ညဳိထက္ညဳိ – စိတ္ကို စြဲလမ္းေစတတ္ေသာ (၀တၳဳတုိ)

October 12, 2014

ညဳိထက္ညဳိ – စိတ္ကို စြဲလမ္းေစတတ္ေသာ (၀တၳဳတုိ)
(မုိးမခ) ေအာက္တုိဘာ ၁၂၊ ၂၀၁၄

ပန္းဆိုးတန္းထိပ္႐ွိ Panorama ဟိုတယ္ဧည့္ခန္း ထဲတြင္ သူ နန္းကို ျပန္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ စပို႔႐ွပ္ အဝါႏုေရာင္ ကေလးႏွင့္ ေဘာင္းဘီ မီးခိုးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ကေလး ဝတ္ထားေသာ နန္းက ဟိုတုန္းကအတိုင္း ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေသးေသးသြယ္သြယ္ႏွင့္ ပခံုးစြန္းေက်ာ္ေက်ာ္ ဆံႏြယ္ကေလး ေတြကို ေရွ႕မွာ ခ်ခ် ထားတတ္သည့္ အျပံဳးသဲ့သဲ့ ကေလး ေတြကို နႈတ္ခမ္း တြန္႔ေခါက္ေတာင္တန္း ပန္းေရာင္ ကေလးေတြ ေပၚမွာ အရိုးခံ လိမ္းက်ံ ထားတတ္ေသာ တရုတ္မ ကေလး ျဖစ္ၿမဲ ျဖစ္ေနသည္။  ႏွစ္ကာလ အလႊာေတြက ပို႔ခ်သည့္ အနယ္အႏွစ္ေတြ နန္း အေပၚ စြန္းထင္း ခဲ့ပံုမရ။ တခုပဲကြာတာက ဟိုတုန္းကလို မဟုတ္ဘဲ နဂိုျဖဴေသာ အသားအေရ ေပၚတြင္ ေရျခားေျမျခားအေရာင္ ဝင္းလဲ့လဲ့ ကေလးက ျမင္ေနရသည့္ နန္း လက္သြယ္သြယ္လ်လ်ကေလးေတြေပၚမွာ ေျခာက္ႏွစ္စာေလာက္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ယွက္သမ္းေနျခင္း ျဖစ္ သည္။ သူ နန္းကို …

နန္း ေနေကာင္းလားဗ်။ မေတြ႔တာ ၾကာလွျပီ … ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ နန္းက ….

… ေကာင္းတယ္ ကိုေဝမိုး၊ မေန႔ကမွ ေရာက္တာ။ အဲဒါ ကိုေဝမိုးကို အစ္ကိုေပးလိုက္တဲ့စီဒီေတြေပးမလို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာ ကိုေဝမိုးတို႔ေကာ ေနေကာင္းလား … ဟု နန္းကေျပာရင္း သူတို႔ ဟိုတယ္ဧည့္ခန္းရွိ ဧည့္သည္မ်ားထိုင္ရာျဖစ္ေသာ ဆိုဖာႏွစ္လံုးေပၚမွာ ထိုင္ျပီးစကား အနည္း အက်ဥ္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ခုနစ္လ ရွစ္လေလာက္က ျမန္မာျပည္ကို တေခါက္ျပန္လာခဲ့ေသးေသာ နန္းအစ္ကို သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွင့္တကြ အခုထက္ထိ ျပန္မလာႏိုင္ေသးသည့္ နန္း အေဖ အေမေတြအေၾကာင္း သူ နန္းကို ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ နန္းက သူ႔ကို နန္း အစ္ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေပးလိုက္သည့္ စီဒီထုပ္ကေလး လွမ္းေပးသည္။ သူ နန္းေပးေသာစီဒီထုပ္ကေလးကိုလွမ္းယူရင္း ျပံဳးမလို ႏႈတ္ခမ္း ကေလး ေတြႏွင့္ နန္းကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ Panorama က သူျပန္ထြက္လာေတာ့ အဂၤလန္ႏွင့္ ပါရာေဂြး ပထမပိုင္း ၿပီးခါနီးအထိ ဂိုးမသြင္းႏိုင္ ေသးဘဲ သေရျဖစ္ေနသည္ကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ တဆိုင္ထဲတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ တီဗီြဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ ရိပ္ခနဲေတြ႔လိုက္သည္။

