ထူးထူး (ေတာင္ငူ) – နယူးဇီလန္ေဆးရံု (သို႔မဟုတ္) …..

November 25, 2014

– နယူးဇီလန္ေဆးရံု (သို႔မဟုတ္) …..
(မုိးမခ) ႏုိ၀င္ဘာ ၂၅၊ ၂၀၁၄

အခန္း (၁)
ဘယ္ဘ၀ကေရွးေရစက္ေတြရွိခဲ့၊ ျပဳခဲ့ဘူးလဲေတာ့မသိ- ျမန္မာျပည္ေျမျပန္႔တေနရာကသာလွနဲ႔ေရႊမိ၊ ရြာလည္ရင္းကမၻာ့ေတာင္၀င္ရိုးစြန္းနားကနယူးဇီလန္ဆိုတဲ့ႏိုင္ငံေလးကိုေဘးမသီရန္မခဘဲေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရႊမိကေတာ့ေရာက္ၿပီးမၾကာခင္ဘဲအလုပ္ရခဲ့ပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ေရႊမိတေယာက္ (၂) ႏွစ္ေလာက္လုပ္ငန္းခြင္ထဲ၀င္ၿပီး၊ အားလံုးအစစအရာရာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ေနကာမွ သာလွနဲ႔ေရႊမိတို႔ဘ၀ထဲကိုသမီးေလးတေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

သမီးကိုယ္၀န္လရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ေရႊမိလည္းအလုပ္ကေနအနားယူၿပီး၊ အိမ္မွာပဲနားေနရင္း အိမ္တြင္း ပုန္း လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ (၆) လမွာ ေရႊမိတေယာက္ ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးခ်ဳိေတြတတ္ေနလို႔ သားဖြား-ဆရာမက ေဆးရံုကိုလႊဲပါေတာ့တယ္။ ေဆးရံုကိုသြားရမယ္ဆိုေတာ့ ေတာသူေတာင္သားေတြျဖစ္တဲ့ သာလွနဲ႔ေရႊမိ ခဗ်ာ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး စိတ္ပူပင္၊ ဖိစီးမႈအခ်ဳိ႕မဖိတ္ေခၚဘဲ သူ႔အလိုလို ေရာက္လာခဲ့ပါ တယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္တဲ့ သာလွ ကေတာ့ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ကြာ၊သန္းေခါင္ထက္ေတာ့၊ ညဥ့္မနက္ ေတာ့ပါဘူး။ တို႔ေတြ ေဆြမရွိ၊ မ်ဳိးမရွိနဲ႔ဒီအရပ္ကိုေရာက္ေအာင္ေတာင္လာခဲ့ၿပီးမွေတာ့၊ ဘာမွပို မထူး ျခား ေတာ့ပါ ဘူးလို႔ အားတင္းရင္း၊ ၀ုိက္ကာတိုေဆးရံုကိုခ်ီတတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
+++++

အခန္း (၂)
တခါတေလေတာ့လည္းေလာကႀကီးက ဆန္းသလိုပါပဲ။ အခုလည္းၾကည့္ေလ၊ ေဆးရံုလူနာေတြထဲမွာ အာရွက လာတာဆိုလို႔ သာလွနဲ႔ေရႊမိပဲရွိတယ္။ က်န္တဲ့လူနာေတြကေတာေဒသခံလူမ်ဳိးေတြပါ။ ကိုယ္ ေတြအလွည့္မေရာက္ခင္ေလးမွာ သူနာျပဳဆရာမေလးတေယာက္ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္သိလိုက္ ရတာက၊ အခုသာလွတို႔ေရာက္ေနတဲ့ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးခ်ဳိ ႒ာန မွာ သာလွနဲ႔ေရႊမိအျပင္ေနာက္ထပ္ျမန္မာႏိုင္ငံသား တေယာက္ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာပါပဲ။ အဲ့ဒါကေတာ့ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးခ်ဳိ႒ာနက ဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္တာ ျမတ္မိုးေအးပါ။

