ေလာကပါလ – မီဆို ဖိုးနီးယား တဲ့လား

October 27, 2015

– မီဆို ဖိုးနီးယား တဲ့လား
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၂၇၊ ၂၀၁၅

ကၽြန္ေတာ့္ ေယာက္ဖေတာ္တစ္ေယာက္သည္ အမူအယာမသိမ္ေမြ႔သူတစ္ဦးျဖစ္၏။ အေျပာက်ယ္က်ယ္၊ အရယ္က်ယ္ႏွင့္၊ ေခၚက်ယ္ေခ်က်ယ္၊ အသန္းက်ယ္၊ က်ယ္ငါးမ်ိဳးကိုပယ္ရမည္ဟု စာထဲမွာေတြ႔ဘူးရာ သူႏွင့္ က်မွ က်ယ္ေျခာက္က်ယ္ဟ ေျပာရမလိုျဖစ္သည္။ သူက ေလလည္လွ်င္ပင္ အသံက်ယ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထိုအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ သူႏွင့္မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္စကားစျမည္ေျပာဘို႔ဝန္ေလးမိသလို အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ေျပာျဖစ္သည့္အခါတိုင္းမွာလည္း အနည္းႏွင့္အမ်ားဆိုသလို မသက္မသာျဖစ္ရသည္။ ဒါေတာင္ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္ၿပီး သာမန္အားျဖင့္ကၽြန္ေတာ့္ကိုေလးစားသူတစ္ဦးျဖစ္၏။ သူေလးစားစရာမလိုေသာ အျခားလူေတြေရွ႕မွာ ဘယ္လိုေနမည္ကိုစဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။

အစားအေသာက္စားလွ်င္ ရႉးရႉးရွဲရွဲ ၿပိဳးၿပိဳးပ်တ္ပ်တ္ အဟြတ္အဟမ္း ႏွင့္ သံစံုျမည္ေအာင္စားသည္။ ေရေႏြးၾကမ္း ႀကိဳက္သူတစ္ဦးျဖစ္ရာ ထမင္းစားၿပီးတိုင္း မတ္ခြက္ႀကီးတစ္ခြက္စာ ေသာက္တတ္၏။ ခြက္တြင္းမွ ေရေႏြးကိုေမာ့၍ ပလုပ္ (အာလုပ္) က်င္းၿပီးမွ မ်ိဳခ်ေလ႔ရွိ၏။ သည္မွ်ဆို သူ႔စရိုက္ေပၚေလာက္ၿပီ။ ခက္သည္မွာ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ ဥပေဒအရအမ်ိဳးေတာ္ျခင္း (in-laws) သာျဖစ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္သားခ်င္းမဟုတ္သျဖင့္ သူ႔ကို (ေကာင္းေစခ်င္သည့္တိုင္) ဆံုးမႏိုင္ျခင္းမရွိ။ ဆံုးမရမည့္အရြယ္ ငယ္သူလည္းမဟုတ္။ လူလတ္ပိုင္း သားလူပ်ဳိႏွစ္ေယာက္၏ဖခင္ျဖစ္၏။ အလြန္ဆံု း ကၽြန္ေ တာ္လုပ္ႏိုင္သည္မွာ သူႏွင့္ ထမင္းလက္ဆံုမစားမိဘို႔ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ရွားျခင္းသာျဖစ္ေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကေက်ာင္းမွာ ဆရာဆရာမေတြက တစ္ကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရးမွသည္ ကိုယ္အမူအယာ ႏႈတ္အမူအယာယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔မႈကို ဘာသာရပ္တစ္ခုအျဖစ္သင္ၾကားသည္။ မိဘႏွင့္သားသမီး ဆရာႏွင့္ တပည့္တို႔၏ က်င့္ဝတ္လကၤာမ်ားသာမက ‘မိဦးဖဦး ဆရာ့ဦးကို ခူး၍အလ်င္ မစားႏွင့္’ စသည္ကဲ့သို႔ေသာ သံေပါက္မ်ားျဖင့္ သြန္သင္ၾကသည္။ အိမ္မွာလည္း မိဘမ်ားက ဘယ္လိုေနဘယ္လိုထိုင္ဘယ္လိုစားဟု နိစၥဓူဝ ဆိုဆံုးမေလ႔ရွိသည္။ မဆဲမဆိုရ၊ စကားသံမက်ယ္ရ၊ ေျခနင္းမၾကမ္းရ၊ ထမင္းစားလွ်င္မဖိတ္မစင္ရ၊ မေပက်ံရ၊ အသံမျမည္ရ၊ စကားမေျပာရ၊ ထမင္းစားေသာလက္ျဖင့္ ဇြန္းပန္းကန္ကိုမကိုင္ရ၊ ထမင္းစားစဥ္ ေရမေသာက္ရ စသည္ျဖင့္ဆူတန္ဆူေျခာက္တန္ေျခာက္ ရိုက္တန္ရိုက္ (ေခ်ာ့ေတာ့ မေခ်ာ့တတ္) ကြပ္ညွပ္ခဲ့ ၾက၏။