ေနာက္ သံုးေလးရက္ေလာက္ေတာ့ သူ နန္းႏွင့္ မေတြ႔ျဖစ္။ နန္းကိုင္ထားေသာ လက္ကိုင္ဖုန္း နံပါတ္ကိုသိေသာ္လည္း  သူ ကမာၻ႔ဖလားပြဲ ေတြ ရိုက္ရင္းၾကည့္ရင္း အလုပ္ရႈပ္ေန တာက တေၾကာင္း၊ ေရာက္စမို႔ နန္းလဲ နားခ်င္ နားလိမ့္ဦးမည္ ထင္ထားတာက တေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ မေခၚျဖစ္။ သို႔ေသာ္ နန္းဆီက ဖုန္းဝင္လာေတာ့ သူ နန္း ကို အားနာသြားျပန္သည္။ သူ ပ်က္ကြက္သလို ျဖစ္သြားၿပီလား  သူေတြးေနရင္း နန္းဆီ ေရာက္သြားသည္။ အက်ၤ ီအျဖဴေရာင္ လက္ျပတ္ကေလးႏွင့္ သြယ္သြယ္လ်လ် ဂ်င္းေဘာင္းဘီေလးဝတ္ထားသည့္ နန္းကလဲ သူ႔ကို ျပန္အားနာေနလားမသိ။ သူ နန္း အေနမၾကံဳ႕ေစရန္ ဟိုဟို သည္သည္ ေျပာၿပီး ထိုေန႔ တေန႔လံုး နန္း သြားခ်င္သည့္ နန္း သူငယ္ခ်င္း ေတြဆီ လိုက္ပို႔ရသည္။ နန္းတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ သူက တေက်ာင္းတည္းထြက္မို႔ နန္း သူငယ္ခ်င္း ေတြထဲက တခ်ိဳ႕က သူ ႏွင့္ နန္း အစ္ကို ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား၏ ညီမေတြ ျဖစ္ေနသည္။ ေရေက်ာ္တဝိုက္တြင္႐ွိေသာ နန္း သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြ လွည့္ပို႔ၿပီးေနာက္ ေရႊဘုန္းပြင့္ ဘုရားနား ျပန္အေရာက္ သူ နန္းႏွင့္ နန္း သူငယ္ခ်င္းကို နန္းက ႏိုင္ငံျခားမထြက္မီ သည္နားတဝိုက္မွာ ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ကိုယ့္ျမိဳ႕ကိုယ့္ရြာက ဘုရားကို ဖူးေစခ်င္ေသာစိတ္ျဖင့္ ေရႊဘုန္းပြင့္ ဘုရားဝင္ဖူးရန္ တိုက္တြန္းမိသည္။ သူ ကမာၻ႔ဖလား ေဘာပြဲေဈးေတြ ဖုန္းျဖင့္ေမးရင္း  က်ံဳ႕က်ံဳ႕႐ံု႕႐ံု႕ကေလးထိုင္ကာ ဘုရားဝတ္ျပဳေနေသာ ျမန္မာဆန္ေနေသးသည့္ နန္း ကို ေငးေနမိသည္။

ေနာက္တပတ္မွာေတာ့ နန္းႏွင့္ နန္းသူငယ္ခ်င္းမ်ား ခရီးထြက္ရန္ သူစီစဥ္ေပးရသည္။ နန္း ကေတာ့ ခရီးထြက္ရေတာ့မွာမို႔ ယုန္မကေလးလို ခုန္ဆြခုန္ဆြ ျဖစ္ေနသည္။ နန္း တို႔ ခရီးက မႏၲေလး၊ ေမၿမိဳ႕၊ ပုဂံ သို႔ ျဖစ္သည္။ သူ႔အသိ ကုမၸဏီ တခု ထံမွ ေပါင္မုန္႔ ကားတစင္း သူ ငွားေပးလိုက္သည္။ နန္းတို႔ မနက္ထြက္သြားၿပီး ညဘက္ သူေဘာပြဲေတြၾကည့္ေနတုန္း လက္ကိုင္ဖုန္းျမည္လာလို႔ ဖုန္း ေကာက္ကိုင္ လိုက္ေတာ့ နန္းဆီက ျဖစ္ေနသည္။ သည္ေတာ့မွ နန္းတို႔ မိတၳီလာ ၿမိဳ႕တြင္ ကားပ်က္ေနေၾကာင္း သူသိရျပီး သူကုမၸဏီကို ဖုန္း လွမ္းဆက္ရသည္။ တဖက္မွလဲ နန္းဆီ ႀကိဳးဖုန္းျဖင့္ ျပန္ေခၚရသည္။ သူ နန္းႏွင့္ ကုမၸဏီအၾကား တနာရီေလာက္ ဖုန္းႏွစ္လံုးျဖင့္ အလုပ္မ်ားၿပီးမွ ကားလဲလွယ္ေပးမည့္ ကိစၥ ၿပီးျပတ္သြားသည္။ သည္တညေတာ့ နန္းကို မိတၳီလာမွာပဲ တည္းခိုခန္း သန္႔သန္႔ ရွာတည္းဖို႔ တပါတည္း ေျပာလိုက္ရသည္။

ေမျမိဳ႕က တခါ ပုဂံ က တခါ နန္း ဆီက ဖုန္းရအျပီး ေနာက္ ေလးငါးရက္ ေလာက္ ေန၍ နန္း တို႔ ျပန္ေရာက္လာေတာ့မွ သူ နန္းတို႔ လမ္းခရီး အျဖစ္အပ်က္စံုကို သိရသည္။ အဆင္မေျပတာေတြေကာ ေျပတာေတြေကာက အခုေတာ့လည္း ရယ္စရာလို ျဖစ္ေနသည္။ တပတ္ေလာက္ ေနပူထဲတြင္ ခရီးသြားခဲ့ေသာ္လည္း နန္း အသားအေရ ေလးကေတာ့ ရဲရဲတင္းတင္း ဝင္းၿမဲဝင္းလ်က္ ျဖစ္ေၾကာင္း သူ ေတြ႔သည္။ သူ နန္းကို ဘယ္သြားဦးမလဲ ေမးေတာ့ တပတ္ေလာက္ အရင္နားလိုက္ဦးမယ္၊ ၿပီးမွ ေနာက္ခရီးတခု စီစဥ္မယ္ ဟု နန္း ကေျပာသည္။ ေနာက္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေလာက္ေတာ့ သူ နန္း သြားလိုရာ ေတြ ေလွ်ာက္ ကားေမာင္း ပို႔ေပးရင္း အလုပ္မ်ားေနသည္။

