၅မိနစ္ မိနစ္၂၀ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္၊ မလွမ္းမကမ္းမွာ သတင္းစာဖတ္ေနတဲ့ တေယာက္က တေနရာသြားၿပီး အေပၚအက်ီၤဝတ္ၿပီး ျပန္လာတယ္၊ အရင္ကေတာ့ စြပ္က်ယ္ေလးနဲ႔ေလ။ ေအာင္ေဖတို႔ကို လာေမးတယ္ “ဖိ ခပ္၊ ပိုင္ႏိုင္ခပ္” ေပါ့ေလ၊ ဆိုလိုတာက အကိုတို႔ ဘယ္သြားၾကမလဲေပါ့၊ ကိုဝင္းေအာင္ေက်ာ္က ထိုင္းလိုတက္ေတာ့ ဘန္ေကာက္သြားမယ္ေပါ့ေလ၊ အဲဒီမွာဒီထိုင္းက မွတ္ပံုတင္ရွိလား ဘာညာနဲ႔ေမးေတာ့တာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းပါပဲ၊ ကိုဝင္းေအာင္ေက်ာ္ကလည္း သူ႔ဆီမွာပါလာတဲ့ ထိုင္းေထာက္လွမ္းေရးက လုပ္ေပးထားတဲ့ ခရီးသြားလာခြင့္ စာရြက္အေထာက္အထားေတြ ထုတ္ျပလိုက္တာေပါ့၊ ဓါတ္ပံုေတြကပ္ထားၿပီး ထိုင္းအရာရွိႀကီးႀကီးတေယာက္က လက္မွတ္ထိုးေပးထားတဲ့ဟာ။ အစိုးရ တံဆိပ္နဲ႔။ အဲဒီထိုင္းလည္း ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး စာရြက္ေတြျပန္ေပးၿပီး ခပ္ခြန္မာ့မာ့(ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်) နဲ႔ ခပ္သြားေကာ။ လူေတြကို လာေမးတာ အက်ီၤဝတ္ၿပီးမွေမးတယ္ ယဥ္ေက်းတယ္ေခၚရမွာေပါ့၊ ေနာက္မွေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီဘဲက ဘာလဲေပါ့၊ ကိုဝင္းေအာင္ေက်ာ္ကေျပာတယ္ ေထာက္လွမ္းေရးတဲ့၊ ျမန္မာျပည္ေထာက္လွမ္းေရးက လြတ္ေပမယ့္ ထိုင္းေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ထပ္ေတာ့ေတြ႔ရေသးတာပါပဲ။

တညလံုး မိုးလင္းတဲ့အထိ ဘန္ေကာက္ေရာက္ဖို႔ ကားစီးရတယ္၊ ထိုင္းလမ္းမေတြကေကာင္းေတာ့ ကားႀကီးေတြ တစီးနဲ႔တစီး ေက်ာ္တက္တာေတာင္ ညင္ညင္သာသာပါပဲ ေခါင္းလြတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေက်ာ္တက္သြားတာပဲ၊ ဗူဗူဗြမ္ဗြမ္ လုပ္မေနဘူး။

ပထမေတာ့ ေလေအးစက္တပ္ကားႀကီးစီးရတာ အရသာရွိလို႔ေပါ့၊ ေနာက္ခရီးတဝက္ေရာက္လို႔ ညစာ စားမယ္လည္းလုပ္ေကာ ျပႆနာတက္ေတာ့တာပဲ၊ ကားနားလို႔ ခရီးသည္ေတြဆင္း ထမင္းစားမယ္ဆိုမွ ကိုေရႊဌက္က စလာေတာ့တာ၊ လူကိုတဂတ္ဂတ္နဲ႔ ေမးေတြရိုက္ကုန္ေကာ ဘယ္လိုမွကို ထိန္းမရေတာ့ဘူး၊ ဟာမလုပ္နဲ႔ေလ ေတာင္ပိုင္းေရာက္မွ တက္ပါဟ လမ္းမႀကီးမွာ လူေတြသတိထားမိမွာေပါ့ ဘာညာ ေျပာလည္းမရဘူး ထမင္းေတာင္စားမရဘူး တုန္ေနတာ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ၾကည့္တာေပါ့ ဒီေကာင္ဘာျဖစ္လဲေပါ့၊ ကားေပၚျပန္တက္ၿပီး ၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ အတုန္ရပ္သြားတယ္ အဖ်ားကေတာ့ မတက္ဘူး၊ ေသာက္ဌက္ဖ်ား ဒုကၡေပးပံုမ်ား။ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့ PDF ရံုးမွာပဲ တည္းရပါတယ္၊ အဘဦးစိန္ျမလည္း ရွိေနတယ္၊ သူ႔ကိုႏုတ္ဆက္ေပါ့။

၂-၃ရက္ေလာက္ ဘန္ေကာက္မွာ နားရေသးတယ္ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ဆိုၿပီး၊ ရုပ္ရွင္လိုက္ျပေတာ့ တရံုလံုး ကိုယ့္လူေတြ ၄ေယာက္ထဲ၊ ၂ကားဆက္တိုက္ျပတာ၊ အခုခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အမုန္း ၾကည့္လိုက္ ရတယ္ေပါ့ေလ။