ရွင္ျပဳသည့္အခ်ိန္က်ေတာ့ေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဆြမ္းမစားမီတိုင္း ကိုရင္ေတြအားလံုး လိင္ဆယ္ပါး ဒဏ္ဆယ္ပါး ေသခိယ (၇၅) ပါးလကၤာမ်ားကို ရြတ္ဆိုေစ၏ (ရွင္မျပဳခင္ကတည္းက ထိုစာေတြကို သကၤန္းေတာင္းႏွင့္တစ္ကြ က်က္မွတ္ခဲ့ရသည္)။ “ျမည္သံရႈပ္ရႈပ္၊ ႏႈတ္သပိတ္လက္၊ လ်က္၍တစ္ခန္း၊ ဆြမ္းရွိလက္ႏွင့္၊ ေရခြက္ကိုင္ေထြ၊ ဆြမ္းရွိေရကို၊ သြန္ေလအ္ိမ္ၾကား..” စသည္ျဖင့္ ရြတ္ဆိုရံုမက လက္ေတြ႔စားေသာက္ရာမွာလည္း လိုက္နာၾကရသည္။ ဆရာေတာ္စည္းကမ္းက ဆြမ္းစားေက်ာင္းမွသည္ ကုဋီအိမ္သာအထိ ေကာင္းစြာသက္ေရာက္ေလရာ ဒုလႅာဘကိုယ္ရင္ ဟူ၍လည္း မသက္ညွာ။ ေဖါက္ဖ်က္လွ်င္ ဒဏ္က် (ဒဏ္ေပးခံရ) သည္။ ရွင္လိင္ျပန္သည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုစည္းကမ္းအေတာ္မ်ားမ်ား အေလ႔အထ သဘြယ္ (တစ္ခ်ိဳ႕ရာသက္ပန္) ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္။