တညေနေတာ့ နန္း ႏွင့္၊ သူႏွင့္ အရင္ကတည္းက သိေနခဲ့သည့္ ေယာက္လမ္းတြင္ ေနထိုင္သူ နန္း အစ္မဝမ္းကြဲ ျဖစ္သူကို သူ ေခၚကာ အင္းလ်ားသို႔ ေရာက္သြားသည္။ ]စိမ္းလန္းစိုေျပ} ေရွ႕တြင္ ကားရပ္ထားခဲ့ျပီး ကန္ေဘာင္ ဘက္ သူတို႔ ထြက္လာေတာ့  ဟိုးအရင္တုန္းကလို ႏိုင္ငံေတာ္ တာဝန္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ ျဖစ္ေသာ အင္းလ်ားကို သူ သမားရိုးက် ေတြ႔ရသည္။ ကန္ေဘာင္ေပၚတြင္ ခဏေလွ်ာက္ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ “စိမ္းလန္းစိုေျပ” ဘက္ ျပန္ထြက္ခဲ့သည္။ “စိမ္းလန္းစိုေျပ” အဝင္ဝရွိ လက္ဝတ္တန္ဆာ အလွပစၥည္း ေရာင္းေသာဆိုင္တြင္ နန္း က လည္ဆြဲေလးတခု ကို ဝတ္ၾကည့္ေနေသးသည္။ သူ ဆိုင္ထဲက နန္းကို ဆိုင္ဝမွ တခ်က္ေငးရင္း နန္းအစ္ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းျပန္ လာစဥ္က “စိမ္းလန္းစိုေျပ” တြင္ ဘီယာလာေသာက္ခဲ့သည္ ကို သတိရေနသည္။ ခဏေနေတာ့ နန္း ႏွင့္ နန္းအစ္မ ဆိုင္ထဲမွ ျပန္ထြက္ လာကာ သူတို႔ ေအာက္သို႔ ဆင္းခဲ့ၾကသည္။

မိုးတြင္းႀကီးမို႔ ညေနကေတာ့ ခပ္မိႈင္းမိႈင္းပဲ ေတာက္ပေနသည္။ “စိမ္းလန္းစိုေျပ” ထဲ႐ွိ အလွျပဳျပင္ ထားေသာ ပန္းကေလး ေတြကို နန္း ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနရင္း သူ နန္း ႏွင့္ နန္း အစ္မဝမ္းကြဲေတာ္ ကို ေလညင္း ကေလးေတြ ႏွင့္ အင္းလ်ား ကို ေနာက္ခံထား၍ ဓာတ္ပံု ႏွစ္ပံုသံုးပံု ႐ိုက္ေပးရသည္။ နန္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကင္မရာ ေလးထဲက ရိုက္ၿပီးေသာ ပံုကေလးေတြ ကို သူ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂ်င္းဂ်ာကင္ ကေလး ဝတ္ထားေသာ ပန္းကေလးလို လန္း ေနသည့္ သိမ္ေမြ႔ေသာ ေရေမႊးနံ႔ ကေလးႏွင့္ နန္း က သူ႔ နံေဘး ေရာက္လာၿပီး သူ႔ ပံုကေလး သူ ျပန္ၾကည့္သည္။

ဓာတ္ပံုကေလးေတြ လွတယ္ဗ်

ဟု သူ တည္ဆဲ သတ္ပံုသတ္ညႊန္းေတြ အတိုင္း ေျပာမိေတာ့ နန္း ၏ ငံုေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းကေလးက အျပံဳးကေလး တပြင့္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ပြင့္လာျပီး နန္း အစ္မေတာ္ က

ေဝမိုးေကာ ရိုက္ဦးမလား
ဟု သူ႔ကို လွမ္းေမးသည္။ သူ ျပံဳး ၍ ေခါင္းခါျပီး ခဏေနေတာ့ သူတို႔ စိမ္းလန္းစိုေျပ မွ ျပန္ထြက္လာကာ ဘူးသီးေၾကာ္ ဆိုင္ေတြဘက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ‘

ဘူးသီးေၾကာ္ ဆိုင္ တဆိုင္ အဝေရာက္ေတာ့ သူတို႔ အထဲဝင္ခဲ့ၾကသည္။ ဆိုင္ေကာင္တာကို ျဖတ္ေက်ာ္အၿပီး အုတ္ေလွကားထစ္ အတိုင္း ဆင္းလာရင္း အင္းလ်ားႏွင့္ အနီးဆံုး ျဖစ္ေသာ စားပြဲကေလး တခုမွာ သူတို႔ ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ မိုးတြင္းမို႔ အင္းလ်ား ေရျပင္အစပ္က သူ ႏွင့္ လက္တကမ္း အကြာ ေရာက္ေနသည္။ သူ တကၠသိုလ္ ေရာက္ခဲ့တာပင္ ဆယ္ႏွစ္ၾကာခဲ့ၿပီ ဆိုတာ သူ ေတြးမိရင္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ စိတ္တို႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ အံု႔မိႈင္းေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ခဏေနေတာ့ ဘာ ပကာသန ေတြမွ စြန္းထင္ေနျခင္း မရွိသည့္ ဘူးသီးေၾကာ္ေခ်ာင္း ကေလးေတြကို တေခ်ာင္းၿပီး တေခ်ာင္း ခံုခံုမင္မင္ စားေနသည့္ နန္း ကို ၾကည့္ရင္း သူ ျပန္လန္းဆန္းသြားရသည္။ သူ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘဲလ်က္ ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာ ကို ေစာင့္သိေနဆဲ ျဖစ္ေသာ အင္းလ်ား ႏွင့္ အစိမ္းေရာင္ အေၾကာမွ်င္ ႏုႏုေလးေတြ ကန္႔ကြက္သူမရွိ ယွက္သမ္းေနေသာ နန္း လက္ခံုကေလး ကို တလွည့္စီ ၾကည့္ၿပီး အေတြးေတြ ထံုးစံအတိုင္း ကစင့္ကလ်ား ျဖစ္ေနသည္။ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ၿပီးတာနဲ႔ အေမွာင္ကေတာ့ အင္းလ်ားေပၚ ဟိုတုန္းက ညေတြလိုပင္ က်လာသည္။ သို႔ေသာ္ ဟိုတုန္းက  ည မဟုတ္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ သူတို႔ ေစာေစာပဲ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