၃ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေအာင္ေဖတို႔ ဘန္ေကာက္ကေန၊ ကန္ခ်နဘူရီ၊ အဲဒီကေန ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘုရားသံုးဆူ တဘက္ျခမ္း ထိုင္းႏိုင္ငံ စံခရဘူရီနယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးကို ခရီးဆက္ရေတာ့တာေပါ့၊ ပထမေတာ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ကန္ဘူရီသြား၊ အဲဒီကမွ ထိုင္းအေခၚ လုတ္တုတ္လို႔ေခၚတဲ့ ဗင္ကားေလးနဲ႔ စံခရဘူရီေတာင္ေပၚၿမိဳ႔ကို ၅နာရီေက်ာ္ ကားေမာင္းတက္ရတာ။

ကန္ဘူရီကထြက္လို႔ ထံုပါဖုန္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ ေအာင္ေဖစီးလာတဲ့ ဘယ္ဘက္ ေနာက္ဆံုးတန္းေအာက္က ကားဘီးကကၽြတ္ထြက္သြားတာ၊ ကံေကာင္းလို႔ ဘာမွမျဖစ္ၾကတယ္၊ အဲဒီတုန္းက ေအာင္ေဖက အျပင္ေငးေနရင္း ရုတ္တရက္ ကားကနိမ့္လာသလို ကားေဘးကေန ဘာႀကီးလိုက္လာၿပီး ေဘးကိုထြက္သြားပါလိမ့္ၾကည့္ေနတာ၊ ကားဘီးမွန္းမသိဘူး၊ ကားသမားေတာ္လို႔ အသာေလးဘရိတ္အုပ္ၿပီးရပ္တာ ၿပီးေတာ့လူေတြဆင္း ကားဘီး အသစ္လဲနဲ႔ ေခၚထြပ္ ေခၚထြပ္(ေတာင္းပန္ပါတယ္) လုပ္ၿပီး၊ သိပ္ေတာ့အၾကာႀကီး မဟုတ္ပါဘူး ျပန္ေမာင္းလို႔ ရသြားေကာ၊ ဒါကေတာ့ ေအာင္ေဖေသကံမေရာက္ သက္မေပ်ာက္ခဲ့တာေတြ အထဲက တခုပဲရွိေသးတယ္ ေပါ့ေလ။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စံခရဘူရီေရာက္ရွိပံုနဲ႔ မြန္ေဒသ ေေတာင္ပိုင္းေဒသ အေျခအေနေတြကို ထပ္မံေရးသားပါဦးမယ္။

သက္ခိုင္
(၁၆း၁၈)နာရီ
(၁.၅.၂၀၁၄)


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:ရသေဆာင္းပါးစုံ, ျဖစ္ရပ္မ်ား၊ အမွတ္တရမ်ား

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ၾကပါေစ …

မုိးမခ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္း ၾသဂတ္စ္ ၂၀၁၇ ထြက္ၿပီ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

မိုုးမခကိုု အိမ္အေရာက္ ပိုု႔ေပးမည္

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

မုိးမခ ဇူလုိင္ ထြက္ပါၿပီ …

By

မုိးမခ ဇူလုိင္ ထြက္ပါၿပီ … (မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၁၈၊ ၂၀၁၇ မုိးမခ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ဇြန္လထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းမွာ ဝယ္ယူႏိုင္ပါၿပီ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ဇြန္လထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းမွာ ဝယ္ယူႏိုင္ပါၿပီ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ဇြန္ ၉၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခ မဂၢဇင္း ေမလထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းတြင္ ရၿပီ

By

    မိုးမခ မဂၢဇင္း ေမလထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းတြင္ ရၿပီ (မိုုးမခ) ေမ...

Read more »

စိုးလြင္ (၂၁၁) (ဝမ္ခ) ရဲ့ “ဝမ္ခ (ေဟာင္း) တိုက္ပြဲ ႏွင့္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဘဝလမ္းမ်ား” စာအုပ္

By

  စိုးလြင္ (၂၁၁) (ဝမ္ခ) ရဲ့ “ဝမ္ခ (ေဟာင္း) တိုက္ပြဲ ႏွင့္...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

က႑မ်ားအလိုက္

Maung Swan Yi Myanmar Now ကခ်င္ ကမ္လူေဝး ကာတြန္း Joker ကာတြန္း OKKW ကာတြန္း ကုိေခတ္ ကာတြန္း ဇာနည္ေဇာ္၀င္း ကာတြန္း ညီပုေခ် ကာတြန္း ညီေထြး ကာတြန္း မုိးသြင္ ကာတြန္း သြန္းခ ကာတြန္း ေဆြသား ကာတြန္း ေရႊဗုိလ္ ကာတြန္း ေရႊလူ ခက္ဦး စုိးေနလင္း ဆန္ဖရန္ ဇင္လင္း ဇာနီၾကီး ထက္ေခါင္လင္း (Myanmar Now) ထင္ေအာင္ ဒီလူည နရီမင္း မင္းကုိႏုိင္ မာမာေအး မိုးသြင္ ရခိုုင္ လင္းခါး လင္းသက္ၿငိမ္ သြန္းခ အင္တာဗ်ဴး အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ) အိခ်ယ္ရီေအာင္ (Myanmar Now) ဦးကိုနီ ေက်ာ္ေမာင္ (တုိင္းတာေရး) ေဆာင္းျဖဴ ေန၀န္းနီ (မႏၱေလး) ေမာင္စုိးခ်ိန္ ေမာင္ဥကၠလာ ေမာင္ေမာင္လတ္ (ေရႊအင္းေလးစာေပ) ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ျပည္တြင္းစစ္ ၂၁ ရာစု ပင္လံု ၿဖိဳးသီဟခ်ဳိ (Myanmar Now)
က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္