ဖခင္တစ္ဦးျဖစ္လာသည့္အခါ သားသမီးေတြကို အိမ္မွာ (ေက်ာင္းမွာသင္မသင္မသိ၊ ေမးျမန္းသိရွိရသမွ် ကေတာ့ မသင္ဘို႔မ်ားသည္) ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳႏွင့္ယွဥ္ကာ ေျပာဆိုသင္ၾကားေပးသည္။ သူတို႔ေတြ  ကိုယ္ႏႈတ္ အမူအယာ ေျပာစရာဆိုစရာမျဖစ္ေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးျခင္းျဖစ္၏။ ‘ယဥ္ေက်းေသာသူသည္ အိမ္တံခါးတိုင္းကို ဖြင့္ႏိုင္သည့္ေသာ့ကို ပိုင္ဆိုင္ေသာသူျဖစ္သည္’ ဟုလည္းအခြင့္ရတိုင္းနားလည္ေစရ၏။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္က အမ်ားအျပား လိုက္နာၾကေသာ္လည္း အႀကီးဆံုးကအဆင္မေျပလွ။ အထူးသျဖင့္ စားေသာက္ရာမွာ ဇြန္းသံ ပန္းကန္သံ ႏႈတ္ခမ္းသံ မဆင္ျခင္။ ၿပီးေတာ့ ေျခလႈပ္လက္လႈပ္ ဒူးလႈပ္ေပါင္လႈပ္ေတြပါ ပါလိုက္ေသး။ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းထြက္ၿပီၿပီ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ထိုအသံေတြမခံခ်ည့္မခံသာ ျဖစ္တတ္ေလရာ ျမင္တိုင္းေျပာမိ တစ္ခါ တစ္ရံ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းမိသည္အထိျဖစ္ရ၏။ သူကလည္းေျပာ ေျပာတံုးခဏ အက်င့္ကမေဖ်ာက္ေလရာ ၾကာေတာ့ (အရိုးရင့္လာေတာ့) ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကိုမျမင္ဟန္ေဆာင္ရသလို သူကလည္းကၽြန္ေတာ့္ကိုေရွာင္ ေတာ့သည္။

မေန႔တစ္ေန႔က ေဝါစႀတိ ဂ်ာနယ္ (The world Street Journal) မွာ ေဆာင္းပါးရွင္ အဲလစၥဘက္ဘန္းစတိန္း က စားတဲ့ဝါးတဲ့အသံ မခံႏိုင္တာ သင့္ျပႆနာ ဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ‘တစ္ေယာက္ေယာက္ စားေသာက္ေနတဲ့ အသံကို ရွင္မခံႏိုင္လို႔ တစ္ခုခုေျပာမယ္ ဆိုပါေတာ့၊ စားေနတဲ့ သူ႔ပါးစပ္ကိုပိတ္ခိုင္းမလား ဒါမွမဟုတ္ ေျပာမယ့္ ရွင့္ပါးစပ္ကို ရွင္ပိတ္ခိုင္းမလား ဟုေမးထားသည္။ ၿပီးမွ ကၽြမ္းက်င္သူေတြကေတာ့ ရွင့္ပါးစပ္ကို ပိတ္ခိုင္းဘို႔ပဲ ေျပာပါတယ္ဟုဆိုသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြမွာ အက်င့္ဆိုးေတြ ရွိတာမွန္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ရွင့္ရဲ႕နားထဲမွာ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္တာ တစ္ခုတည္းေၾကာင့္ တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ စားေသာက္တဲ့ အမူအက်င့္ ကိုေျပာင္းဘို႔ရာမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဟုဆိုသည္။ လူ႔အခြင့္အေရးကို အလြန္တစ္ရာေရွ႕တန္းတင္တတ္သူေတြမို႔ သူ ေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သလိုလိုျဖစ္ေနသည္။