မေမွ်ာ္လင့္ဘဲရုတ္တရက္ျမန္မာဆရာ၀န္ႀကီးကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ရင္ထဲမွာေဖာ္မျပႏိုင္ေအာင္ အားေတြ တတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးရဲ႕ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ ဂရုဏာအျပည့္ျဖင့္ရွင္းျပမႈ၊ တိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးမႈ ေတြေၾကာင့္ အားငယ္စိတ္ေတြ ၾကက္ေပ်ာက္၊ငွက္ေပ်ာက္အကုန္ေပ်ာက္ၿပီး၊ အဲ့ဒီ့စိတ္ေတြ အစား၊ ယံုၾကည္မႈနဲ႔စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြျဖစ္ထြန္းခဲ့ပါတယ္။

ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးခ်ဳိျဖစ္တာက ေရႊမိ၊ ဒါေပမယ့္ေခါင္ထိအကုန္ ဆိုသလို သာလွ ပါမေနရဘူး။ ဟိုသင္တန္း ေျပးတတ္ရ၊ ဒီေဆြးေႏြးပြဲတတ္ရ၊ ဒီစာ-ဟိုစာေတြဖတ္ရနဲ႔။ သာလွနဲ႔ေရႊမိ ျဖည့္လိုက္ရတဲ့ စာရြက္ ပံုစံ ေတြ။ ေန႔တိုင္းကိုယ္ေတြဘာစားလဲ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားစားသလဲ၊ ဘယ္လိုခ်က္သလဲ၊ တေန႔ဘယ္ႏွႀကိမ္စားသလဲ။ အကုန္ေဆးရံုကေပးတဲ့မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွာေရးမွတ္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့အဲ့ဒီ့ အစားအေသာက္မွတ္တမ္းကို ေဆးရံုကိုတပတ္တခါအီးေမးလ္ပို႔ရတယ္။  ေဆးရံုက သူနာျပဳဆရာမ ေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြကအပတ္တိုင္း တိုးတတ္မႈရွိမရွိအခ်ိန္ျပည့္စစ္တယ္။ ေရႊမိ ဆီတပတ္ (၂) ခါ ဖုန္းဆက္ၿပီး၊ အလစ္အငိုက္လဲေမးတယ္။ အဲ့လိုၾကပ္မတ္လိုက္တဲ့ေက်းဇူး ေၾကာင့္၊ ေရႊမိ လည္းအစား မေသာင္းက်န္းရဲေတာ့ဘူး။
+++++

အခန္း (၃)
ေမြးဖို႔ (၁) လအလိုမွာေဆးရံုကေခၚစာေရာက္လာလို႔၊ စာရြက္မွာပါတဲ့အခ်ိန္အတိုင္းသြားေတာ့ ေမြးေဆာင္ကဆရာ၀န္ႀကီးနဲ႔ေတြ႔ရတယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးကသိသင့္သိထိုက္တာေတြကိုေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။ သူရွင္းျပတာေတြကိုတကယ္နားလည္မလည္သိခ်င္လို႔ သာလွနဲ႔ေရႊမိကို စကား ေျပာ ရင္း ေမးခြန္းေလးေတြၾကားညွပ္ၿပီးေျပာလိုက္၊ ေမးလိုက္လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့၊ သူရွင္းျပစရာ၊ ေျပာျပစရာေတြကုန္ၿပီမို႔၊ သာလွနဲ႔ေရႊမိသိခ်င္တာရွိရင္အကုန္ေမးပါ။ သူေျပာ ျပပါ့မယ္တဲ့။