ေနာက္သံုးေလးရက္ ေနေတာ့ မနက္၁၁ နာရီေလာက္ သူ ]စိတ္တိုင္းက်} မွာ ထိုင္ေနတုန္း သူ႔ ဖုန္းက ျမည္လာသည္။ Nan ဆိုေသာ ဖံုးခြက္မွ စာသားေလးကို ၾကည့္ရင္း သူ ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းထဲမွ နန္းအသံကေလးက ပုစြန္ေတာင္က ခ်မ္းသာပလာဇာသို႔ ေရာက္ေနသည္။ သူ ဖုန္းကို ျပန္ခ်လိုက္ရင္း ခ်မ္းသာပလာဇာ သို႔ သူ႔ကားျဖင့္ ထြက္လာခဲ့သည္။

ခ်မ္းသာပလာဇာေပၚ သူ တက္ခါနီး နန္း ဆီ တခ်က္ လွမ္းဖုန္းဆက္ေတာ့ နန္း က ေအာက္ထပ္က ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ လို႔ ေျပာသည္။ သူ တက္စရာ မလိုေတာ့ဘဲ ေအာက္ထပ္က ေကာ္ဖီဆိုင္ကို  ေရာက္သြားေတာ့ နန္း ႏွင့္ နန္း သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူကို ဆိုင္ေထာင့္စားပြဲတြင္ ထိုင္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ သူ နန္း တို႔စားပြဲ ဆီ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ ၁၁ နာရီ ထိုးေနၿပီမို႔ သူ ဘာမွေတာ့ မေသာက္ေတာ့။ ခဏေန နန္းတို႔ သြားေတာ့မည္ ဟု ဆိုေတာ့ သူ ေကာင္တာကို သြားၿပီး ေငြ႐ွင္းလိုက္သည္။ နန္းဆီက အားနာသည့္ အၾကည့္ကေလးက တခုတ္တရ သူ႔ထံေရာက္လာသည္။

“ဘယ္သြားမလဲဗ်”

ဟု သူ နန္းကို ေမးေတာ့

“တေနရာရာမွာ ထမင္းသြားစားရေအာင္”

ဟု နန္း ကေျပာသည္။ သူ ဒီတခါ နန္း ကို ျမန္မာထမင္းဆိုင္ပဲ ေခၚသြားေတာ့မည္ အေတြးႏွင့္ သိဒၶိ႐ွင္သို႔ ေမာင္းခဲ့သည္။ သိဒၶိ႐ွင္ တြင္ နန္း အတြက္ စားရခဲသည့္ ငါး႐ွဥ့္ေျမအိုး ႏွင့္ ဟင္းသံုးေလးမ်ိဳး မွာေပးလိုက္သည္။ နန္း က ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ ေရာက္မလာမီတြင္

“ကိုေဝမိုး မ႐ွင္းနဲ႔ေနာ္၊ နန္း ႐ွင္းမွာ”

ဟု ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ ေျပာသည္။

ငါး႐ွဥ့္ေျမအိုးက သူတို႔ ထင္ထားတာထက္ အမ်ားႀကီး ပူေနသည္။ နန္းစားရင္း မေတာ္တဆ အိုးႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ နန္း လက္ခလယ္ ထိမိသြား သည္။ ခ်က္ခ်င္း ရဲတက္သြားေသာ နန္း လက္ႏုႏုကေလးကို သူ ၾကည့္ရင္း

“နန္း ပူသြားေသးလား”

ဟု ေမးလိုက္မိသည္။ နန္း က လက္ကေလးကို ပြတ္သပ္ရင္း

“ရတယ္ နည္းနည္းပါ”

ဟု သူ႔ ကို ျပန္ေျပာသည္။ ထမင္းစားရင္း နန္းက မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္း တေက်ာင္းတြင္ နံနက္စာေကြ်း လွဴဒါန္းခ်င္သည္ ဟု သူ႔ကို ေျပာသည္။ သူ သိဒၶိရွင္ ေကာင္တာက ႔နူသတ စေါန် စာအုပ္ႀကီးဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။