ေဆာင္းပါးရွင္ကဆက္၍ ပီေကဝါးသံ စားေသာက္သံ စသည့္ ပါးစပ္ထဲမွ အသံမ်ားအပါအဝင္ ေျခနင္းသံ ေခါက္သံ ႏွာမႈတ္သံ စသည့္အသံတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို မခံႏိုင္ျခင္းသည္ မီဆိုဖိုးနီးယား (Misophonia) ေခၚ စိတၱဇ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး သူတို႔ (အေမရိကန္) လူဦးေရ၏ ၂၀% ခန္႔ ထိုစိတၱဇေဝဒနာ ခံစားေနရသူေတြျဖစ္ၾကသည္ ဟုဆိုသည္။ မည္သို႔မည္ပံုပတ္သက္သည္ကို အတိအက်မသိေသာ္လည္း ေလ့လာမႈမ်ားက ထိုေဝဒနာသည္ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္း၊ စိတ္က်ျခင္း၊ အလြန္အမင္းစိတ္ျမန္ျခင္း လကၡဏာမ်ားႏွင့္ဆက္စပ္မႈရွိသည္ဟုေဖၚျပၾကသည္။ ကၽြမ္းက်င္သူတို႔ အလိုအရ မီဆိုဖိုနီးယားသည္ ဦးေႏွာက္အစိတ္အပိုင္းအခ်င္းခ်င္း အဆင့္ျမင့္ အာရံုေၾကာ ဆက္သြယ္မႈ မ်ားေၾကာင့္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေပၚရသည္ဟု ဆုိၾက၏။ ဘာအစားအစာ ဘယ္စားေသာက္ခ်ိန္မွာ ဘယ္သူေတြက ဘာအသံႏွင့္ ဒုကၡအေပးဆံုးဆိုေသာ အျမင္ေတြကေတာ့ ကြဲျပားသည္။
အသံထြက္စားေသာက္ေနသူကိုရပ္ဘို႔ ေျပာျခင္းမွာ ေကာင္းေသာစိတ္ကူးမဟုတ္။ တစ္ခါက အသံဗလံမခံႏိုင္ သူတစ္ဦးက ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ေျပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္ တစ္ေျခာက္ေျခာက္ဝါးေနသည့္ ေနာက္တန္းခံုမွပရိသတ္ တစ္ဦး အား ေက်းဇူးျပဳ၍ တိုးတိုးဝါးပါရန္ ေတာင္းပန္မိရာ ေမာင္မင္းႀကီးသားကသူ႔ကို “သြားစမ္းပါ” ဟု မဖြယ္မရာ အသံုးအႏံႈးျဖင့္ျပန္ေျပာရံုမက ပို၍က်ယ္ေလာင္စြာဝါးျပလိုက္ေသးသည္။

ေဆာင္းပါထဲမွာ အသားေပးေဖၚျပ ထားေသာျဖစ္ရပ္က အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ဘဝေေဖၚျဖစ္လာမည့္သူႏွင့္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ခ်ိန္းဆိုခဲ့သည့္ ညစာစားပြဲ အေတြ႔အၾကံဳျဖစ္၏။ သူမလက္ရာ ပီဇာႏွင့္ ဝိုင္ပုလင္းဖြင့္လ်က္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားေသာစားပြဲမွာ သတို႔သား ေလာင္းက ဝိုင္ကိုေမာ့ကာ အာလုပ္က်င္းၿပီးွၿမိဳခ်၊  ပီဇာကို တစ္ပ်တ္ပ်တ္ ဝါးစားေနသည့္အသံကို ေတးဂီတဖြင့္ အသံကိုျမွင့္သည့္တိုင္ မဖုံးႏိုင္သည့္အဆံုး “ေျဖးေျဖးဝါးၿပီး အရသာခံစားပါလားဟင္” ဟု ေျပာမိေတာ့သည္။  ထိုအတြက္သူ၏တံု႔ျပန္ခ်က္က “ဝမ္းနည္းပါတယ္ မင္းကိုသည္ေလာက္ ရြံရွာေစမိတဲ့အတြက္ တို႔တစ္ေတြ တစ္ခန္းထဲမွာေတာင္ အတူမေနသင့္ေတာ့ပါဘူး” ဆိုကာ ထျပန္ သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