ေရႊမိကေတာ့ သူသိခ်င္ေနတာေတြကို အကုန္အစင္ေမးျမန္းၿပီး ေနာက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိရလို႔႔ ၀မ္းသာေနပါတယ္။ သူသိခ်င္ေနတာေတြက၊ သူ႔ဗိုက္ထဲက မျမင္ရေသးတဲ့ သမီးရဲ႕က်န္းမာေရးေပါ့။ သူကအိမ္မွာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မိခင္ေတြနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့စာေပေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြကိုေလ့လာၿပီး၊ အဲ့ထဲက မရွင္းလင္းတာ၊ သူသိခ်င္တာမွန္သမွ်ကိုခေရေစ့တြင္းက်ေမးပါေတာ့တယ္။ ေျဖတဲ့ ဆရာ၀န္ႀကီးကလည္း မၿငီးမညဴ ေမးခြန္းအားလံုးကိုေျဖတဲ့အျပင္၊ ေမးခြန္းတခါေမးလိုက္တိုင္း- သူ႔ပါးစပ္က အို သိပ္ေကာင္းတဲ့ေမးခြန္းပဲ၊ မင္းသိသင့္တာေပါ့။ ဟာ ဒါက သိပ္ကိုအဖိုးတန္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ ဆိုတာခ်ည္းပါပဲ။ ေဘးက သာလွ တေယာက္စိတ္ေတြပူလို႔၊ ထိုင္လို႔ေတာင္မရေတာ့ဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ- ဘယ္အခ်ိန္မ်ား၊ ဆရာ၀န္ႀကီးက ေရႊမိ ကိုေဟာက္လိုက္မလဲေပါ့။ ေသခ်ာတယ္ ျမန္မာျပည္မွာ သားဖြားေဆာင္ကဆရာ၀န္ႀကီးေတြကိုအဲ့လိုမ်ဳိးေမးခြန္းေတြသြားေမးလို႔ကေတာ့ ေရႊမိ တေယာက္ အဆူ၊ အေဟာက္ခံရေတာ့မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလႊဲပါ။

ဆရာ၀န္ႀကီးကေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔အႀကံေပးတာကေတာ့ေဆးရံုကို ေမြးရက္မေစ့ခင္ (၂) ပတ္ႀကိဳတတ္ ဖို႔။ ေနာက္ဘယ္လိုေမြးခ်င္သလဲေပါ့။ ေရႊမိက ရိုးရိုးပဲအရင္ေမြးၾကည့္မယ္၊ မရမွခြဲေမြးမယ္ဆိုေတာ့၊ ဆရာ၀န္ႀကီးကခ်က္ခ်င္းပဲ သေဘာတူၿပီး၊ ဘယ္ေန႔ေဆးရံုစတတ္ခ်င္ပါသလဲတဲ့။

ဘုရားေရ- သာလွတေယာက္ကိုယ့္နားေတာင္ကိုယ္မယံုခ်င္ဘူးျဖစ္သြားလို႔၊ ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမး လိုက္ရတယ္။ ကိုယ္ဟာကိုရက္ေရြးလို႔ရလားဆိုေတာ့၊ ဆရာ၀န္ႀကီးက ရပါတယ္၊ ေျပာသာေျပာပါ။ မင္းတို႔ေျပာတဲ့ရက္ကို ငါတို႔အဆင္ေျပရင္ၿပီးတာပါပဲတဲ့ဗ်ာ။
+++++

အခန္း (၄)
ေဆးရံုတတ္မယ့္ေန႔မွာ၊ နံနက္ေစာေစာလင္မယားႏွစ္ေယာက္အထုပ္ေတြအပိုးေတြနဲ႔တပ္ခ်ီသြား တာေပါ့။ ေရႊမိ ဆို ပီအာစာရြက္ေတြ၊ အိမ္လိပ္စာ၊ အခြန္နံပါတ္၊ ကြန္ျမဴနတီကဒ္၊ ရွိသမွ်အေထာက္ အထားေတြယူသြားတာ သူ႔ေဘးလြယ္အိတ္ထဲမွာအျပည့္ပဲ။ ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ အဲ့စာရြက္စာတမ္း ေတြဘာတခုမွ မေတာင္းဘူး။ နာမည္၊ ေမြးသကၠရာဇ္၊ လိပ္စာနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ပဲေမးတယ္။

တေအာင့္ေနေတာ့ ဆရာမႏွစ္ေယာက္လာေခၚတယ္။ သူတို႔နဲ႔လိုက္သြားရတာေပါ့။ ေရႊမိရဲ႕အထုပ္ေတြ ကိုဆရာမတေယာက္ကတြန္းလွည္းေပၚတင္ၿပီးတြန္းတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကေရွ႕ကေနလမ္းျပ တယ္။ အခန္းတခုကေနတခုကိုျဖတ္သြားရင္၊ လမ္းမွာရွိတဲ့တံခါးေတြကိုအသင့္ဖြင့္ေပးထားတယ္။ ေရႊမိ တေယာက္ သာလွ ကိုလွည့္ၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္တာက၊ တို႔ေတာ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက်ေနတာပဲ။