ဖုန္းနံပါတ္ သံုးေလးခုေလာက္ သူ စံုစမ္းၿပီးေတာ့ သူတို႔ သြားရမည့္ေနရာကို သူ သိသည္။ သူ စာ႐ြက္ပိုင္းကေလးမွာ ေရးမွတ္ရင္း နန္း တို႔ ထိုင္ေနရာ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ နန္း က ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ရင္း သူငယ္ခ်င္း ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္။ သူ တပါတည္း ပိုက္ဆံအိတ္ကို ထုတ္၍ မန္ေနဂ်ာအား က်သင့္ေငြ တြက္ခိုင္းလိုက္သည္။ မန္ေနဂ်ာက က်သင့္ေငြကို ေျပာေတာ့ သူ ေငြေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္ ထုတ္ေပးလိုက္ၿပီး နန္း တို႔ဆီ ျပန္လာခဲ့သည္။ သူ နန္း ကို ဖုန္းဆက္ေမးၿပီးသမွ် ေျပာျပၿပီး

“ဒါဆို သြားရေအာင္”

ဟု ေျပာလိုက္သည္။ နန္း က ပိုက္ဆံ႐ွင္းရန္ ေထာင္တန္အုပ္ကေလး တအုပ္ထုတ္ရင္း စားပြဲထိုးအား လိုက္႐ွာသည္။ ဒီေတာ့မွ သူ နန္းကို သူ ႐ွင္းၿပီးေၾကာင္း ေျပာလိုက္ရသည္။ နန္း က သူ႔ကို အေတာ္ အားနာသြားပံုမ်ိဳးျဖင့္ ဘာေျပာရမွန္း မသိ အမူအရာမ်ိဳး ျဖစ္သြားသည္။ လိပ္ခဲတည္းလည္း အေျခအေနကို နန္း သူငယ္ခ်င္းကပဲ

“သြားရေအာင္”

ဟု ေျပာရင္း ေျဖ႐ွင္းလိုက္သည္။

သူတို႔ ျပန္ထြက္ခဲ့ၾကေတာ့ နန္း သူငယ္ခ်င္း က သူ႔အဖိုး အသည္းအသန္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဟု ဆိုကာ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ ေသာေၾကာင့္ သူ နန္းသူငယ္ခ်င္းကို လမ္းေလးဆယ္သို႔ ျပန္ပို႔ေပးခဲ့သည္။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ထပ္ထြက္လာေတာ့ ေန႔လယ္ တနာရီ ေက်ာ္ ေနၿပီျဖစ္သည္။ သူ ေ႐ႊဂံုတိုင္ဘက္သို႔ ထြက္လာရင္း ေနာက္ၾကည့္မွန္ ကေလးထဲက နန္းႏွင့္ စကားတခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစ ေျပာလာခဲ့သည္။ ဘဏ္ရိပ္သာ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္က အစိုးရ မိဘမဲ့ေဂဟာကို သူ ေတြ႔ေတာ့ ကားကို ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။

သူတို႔ ေဂဟာထဲ ေရာက္ေတာ့ အဝင္ဝ စားပြဲတြင္ ထိုင္ေနေသာ ရိပ္သာမွ တာဝန္႐ွိသူ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရသည္။ ခပ္ႀကီးႀကီး အမ်ိဳးသမီးက နံနက္စာ ေကြ်းေမြးႏိုင္သည့္ ေန႔ႏွင့္ ကုန္က်ေငြကို ေျပာေတာ့ နန္း က ဟိုဟိုသည္သည္ အကဲခတ္ေနသည္။ ေကြ်းေမြးႏိုင္မည့္ ရက္ကိုေတာင္ အေတာ္႐ွာယူ ရေသာေၾကာင့္ မိဘမဲ့ရိပ္သာက နန္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သေလာက္ေတာ့ မႏြမ္းပါးမွန္း သူ သတိထားမိသည္။ နန္း ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း သြား၍ စကားေျပာၿပီးေနာက္

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္ညႇိလိုက္ပါဦးမယ္”

ဟု သူ စကားလွေအာင္ ေျပာၿပီး နန္းႏွင့္ အျပင္ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ အျပင္ေရာက္လို႔ နန္းကို ေမးၾကည့္ေတာ့ နန္းက

“ဒီ့ထက္ ႐ွားပါးတဲ့ေက်ာင္း မ႐ွိဘူးလား ကိုေဝမိုး ၊ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုပဲ”

ဟု နန္း က သူ႔ကို ေျပာသည္။  သူ တခ်က္ စဥ္းစားလိုက္ရင္း ကားဆီ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

ကားထဲေရာက္ေတာ့ ဟိုဟိုသည္သည္ ဖုန္းဆက္ရင္း နန္း ႏွင့္လဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုင္ပင္ရင္း နန္း လွဴခ်င္သည့္ ေနရာ ႐ွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရသည္။ နန္း ဆႏၵျပည့္ခ်င္လို႔ပဲလားေတာ့ မသိ။ ခဏေနေတာ့ သူတို႔ နန္း အစ္ကိုဝမ္းကြဲ တေယာက္ဆီက သီလ႐ွင္ဆရာႀကီး တပါး ဦးစီးေသာ ယုဇနဥယ်ာဥ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဟိုးဘက္ လယ္ကြင္းေတြ႐ွိ မိဘမဲ့ေဂဟာ တခု လိပ္စာရသည္။ သူ စီးကရက္ တလိပ္ကို ထပ္မီးညွိရင္း ကားကို ေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။