သူ႔ပါးစပ္ႏွင့္သူ စားသူေတြကိုေျပာမရလွ်င္ ထိုသူေတြကို ေဝါင္ေဝါင္ေရွး ေဝးေဝးေရွာင္၊ မေရွာင္ႏိုင္လွ်င္ ကိုယ့္နားကိုယ္ပိတ္ျခင္းသည္ အေျဖတစ္ခုျဖစ္၏။ အထက္က ျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခုတြင္ ပထမလူက ေနာင္ ရုပ္ရွင္ရံုထဲဝင္ သည္ႏွင့္ေျပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္သမားကို အရင္ရွာၿပီး လြတ္သည့္ေနရာမွာထိုင္သည္။ လိုအပ္လွ်င္ သူကိုယ္တိုင္ ေျပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္ဝါးၿပီး အသံကိုအသံျဖင့္ကာသည့္ စံနစ္ကိုသံုးသည္။ ဒုတိယအမ်ိဳးသမီးေျဖရွင္းပံုက ပိုၿပီး စိတ္ညႊတ္ႏူးစရာျဖစ္၏။ သူမစကားကို နာလံုးေပါက္ကာ ထျပန္သြားေသာ (ခ်စ္ပင္မခ်စ္ရေသးသည့္) ခ်စ္သူ ေနာက္သို႔ အေျပးကေလးလိုက္ၿပီး ‘ျပႆနာကရွင္မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္မပါ’ ဆိုကာ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ျပန္ေခၚခဲ့သည္။ ယခုသူတို႔ အိမ္ေထာင္သက္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိၿပီ။ ထိုအေတာအတြင္း သူမအေနႏွင့္ ေတးဂီတ၊ နားၾကပ္၊ ယုတ္စြအဆံုးကိုယ့္လက္ကိုယ္သံုး၍နားကိုပိတ္ထားျခင္းမွသည္ (နံနက္စာအလြတ္ခံ၍) ထမင္းဝိုင္းထဲ ဝင္မစားဘဲ ေရွာင္ရွားျခင္းအထိ နည္းမ်ိဳးစံုသံုးကာ လင္ေတာ္ေမာင္၏ ခံတြင္းသံေတြကို လ်စ္လ်ဴျပဳခဲ့ရသည္။

ဆရာသမားကေတာ့ “ဒုကၡိတတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူေနရသလိုပါလားလို႔ သံသယျဖစ္မိတယ္၊ အဘိုးတန္တဲ့ အခ်ိန္ကို မိသားစုနဲ႔အတူကုန္ခ်င္ေတာ့လည္း ဒါကိုကၽြန္ေတာ္လကၡံရမွာေပါ့။” ဟုေျပာခဲ့၏။ ဒုကၡိတဆိုသည္မွာ သူ႔မိန္းမ မီဆိုဖိုးနီးယားေဝဒနာသည္ကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။

တစ္ခ်ိဳ႕က အသံေတြကိုေရွာင္မည့္အစား ရင္ဆိုင္ၿပီးခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ တစ္ျဖည္းျဖည္းေလ႔က်င့္ယူေသာ နည္းကို အၾကံျပဳၾက၏။ သည္နည္းႏွင့္ မီဆိုဖိုးနီးယားသမားအမ်ားအျပား သက္သာရာရၾကသည္ ဟုဆိုသည္။

ေဆာင္းပါးကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္ဘဝင္မက်။ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့စားေသာက္သံကိုမခံႏိုင္တိုင္း မီဆိုဖိုးနီးယားဟု တပ္အပ္ ေသခ်ာေျပာ၍မရ။ ေျပာ၍ရသည္ထားဦး ထိုေဝဒနာကိုဆြေပးသည့္ က်င့္ဆိုးရွိသူကို ဆင္ျခင္ခိုင္းမည့္အစား မၾကားခ်င္ရင္နားပိတ္ထားဒါမွမဟုတ္ နားယဥ္သြားေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လုပ္ဟု ေဝဒနာသည္ကို ေျပာျခင္း မွာ သဘာဝမက်။ သူေျပာသလိုဆို ကၽြန္ေတာ့္သားႏွင့္ သူ႔ဦးေလးကို ေန႔စဥ္အိမ္မွာ ထမင္းအတူစားေစၿပီး  သင္းရို႕ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ရွိလက္ရွိ လက္လြတ္စပယ္ “ဝါး”သံေတြကို နားခံကာ ကၽြန္ေတာ့္ေရာဂါ (ဆိုပါေတာ့) ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ကုရမည့္ကိန္း။ ဒါေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မည္မထင္္။