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကေလးႏွလံုးခုန္ႏႈန္းကိုစမ္းတဲ့စက္ကေလးကိုေရႊမိဗိုက္ေပၚမွာလာတပ္ေပးပါ တယ္။ စစ္ေဆးစရာရွိတာေတြအကုန္စစ္ေဆးၿပီးတဲ့ေနာက္၊ ေရႊမိလက္ခံုမွာအပ္တပ္ပါေတာ့တယ္။ လိုအပ္ရင္ အေၾကာေဆးသြင္းဖို႔နဲ႔တူပါတယ္။ အား လို႔ ေရႊမိက ေအာ္လိုက္တဲ့အတြက္၊ အပ္ထိုးေနတဲ့ဆရာမက ပ်ာပ်ာသလဲ၊ Sorry dear, I’m so sorry ဆိုၿပီး ေတာင္ပန္းတာဗ်ာ။ သာလွ တေယာက္ေတာ္ေတာ္လည္းအံ့ၾသမိသလို၊ ပါးစပ္ကလည္း အလိုလိုထြက္သြားတာက၊ ေရႊမိ မင္းၿငိမ္ၿငိမ္ေန ေတာ္ရံုတန္ရံုသည္းခံ၊ အခုမင္းေၾကာင့္ သူေတာ္ေတာ္ ေတာင္းပန္ေနရၿပီ ဆိုၿပီး ကိုယ့္မိန္းမကိုဆံုးမေနရေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ- ျမန္မာျပည္မွာသာဆို၊ ေရႊမိတေယာက္ ေကာင္းေကာင္းအတုပ္ခံေနရေလာက္ၿပီ မဟုတ္လား။
+++++

အခန္း(၅)

နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့၊ ဆရာ၀န္ႀကီးတေယာက္ေရာက္လာၿပီး၊ လူနာရွင္ျဖစ္တဲ့ သာလွကို ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းျပပါေတာ့တယ္။ အခုသူတို႔ဘာလုပ္ေနတယ္၊ ေနာက္ဒီအဆင့္ေတြၿပီးရင္၊ ဘာဆက္လုပ္မယ္။ တကယ္လို႔ေရႊမိအေျခအေနက ရိုးရုိးေမြးဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္၊ လုိအပ္တဲ့ အတြက္ အေရးေပၚခြဲစိတ္မႈလုပ္မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြေပါ့…..

လိုအပ္တဲ့ေဆးသြင္း၊ ေဆးထိုးမႈေတြလုပ္အၿပီး (၂၄) နာရီေစာင့္ၾကည့္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔မွာသူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုျဖစ္လာတဲ့အတြက္၊ ကေလးႏွလံုးခုန္ႏႈန္းစမ္းတဲ့စက္ကိုေရႊမိဗိုက္မွာအခ်ိန္ျပည့္ တပ္ထားေပးၿပီး၊ ဗိုက္အနာကိုေစာင့္ပါတယ္။ သြင္းထားတဲ့ေဆးေတြအရွိန္နဲ႔ဗိုက္နာလာေတာ့ ေရမႊာကို ေဖာက္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေရမႊာေဖာက္ခ်ၿပီး၊ နံနက္ (၃) နာရီခြဲ မွာေဆးရံုကေန သာလွ ဆီဖုန္း ဆက္ လာပါတယ္။ သာလွေဆးရံုကိုသြားရာ လမ္းမွာရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔၊ အခ်ိန္မဟုတ္အခါမဟုတ္၊ ဘယ္လိုမ်ားေဆးရံုေစာင့္ကိုေျပာရပါ့ မလဲေပါ့၊ လက္ဖက္ရည္ဖိုးပဲေပးရမလားေပါ့ေလ …..