ယုဇနဥယ်ာဥ္ၿမိဳ႕ေတာ္ဘက္ ခ်ိဳးေကြ႔ၿပီးေတာ့ သူ လိပ္စာကို ႐ွာမရ ျဖစ္ေနသည္။ ဟိုေမးသည္ေမး သံုးေလးငါးခါ ေလာက္ေမးၿပီး သူ႔ကားကေလးက တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နန္း အျပံဳး ပူပူေႏြးေႏြး ကေလးေတြကို လမ္းညႊန္ အေနႏွင့္ ၾကည့္ရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့  သူ လမ္းမွန္ကို ေတြ႔သြားျပီး  နဖူးေပၚ စီးက်ေနသည့္ ေခြ်းေတြကို လက္ခံု ႏွင့္ သုတ္ရင္း ကားေမာင္းလာခဲ့သည္။  အဲကြန္းမရသည့္ သူ႔ကားထဲတြင္ အိုက္ေနဟန္႐ွိသည့္ နန္း ကလဲ ေရသန္႔ဘူးကေလး ကို ခဏခဏ ဖြင့္ဖြင့္ေသာက္ေနသည္။

ခုနက အသားညိဳညိဳ ပိန္ပိန္ပါးပါး ဂ်ိဳးသိန္းေၾကညာ တီရွပ္ လက္ျပတ္ ႏွင့္ ဆိုက္ကားသမား တေယာက္ ညႊန္လိုက္ေသာ လိပ္စာအတိုင္း ေကာင္းကင္မွာ အေလ့က် ေတြ႔ေနရသည့္ တိမ္ေတြေအာက္က တဖက္တခ်က္ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးေတြ ၾကားမွာ လမ္းအတိုင္း ကားကို ေမာင္းမိေတာ့ သူ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ ဗီစီဒီထဲက လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးေတြၾကားက ခ်က္ဗလက္ကားနီႀကီးကို ျမင္ေယာင္လာသည္။ သည္မွာပင္ နန္း အျပံဳး ကေလးေတြကို တခါတခါ ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီး တတ္သည့္ ခ်စ္ခ်င္ေယာင္ ဘယ္လိုမွ ေဆာင္လို႔ မရေသာ ေနေရာင္ေတြ ေလ်ာ့ပါးသြားၿပီး မိုး နည္းနည္း အံု႔သြားသည္။ နန္း ကေတာ့ မိုးတိမ္ရိပ္ေတြ ေအာက္က လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ လယ္ကြင္းေတြကို ကေလးေလး တေယာက္လိုပဲ တအံ့တဩ ေငးေနသည္။

လမ္းမမွ ဖဲ့ထြက္၍ လမ္းက်ဥ္းကေလး အတိုင္း ဟိုေကြ႔သည္ေကာက္ ဝင္အၿပီး သူတို႔ကားေလးက ျခံဝန္းက်ယ္ႀကီး အတြင္းတြင္ ႐ွိေသာ မိဘမဲ့ေဂဟာ ေ႐ွ႕ထိုးရပ္သြားသည္။ ေခြးသံုးေလးေကာင္ သူတို႔ဆီ ေျပးထြက္လာသည္။ နန္း ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း တံခါးဖြင့္မဆင္းရဲ ေသးဘဲ

”ေခြးေၾကာက္တယ္”

ဟု ဟန္ေဆာင္မႈ အမႈန္အမႊား ေတြ ကင္းစင္ေနေသာ အၿပံဳးႏုႏုကေလး တဝက္ျဖင့္ သူ႔ကို ေျပာသည္။ သူ က

“မကိုက္ပါဘူး နန္း ရဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ႐ွိသားပဲ”

ဟု ေယာက်ာ္းတေယာက္ ထံုးစံအတိုင္း မယိမ္းမယိုင္ ေျပာကာ ကားေသာ့ကို ဆြဲႏႈတ္၍ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ နန္း ႐ွိရာ ေနာက္ခန္းဘက္ သြားလိုက္မွ နန္း က တံခါးကို ဖြင့္၍ မရဲတရဲေလး ဆင္းလာသည္။ ေခြးေတြ ႏွင့္ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ အ႐ြယ္ ကေလးေလးေတြၾကားမွ သူတို႔  သူတို႔ကို ထြက္ႀကိဳေနေသာ သီလ႐ွင္ တပါးဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

အုတ္ ႏွင့္ သစ္သား ေရာညွပ္ေဆာက္ထားေသာ မိဘမဲ့ ေဂဟာ အေဆာက္အဦးႀကီး ကေတာ့ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းပဲ ျဖစ္သည္။ ကေလးေလးေတြ စာသင္ေနၾကသည့္ စာသင္ခန္း  သံုးေလးခန္းကို ျဖတ္ၿပီး သူတို႔ ေလွကားဆီ လာခဲ့ၾကသည္။ ေလွကားထစ္ေလးငါး ဆယ္ထစ္ေလာက္ ေကြ႔ခ်ိဳး တက္လာၿပီးေတာ့ သူတို႔ ေက်ာင္း အေပၚထပ္ သို႔ ေရာက္လာသည္။ က်ယ္ဝန္းျပန္႔ျပဴး လွသည့္ ဘုရားခန္းႀကီးထဲမွာ သူတို႔ ထိုင္ရင္း သူ ႏွင့္ နန္း ဘုရား ဝတ္ျပဳလိုက္ၾကသည္။ သူတို႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ျပန္ထိုင္ၿပီး မေ႐ွးမေႏွာင္း မွာပင္ မိဘမဲ့ေဂဟာ အႀကီးအမွဴး သီလ႐ွင္ ဆရာႀကီး တပါး ထြက္လာသည္။ သူတို႔ အျပန္အလွန္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း သူ က ဆရာႀကီးကို