သည္ေဆာင္းပါးကို အေတာ္မ်ားမ်ားစိတ္ဝင္စားၾကပံုရသည္။ ေအာက္ေျခကြန္မင့္ ၂၀၀ ေက်ာ္ (တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ ယၡဳထိ ၂၃၀) ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ကြန္မင့္တို႔၏ထံုးဆံ တစ္ခ်ိဳ႕က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တစ္ခ်ိဳ႕က ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္း တစ္ခ်ိဳ႕ကရယ္ကာေမာကာ မိမိတုို႔ျမင္ရာကို ေျပာဆို ေထာက္ျပၾကသည္။ ေဆာင္းပါး ထဲမွ သူရဲေကာင္းအိမ္ရွင္မကို ခ်ီးမြမ္းသူရွိသလို ဂရုဏာသက္သူေတြရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လို ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ္မႏိုင္၍ လက္မိႈင္ခ်ထားရသူက ဖြင့္ဟဝန္ခံတာမ်ိဳးလည္း ပါဝင္သည္။ စားေသာက္ပံုမယဥ္ေက်းသူကို သည္အတိုင္းၾကည့္ေနရမည္ဟု “ကၽြမ္းက်င္သူေတြေျပာၾကသည္” ဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္ ေဝဒနာေၾကာင့္ အသံပလံေတြကို သည္းညည္းမခံႏိုင္သည့္အခါ အသံရွင္က ဆင္ျခင္စရာမလို ေဝဒနာရွင္သာလွ်င္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ သိေအာင္လုပ္ဘို႔လိုသည္ဆိုသည့္တရားကိုယ္ကို တစ္ညီတညြတ္တည္း (ကၽြန္ေတာ့္ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ၉၅% ဝန္းက်င္) ကန္႔ကြက္ၾကသည္မွာေတာ့ စိတ္သက္သာဘြယ္ရာျဖစ္၏။ အနည္းဆံုး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တစ္ခါလာ ဘုန္းႀကီးစာေတြပဲ ရြတ္ရြတ္ျပေနတဲ့ အေဖႀကီးဟု သားသမီးေတြအျမင္ မေစာင္း ေအာင္ ျပစရာအေထာက္အထားတစ္ခု ရသြားသည္မို႔ပင္။

(ရည္ညႊန္း။ Annoyed by Loud Chewing? The problem Is You:  by Elizabeth Bernstein, www. wsj.com 19/102015)


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Related posts

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:ေခတ္ျပိဳင္အေတြ႔အၾကဳံ, ေခတ္ျပိဳင္အေတြ႔အၾကဳံ

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခ Kindel Store

မိုုးမခ Kindel Store

MoeMaKa Online Store

MoeMaKa Online Store

Colorful People Memorial Place

Twitter: moemaka


%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ သတင္းစာေလာက ထြက္ပါျပီ

By

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ သတင္းစာေလာက ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ၾသဂုတ္ ၂၄၊ ၂၀၁၈ စာေရးဆရာမၾကီး ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္...

Read more »

ဂီတအႏုပညာရွင္ၾကီး မာမာေအး စိန္ရတုေမြးေန႔ အမွတ္တရ မိုးမခစာအုပ္ထုတ္

By

ဂီတအႏုပညာရွင္ၾကီး မာမာေအး စိန္ရတုေမြးေန႔ အမွတ္တရ မိုးမခစာအုပ္ထုတ္ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ၾသဂုတ္ ၁၇၊ ၂၀၁၈...

Read more »

မိုးမခ ၾသဂုတ္လ ၂၀၁၈၊ တြဲ ၅ မွတ္ ၄ ထြက္ျပီ

By

မိုးမခ ၾသဂုတ္လ ၂၀၁၈၊ တြဲ ၅ မွတ္ ၄ ထြက္ျပီ (မိုးမခ)...

Read more »

မုိးမခ ဇူလိုုင္ ၂၀၁၈ – အတြဲ ၅၊ အမွတ္ ၃ တကယ္ထြက္ျပီ

By

မုိးမခ ဇူလိုုင္ ၂၀၁၈ – အတြဲ ၅၊ အမွတ္ ၃ တကယ္ထြက္ျပီ...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Donate while shopping on amazon

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္