ေဆးရံုေရာက္ေတာ့၊ ေဆးရံုေစာင့္လည္းမေတြ႔ရဘူး။ တံခါးေတြလည္းအကုန္ပိတ္ထားေတာ့၊ တံခါးေပၚက ခလုတ္ေလးကိုႏွိပ္လိုက္တာ၊ ဟိုဘက္ကျပန္ေမးတယ္- ဘာကူညီရမလဲတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ သာလွက- ငါ့အမ်ိဳးသမီးေရႊမိ ဗိုက္နာေနေၾကာင္းဖုန္းဆက္လို႔လာတာဆိုေတာ့၊ ခ်က္ခ်င္း အဲ့တံခါး ႀကီးကပြင့္သြားတယ္ဗ်ာ။ သာလွက လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံေလးေတာင္လိပ္ၿပီးက်စ္ထားၿပီးၿပီ။ ဟုတ္တယ္ေလ ေဆးရံုေစာင့္ကို လက္ဖက္ရည္ဖိုးေပးဖို႔ …..
+++++

အခန္း(၆)
ေရႊမိကိုေတြ႔ေတာ့ ေမြးခန္းထဲမွာလွည္းေနတယ္။ သာလွလည္းေရႊမိကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး၊ ကုတင္ေဘးက ခံုေလးေပၚမွာထိုင္ရင္း ဟိုၾကည့္သည္ၾကည့္ေပါ့။ အခန္းေစာင့္ဆရာမက အပူေပးထားတဲ့ေစာင္ (၂) ထည္လာေပးတယ္။ တခုကေရႊမိအတြက္၊ တခုက သာလွၿခံဳဖို႔တဲ့။

နံနက္ (၄) နာရီေလာက္ကနာလိုက္ တဲ့ ေရႊမိဗိုက္က နံနက္ (၉) နာရီအထိလည္းအေျခအေနက မထူးျခားေသးဘူး။ ေနာက္ေတာ့၊ ဒရစ္သြင္းသလိုမ်ိဳးအရည္တမ်ိဳးခ်ိတ္တယ္။ သာလွသိသေလာက္ ေတာ့ သားအိမ္ကိုညစ္ဖို႔အားေပးတဲ့ေဆးရည္တမ်ိဳးေပါ့။ အဲ့ဒီ့ေဆးကိုတိုးတိုးၿပီးသာသြင္းေနတယ္၊ ကေလးကေအာက္ကိုဆင္းမလာဘူး။ ေနာက္ဆံုး ေန႔လည္ (၁၂) နာရီအထိမွ အေျခအေန မထူးျခား ရင္၊ ခြဲေမြးမယ္ဆိုၿပီးဆရာ၀န္ႀကီးကဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေန႔လည္ (၁၂) နာရီခြဲသာေက်ာ္သြားတယ္၊ ကေလးကေအာက္ကိုဆင္းမလာတဲ့အတြက္ ခြဲဖို႔ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ ခြဲခန္းထဲကိုမသြားခင္၊ ခြဲခန္း(သီေရတာ) က ခြဲမယ့္ဆရာ၀န္ႀကီးနဲ႔ေမ့ေဆးဆရာ၀န္ႀကီးက သာလွနဲ႔ေရႊမိဆီလာၿပီး၊ ေအးေအး ေဆးေဆးအေျခအေနကိုရွင္းျပပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ သူတို႔ေျပာျပၿပီးသြားေတာ့၊ ေမးခ်င္တာရွိရင္ ေမးပါဆိုေတာ့- ေရႊမိကသူ႔ကေလးအေျခအေနကိုသိခ်င္ပါတယ္။ နံနက္ အေစာႀကီးကတည္းကေရမႊာ ေဖာက္ခံထားရတာ၊ အခုခ်ိန္ထိမေမႊးႏိုင္ေသးဘူးဆိုေတာ့ ကေလးကိုသူအရမ္းစိုးရိမ္တယ္ဆိုေတာ့- ဆရာ၀န္ႀကီးက ဘာမွစိုးရိမ္စရာမရွိေၾကာင္း၊ ကေလးအေျခအေနေကာင္းေၾကာင္း၊ အားလံုးကို သူ ေကာင္းမြန္စြာစီမံခန္႔ခြဲေနေၾကာင္းေျပာၿပီးေရႊမိကိုအားေပးပါတယ္။ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္ႀကီးကလည္း၊ လံုး၀မေၾကာက္ဖို႔၊ မစိုးရိမ္ဖို႔၊ သူတို႔မွာအေတြ႔အႀကံဳေတြအမ်ားႀကီးရွိတဲ့အျပင္၊ စက္ကိရိယာေတြဟာ လည္းကမၻာ့အဆင္မီပစၥည္းေတြျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရႊမိကိုသူ႔လက္ေမာင္းကၾကြက္သားေတြကို ညစ္ျပရင္း၊ ေတြ႔လားငါတို႔မွာအားရွိပါတယ္တဲ့၊ လံုး၀မေၾကာက္ပါနဲ႔လို႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာအားေပးေနပါတယ္။ သမီးအတြက္စိတ္ပူေနတဲ့ေရႊမိကိုႏႈတ္အားျဖင့္ေကာ၊ ကိုယ္အားျဖင့္ပါႏွစ္သိမ့္အားေပးေနမွန္း သာလွ သေဘာေပါက္ေနမိပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ရွင္ေလာင္းလွည့္လာသလားေအာက္ေမ့ရတယ္။ ခြဲခန္းက၀န္ထမ္းအကုန္ သာလွနဲ႔ေရႊမိ တို႔ရွိရာအခန္းကိုလာၿပီး တေယာက္ခ်င္းစီမိတ္ဆက္ပါေတာ့တယ္။ နာမည္၊ လုပ္သက္၊ ရာထူး၊ ႏွင့္ သူတို႔တာ၀န္ေတြကိုေျပာၿပီးရင္းရင္းႏွီးႏွီးမိတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ ေရႊမိကေတာ့စာရြက္ေတြတထပ္ႀကီးပဲ လက္မွတ္ေတြထိုးလိုက္ရတာဆိုတာ။