“ဒါက ႏိုင္ငံျခားက ခဏျပန္လာတဲ့ တပည့္ေတာ္ ႏွမေလးပါ ဘုရား”

ဟု အစခ်ီကာ လာရင္း ကိစၥကို ႐ွင္းျပရသည္။ ဆရာႀကီး ကေတာ့ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး တရုတ္မကေလး နန္း ႏွင့္ ဝင္႐ိုးစြန္း တဖက္မက ျခားေနေသာ ႐ုပ္ခ်င္း ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္မရသည့္ သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း သူ ေျပာတာေတြ နားေထာင္ေနသည္။ နန္း ကေတာ့ ခ်ိဳ႕တဲ့ပံုရေသာ ေက်ာင္းကေလးကို စိတ္ဝင္စားေနပံု ရသည္။ ဆရာႀကီး ႏွင့္ နန္း ဆယ္ရက္ေလာက္ လိုေသးသည့္ တရက္ကို ေ႐ြးေနခ်ိန္တြင္ သူ ကေတာ့ ေက်ာင္းနံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ယခင္ လူေတြ လာလွဴဒါန္းၾကစဥ္က အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္း တည္ေထာင္သည့္ ေန႔စြဲ မွန္ေဘာင္သြင္း၍ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္ ကို ၾကည့္ေနမိသည္။ အေရးထဲ ဆရာႀကီး က သူ႔ကို ယခင္က လာဖူးသလား ဟု ေမးေနသည္။ မလာဖူးေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သံုးေလးေခါက္ လာဖူးသည့္ လူငယ္ တေယာက္ ႏွင့္ သူ အေတာ့္ကို ဆင္ေသာေၾကာင့္ ေမးျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာႀကီး က သူ႔ကို ႐ွင္းျပသည္။ ဆရာႀကီး ႐ွင္းျပမွ သူ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ပရဟိတ ေဂဟာေတြ မေရာက္တာ  ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ႐ွိၿပီ ဆိုတာ သူ သတိရလာသည္။ အားလံုး စီစဥ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႏွင့္ ဆရာႀကီး ေက်ာင္းေအာက္ ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။

ေက်ာင္းေအာက္တြင္ေတာ့ တစုတေဝး ရပ္ေနၾကသည့္  အ႐ြယ္မ်ိဳးစံု ကေလး ေတြကို သူ ေတြ႔သည္။ မူလတန္း အ႐ြယ္မွ စ၍ တကၠသိုလ္တက္ေနသည့္ ေက်ာင္းသူ ႏွစ္ဦးအထိ ႐ွိေၾကာင္း ဆရာႀကီးက သူတို႔ကို ႐ွင္းျပေနသည္။ နန္း ကေတာ့ ေစာေစာက ေခြးေတြ အရိပ္အျခည္ကို ၾကည့္ရင္း ကေလးေလးမ်ားကို ၾကည့္ကာ ေပ်ာ္ေနသည္။ သူတို႔ ကားျပန္ထြက္ လာေတာ့ ကေလးေလးေတြက လက္ကေလးေတြ ေဝွ႔ယမ္းျပရင္း က်န္ခဲ့သည္။

သူတို႔ သာေကတ က ေ႐ႊပုစြန္ ဘက္ဆီ ျပန္ေရာက္ ေတာ့ သူ နန္းကို ေ႐ႊပုစြန္တြင္ အေအးေသာက္ဦးမလား ေမးမိသည္။ နန္းဆီက ကိုယ္ပိုင္အျပံဳး ၾကြၾကြရြရြကေလးတပြင့္ သူ႔ဆီ ေရာက္လာၿပီး

“ကိုေဝမိုး မ႐ွင္းရင္ ေသာက္မယ္”

ဟု ဆည္းလည္းသံ သဲ့သလို အသံေလး ထြက္လာသည္။ သူ ေက်ေက်နပ္နပ္ ရယ္ေမာမိရင္း နန္း အျပံဳး ရင္ဖိုရင္လိႈက္ ကေလး ေတြ လိႈင္လိႈင္ထြက္ရာ နန္း ႏႈတ္ခမ္း ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္း သြယ္သြယ္လ်လ် ကေလး ေတြကို တခါေလာက္ ေသေသခ်ာခ်ာ က်င္ၾကည့္လိုက္ ခ်င္သည့္ စိတ္ ႏွင့္

“အင္းပါဗ်ာ၊ ဒီတခါ နန္း ႐ွင္းလိုက္”

ဟု ျပန္ေျပာမိသည္။ ခဏအၾကာ နန္း အတြက္ အေအး ႏွင့္ သူ႔အတြက္ ေကာ္ဖီ သူတို႔ ေရွ႕သို႔ ေရာက္လာသည္။ အေအးခြက္ ကေလးကို နန္းက လွမ္းကိုင္လိုက္ေတာ့ နန္း လက္ခလယ္ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ ကေလးေပၚမွာ ေန႔လယ္က သိဒၶိ႐ွင္ တြင္ အပူေလာင္လာခဲ့သည့္ နီညိဳေရာင္ အကြက္ကေလးကို သူ ေတြ႔သည္။