ခြဲခန္းထဲကို သာလွ ပါ၀င္ရတာဆိုေတာ့၊ မ်က္ေစ့ထဲသာျမင္ေယာင္ၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ။ ေတာသား သာလွ တေယာက္ခြဲစိပ္ခန္း၀တ္စံုႀကီး၀တ္ၿပီး ေရႊမိေဘးနားမွာ ပ်ာေနပံုေလး …..
+++++

အခန္း (၇)
ခြဲဖို႔စၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘယ္သူေတြဦးေဆာင္ၿပီးခြဲမွာ၊ ဘယ္သူေတြဒီခြဲစိပ္မႈမွာပါ၀င္တယ္ဆိုတာ မွတ္တမ္း တင္တဲ့သူကတင္ပါတယ္။ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္ႀကီးကအားလံုးအိုေကဆိုတာနဲ႔ ခြဲစိပ္ဆရာ၀န္ႀကီးကစတင္ ခြဲစိပ္ပါတယ္။ (၅) မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ အူ၀ဲ … အူ၀ဲ… ဆိုၿပီး သမီး နီတာရဲေလး ထြက္လာပါ ေတာ့တယ္။ ေမြးၿပီးၿပီးခ်င္းသမီးေလးကိုသူ႔အမရင္ညႊန္႔ေပၚတင္ေပးၿပီးခ်က္ခ်င္းႏို႔တိုက္ခိုင္းပါတယ္။ သာလွကေတာ့ကတ္ေၾကးႀကီးကိုင္ၿပီး သမီး အခ်င္းကိုဆရာ၀န္ႀကီးျပတဲ့ေနရာကျဖတ္လိုက္ပါေတာ့ တယ္။ ေျခလက္အဂၤါစံုမစံု၊ ေျခေတြလက္ေတြသန္မသန္၊ အားလံုးစစ္ေဆးၿပီးတာနဲ႔ သမီးကိုအပူေပး စက္ေအာက္မွာခဏထားပါတယ္။ မိခင္၀မ္းထဲတုန္းကေႏြးေနၿပီး၊ အခုအျပင္ေရာက္ေတာ့ေအးသြားလို႔၊ သမီးကိုခဏအပူေပးတာလို႔သူနာျပဳဆရာမေတြကရွင္းျပပါတယ္။ ေနာက္ ခြဲစိပ္ကိရိယာ၊ တန္ဆာပလာေတြကို အေရအတြက္ျပန္စစ္ၿပီး သိမ္းဆည္းေရးလုပ္ငန္းစပါတယ္။ အားလံုးစစ္ ေဆးၿပီး တာနဲ႔ ခြဲစိပ္ ဆရာ၀န္ႀကီးနဲ႔ေမ့ေဆးဆရာ၀န္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ေရႊမိလွည္းကိုတြန္းရင္း ခြဲခန္းက ၀န္ထမ္း ေတြအကုန္ ပိုးသတ္ထားတဲ့နားေနခန္းထဲကိုပို႔ေပးပါတယ္။ နားေနခန္းကဆရာမေတြက အခန္း၀ မွာ ထြက္ရပ္ရင္း သာလွတို႔မိသားစုေလးကိုေႏြးေႏြးေထြးေထြးႀကိဳဆိုၾကပါတယ္။ အားလံုးေနရာ ခ်ထား ေပးၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြအပါအ၀င္၊ ခြဲခန္းက၀န္ထမ္းေတြအကုန္တေယာက္မက်န္ သမီးေလး၊ ေရႊမိနဲ႔သာလွ တို႔ကိုႏႈတ္ဆက္ရင္း၊ သမီးေလးနဲ႔သာလွတို႔မိသားစုေလးကို ၀ိုင္းၿပီး ဆုေတာင္း ေပးၾက ပါတယ္။ ေယာက်္ားရင့္မာႀကီးျဖစ္တဲ့ သာလွ တေယာက္မ်က္ရည္ေတြ၀ဲရင္း သူတို႔အားလံုးကို တေယာက္ မက်န္ လႈိက္လိႈက္လဲွလွဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာေနမိပါေတာ့တယ္။ ေရႊမိဆို ၀မ္းသာလြန္းလို႔႔ မ်က္ရည္ေတြ တသြင္သြင္စီးက်ရင္း၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတဲ့စကားကို တတြတ္တြတ္ေျပာေနရွာ တယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ေရျခားေျမျခားမွာ၊ ေဆြမရွိမ်ဳိးမရွိနဲ႔ ေဆးရံုတတ္ရတယ္၊ ခြဲရစိပ္ရတယ္ဆိုတာ အလြန္ မလြယ္တဲ့ကိစၥတခုပါ။ အဲ့လိုမ်ဳိးအေျခအေနမွာ၊ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့၊ ေမတၱာဓာတ္အျပည့္ပါတဲ့ ၾကင္နာ ေႏြးေထြးတဲ့ ဂရုစိုက္မႈကို ကိုယ္တိုင္နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ခံစားလိုက္ရတဲ့အခါ- ေၾသာ္….. ဒီႏိုင္ငံက လူကို လူလို ဆက္ဆံပါလားလို႔ ကိုယ္ဟာကိုစဥ္းစားေနမိပါတယ္။

ေနာက္ (၄၈) နာရီေက်ာ္ေတာ့၊ ေဆးရံုကဆင္းခြင့္ရပါတယ္။ Birth centre လို႔ေခၚတဲ့ ကေလးေမြးၿပီး၊ မိခင္နဲ႔ကေလး အနားယူတဲ့ေနရာ(အေဆာင္) ကိုသြားမလားလို႔ ေဆးရံုကေမးေတာ့၊ ေရႊမိက အိမ္ပဲ တန္းျပန္မယ္ဆိုတာနဲ႔အိမ္ကိုပဲတန္းျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေရႊမိကဘယ္ေလာက္ ကုန္သြားလဲလို႔ ေမးပါေတာ့တယ္။

သာလွေျဖလိုက္ပံုက၊ တျပားမွ မကုန္ပါဘူးမိန္းမရယ္။ မင္းအလုပ္လုပ္တုန္းကလည္း အခြန္ေဆာင္ ထားတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး တို႔ကဥပေဒေဘာင္ထဲမွာေနတဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြ ပဲဟာ။ ဒီႏိုင္ငံမွာႏိုင္ငံသား တေယာက္ရဲ႕တာ၀န္ဟာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ၿပီး ဥပေဒကိုေလးစားလိုက္ နာဖို႔ပါပဲ။ အဲ့ေတာ့- ဘာထပ္ေပးစရာလိုေသးလို႔လဲအခ်စ္ရာလို႔ …..