ထိုညက နန္း ႏွင့္အတူ နန္း သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ႏွင့္ သူ ဝါးတန္းလမ္းရွိ FeeL တြင္ ညစာစားၿပီး နန္းကို ဟိုတယ္သို႔ ျပန္ပို႔ကာ သူ အိမ္ျပန္ ခဲ့သည္။ ညဘက္ ကိုးနာရီခြဲ ေလာက္က်ေတာ့ နန္းက သူ႔ကို ဖုန္းေခၚျပီး သူ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဟု ေမးသည္။ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္တြင္ နန္း စာအုပ္ငွားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့မွ သူ နန္းကို စာအုပ္ငွားေပးဖို႔ ေမ့ေနေၾကာင္း သူ သတိရသည္။ သူ ခုေလးပဲ ၄၆လမ္းထိပ္႐ွိ ရိႈး မွ ျပန္လာတာ ျဖစ္ေသာ္လည္း နန္းကို ဟိုတယ္မွာ ဝင္ေခၚ၍ သူ ျပန္ထြက္ခဲ့သည္။ စာအုပ္ဆိုင္တြင္ နန္း က ေ႐ႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း အေဟာင္း တခ်ိဳ႕ ႏွင့္ မေဟသီ ငွားသည္။ နန္း စာအုပ္ေတြ ေအးေအးေဆးေဆး ေရြးေနစဥ္ သူကေတာ့ ေစာေစာကပဲ ငွားၿပီးခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တြတ္ပီ အေဟာင္းတအုပ္ ဆြဲဖတ္ရင္း နန္း ကို ေစာင့္ေနရသည္။ နန္း ငွားၿပီးေတာ့မွ နန္း ဟိုအရင္ ရန္ကုန္တြင္ ႐ွိစဥ္ကတည္းက စာဖတ္ ဝါသနာပါေၾကာင္း သူ ျပန္ေတြးမိလာသည္။

ေနာက္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေနေတာ့ နန္း ေနာက္ခရီး တခု မထြက္ျဖစ္ေတာ့တာ သူ သိသည္။ နန္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ပ်က္သြားရေၾကာင္း နန္း ကေတာ့ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ႏႈတ္ခမ္းကေလး ေတြႏွင့္ ေျပာေနသည္။ ေနာက္ေတာ့ နန္း ႏွင့္ နန္းအစ္မဝမ္းကြဲ ေန႔ခ်င္းျပန္ ပုသိမ္သို႔ ကားငွားသြားရန္ စီစဥ္ၾကသည္။ နန္းတို႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ မသြားမီညတြင္ သူ႔ထံ နန္းဆီက ဖုန္းဝင္လာၿပီး ငွားထားသည့္ကားက ပ်က္သြားေသာေၾကာင့္ မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း လာေျပာသြားသည္ဟု နန္း အစ္မဝမ္းကြဲ က သူ႔ကို ေျပာသည္။ သူ နန္း အစ္မဝမ္းကြဲကို မနက္ျဖန္မနက္ သူလိုက္ပို႔ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:၀တၳဳတို

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ၾကပါေစ …

မုိးမခ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္း ၾသဂတ္စ္ ၂၀၁၇ ထြက္ၿပီ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

မိုုးမခကိုု အိမ္အေရာက္ ပိုု႔ေပးမည္

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ

By

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ ၾသဂတ္စ္ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ေတြရဲ႕...

Read more »

မုိးမခ ဇူလုိင္ ထြက္ပါၿပီ …

By

မုိးမခ ဇူလုိင္ ထြက္ပါၿပီ … (မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၁၈၊ ၂၀၁၇ မုိးမခ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ဇြန္လထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းမွာ ဝယ္ယူႏိုင္ပါၿပီ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ဇြန္လထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းမွာ ဝယ္ယူႏိုင္ပါၿပီ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ဇြန္ ၉၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခ မဂၢဇင္း ေမလထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းတြင္ ရၿပီ

By

    မိုးမခ မဂၢဇင္း ေမလထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းတြင္ ရၿပီ (မိုုးမခ) ေမ...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

က႑မ်ားအလိုက္

Maung Swan Yi Myanmar Now ကခ်င္ ကမ္လူေဝး ကာတြန္း Joker ကာတြန္း OKKW ကာတြန္း ကုိေခတ္ ကာတြန္း ဇာနည္ေဇာ္၀င္း ကာတြန္း ညီပုေခ် ကာတြန္း ညီေထြး ကာတြန္း မုိးသြင္ ကာတြန္း သြန္းခ ကာတြန္း ေဆြသား ကာတြန္း ေရႊဗုိလ္ ကာတြန္း ေရႊလူ ခက္ဦး စုိးေနလင္း ဆန္ဖရန္ ဇင္လင္း ဇာနီၾကီး ထက္ေခါင္လင္း (Myanmar Now) ထင္ေအာင္ ဒီလူည နရီမင္း မင္းကုိႏုိင္ မာမာေအး မိုးသြင္ ရခိုုင္ လင္းခါး လင္းသက္ၿငိမ္ သြန္းခ အင္တာဗ်ဴး အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ) အိခ်ယ္ရီေအာင္ (Myanmar Now) ဦးကိုနီ ေက်ာ္ေမာင္ (တုိင္းတာေရး) ေဆာင္းျဖဴ ေန၀န္းနီ (မႏၱေလး) ေမာင္စုိးခ်ိန္ ေမာင္ဥကၠလာ ေမာင္ေမာင္လတ္ (ေရႊအင္းေလးစာေပ) ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ျပည္တြင္းစစ္ ၂၁ ရာစု ပင္လံု ၿဖိဳးသီဟခ်ဳိ (Myanmar Now)
က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္