ေရႊမိ ျပန္ေျပာလိုက္ပံုက ကြာလိုက္တာေနာ္တဲ့…..

ထူးထူး (ေတာင္ငူ)


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Related posts

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:ရသေဆာင္းပါးစုံ

3 Responses to ထူးထူး (ေတာင္ငူ) – နယူးဇီလန္ေဆးရံု (သို႔မဟုတ္) …..

  1. Catwoman on November 26, 2014 at 9:45 am

    It s good article. I hope people in Burma will read it. But we have to pay the doctor here in the US. Usually insurance takes care of it. If there s no insurance., Medicaid is available. But we still have to pay something. Of course people are nice and professional. They re also afraid patients might sue them. I used to have pregnant patients who are from prison but we treat them the same.

  2. TTS on November 27, 2014 at 6:47 pm

    i like to share our experiment as well.My wife had stone in kidney some years ago since Myanmar.One day, she feel pain from backside and collapsed on shop floor.Call 999 and ambulance arrived before phone hang up.It had to explain operator what is emergency is such as Police,Fire or Medic and condition of patient like bleeding or chocking.The medic was girl and listened carefully what happened.She gave some gas to breath to ease the pain and convinced not to cry and it will be ok to my wife because of she was crying and shock. Ambulance took to her hospital and worded in Emergency Unit.We had to wait about four hours to get result from Blood testing,Ultra Sound,CT Scan and Doctor analysis.After that explain to us properly to how important and choose treatment.To cut story short,my wife stayed at hospital for three days and discharged.She need to go back one week later to check condition get appointment after three months for follow up.It is totally free and nothing to pay for all.But we paid Tax and National Insurance for each person every year.This is how we like to happen in our country.For the people of our country,they need proper medical attention and treatment.

  3. Catwoman on November 28, 2014 at 6:53 am

    Yes everyone should be treated like a human being and not be yelled at. We as Buddhists talk about compassion and loving kindness but we don’t follow them . I came here at age 17 and am a physician but we don’t yell at patients.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခ Kindel Store

မိုုးမခ Kindel Store

MoeMaKa Online Store

MoeMaKa Online Store

Colorful People Memorial Place

%d bloggers like this:

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(သခ်ာၤ)၏ Fuzzy Logic & Set Theory ေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ျပီ

By

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(သခ်ာၤ)၏ Fuzzy Logic & Set Theory ေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ျပီ မိုးမခစာအုပ္စင္၊...

Read more »

ဂ်ဴနီယာ၀င္း ဘာသာျပန္တဲ့ ၂၁ရာစု ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ ထြက္ျပီ

By

ဂ်ဴနီယာ၀င္း ဘာသာျပန္တဲ့ ၂၁ရာစု ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ ထြက္ျပီ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ဇန္န၀ါရီ ၃၁၊ ၂၀၁၉...

Read more »

ေအး၀င္း(လမင္းတရာ) ၆၆ ေမြးေန႔ အတြက္ ကေလာင္စုံေရးတဲ့ စာအုပ္

By

ေအး၀င္း(လမင္းတရာ) ၆၆ ေမြးေန႔ အတြက္ ကေလာင္စုံေရးတဲ့ စာအုပ္ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ဒီဇင္ဘာ ၂၆၊ ၂၀၁၈...

Read more »

ဇင္လင္း၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ စစ္ခင္းသူ နဲ႔ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

ဇင္လင္း၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ စစ္ခင္းသူ နဲ႔ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ မိုးမခစာအုပ္စင္၊ ဒီဇင္ဘာ ၈၊...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Donate while shopping on amazon

Recent Comments

Tags

(all tags)