ရန္လိုကြၽဲ – ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္ျခင္း (သေရာ္စာ)

December 2, 2015

 ရန္လိုကြၽဲ – ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္ျခင္း (သေရာ္စာ)
(မုိးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၅
ခုတေလာ အယ္ဒီတာမင္းတုိ႔က သတင္းေထာက္ ရန္လိုကြၽဲကုိ အထူးေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငမ္းေနၾကသည္။ “မင္းေရးတ့ဲ ထူးမ ျခားနားသတင္းေတြကုိ ဘယ္သူေတြဖတ္မွာလဲ” ဟု အယ္ဒီတာခ်ဳပ္က ဆူသည္။

“အလုပ္ခ်ိန္ ေနာက္က်တာ တစ္လကုိ အႀကိမ္ ၂၀ ရိွေနၿပီ၊ သတိထားပါ” ဟု လက္ေထာက္အယ္ဒီတာက လက္ေထာက္ၿပီး လွမ္းသတိေပးသည္။ ေခါင္းေပၚက ဆံပင္အထိ လာခလုတ္တုိက္သူလည္း ရိွ၏။

မင္းရဲ႕ ေဆးဆုိးပန္းရုိက္ေခါင္းက ၾကည့္ရဆုိးလုိက္တာကြာ ဟု အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္က မွတ္ခ်က္ျပဳ၏။

ရုံးတြင္းစည္းကမ္းခ်က္တြင္ “သတင္းေထာက္တုိ႔ ဆံပင္ေဆးဆုိးခြင့္မရွိ” ဟူေသာအခ်က္ ျဖည့္စြက္ရန္ပင္ သူက ႀကိဳးပမ္း လုိက္ေသး၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေသာ၊ ဆံပင္ကုိ အမည္းေရာင္ပုံမွန္ဆုိးေနရေသာ အယ္ဒီတာ တစ္ဦးက ဗီတိုအာဏာသုံးၿပီးဟန္႔လုိက္သျဖင့္ ၏ ေရႊအုိေရာင္ဆံပင္တုိ႔ အသက္ခ်မ္းသာရာရသြားသည္ဟု ဆုိရ မည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ခ်မ္းသာခြင့္မရသည္ကေတာ့ “အေရးအသား  ည့ံဖ်င္းသည္” ဟု ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အဆူခံေနရျခင္းပင္။

ေရးျခင္း သားျခင္း အားနည္းလွ်င္ ျပင္ေပး တည္းျဖတ္ေပးရမည္က အယ္ဒီတာတုိ႔အလုပ္ မဟုတ္တံုေလာဟု ေမးလုိက္ခ်င္ ေသာ္လည္း မေမးရဲ။ “ဟုတ္က့ဲ … ႀကိဳးစားပါ့မယ္” ဟုသာ ကတိေပးလုိက္ရ၏။ ထုိသုိ႔ အႀကိမ္တစ္ေထာင္ခန္႔ ကတိေပး ၿပီးေနာက္တြင္ အေရးအသားသင္တန္း ရွာပုံေတာ္ မျဖစ္မေန ဖြင့္ရေလ၏။

ထုိသင္တန္းကုိ ရွာသည္၊ ရွာသည္၊ ဒုကၡသီရိေနျပည္ေတာ္တြင္ ရွာသည္။ သုိ႔ေသာ္… ထမင္းထုပ္သာ သိုးသြားသည္၊ အေရး အသား သင္တန္းကုိ ရွာမေတြ႔၊  ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား စာေမးပဲြေအာင္ေရး  ဦးစားေပးေသာ သင္တန္း၊ က်ဴရွင္တုိ႔သာ ေတြ႔ေနရသည္။

သင္တန္းကုိ ေတြ႔မွ ျဖစ္မည္။ သင္တန္းတက္ၿပီး ေလ့လာဖုိ႔ အေရးတႀကီးလုိသည္။ အေရးအသား မတုိးတက္လွ်င္ ရာထူး တုိးေပးမည္မဟုတ္ဟု အယ္ဒီတာခ်ဳပ္က ရာဇသံထုတ္ထားသည္မဟုတ္ေလာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သင္တန္းကုိ ရွာသည္၊ ရွာသည္။

ရန္လိုကြၽဲ၏ ရွာေဖြေရးသတင္းမွာ ေအးေအးေဆးေဆး စာဖတ္ေနသည္ဟုဆုိေသာ ၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏နားသုိ႔ပင္ ေရာက္ ေလ၏။

“အေရးအသားသင္တန္းအတြက္ ပူပန္မေနေတာ့နဲ႔၊ ငါ စာဖတ္ေနတာ ေလးႏွစ္ၾကာၿပီ။ စာေရးဆရာေပါင္းစုံရဲ႕ အေရးအသား ေပါင္းစုံကုိ ေလ့လာထားတယ္။ ငါ့ဆီမွာ သင္တန္းလာတက္လွည့္” ဟု ဖုန္းဆက္ေခၚသျဖင့္ ၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး စံျမန္းရာ နန္းေတာ္သုိ႔ ခ်ီတက္လုိက္သည္။ (၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး ပညာအေပးေကာင္းပုံကုိ ဂလုိဘယ္ဘဘ၊ သင္တန္းဆရာဘဘ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေမာ္ကြန္း မဂဇင္း အမွတ္ ၁၅ တြင္ ေဖာ္ျပခ့ဲၿပီးျဖစ္သည္။)

နန္းေတာ္သုိ႔ ေရာက္လွ်င္ ၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကုိ အဆင္သင့္ ေတြ႔ရေလ၏။  ခရီးေရာက္မဆုိက္ပင္ အေရးအသား သင္ခန္း စာကုိ ခ်က္ခ်င္း ပို႔ခ်မည္ဟု ဆုိေလ၏။

ဒူးႀကီး ။ ။ “ငါက စာဖတ္ေနသူႀကီးဆုိေတာ့ အေရးအသားေတြကုိလည္း အထူးျပဳေစာင့္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ မင္း…ဒီကုိေရာက္ လာတာ မွန္တယ္။ မင္းတုိ႔သတင္းသမားေတြ တက္သင့္တာက မိခင္ဘာသာစကားသင္တန္းပဲကြ”

ကြၽဲ ။ ။ “ဟုတ္က့ဲ…အားကုိးပါတယ္။ လုိအပ္မယ္ထင္တာေတြ သင္ေပးပါ”

ဒူးႀကီး ။ ။  “ေကာင္းတယ္၊ ပညာလုိ အုိသည္မရိွ၊ ပညာဆုိတာ ဆည္းပူးလုိ႔ မကုန္ဘူး။ သိတယ္မဟုတ္လား… ပညာဆာကူရာ ပဲြလယ္တင့္ေပါ့ကြာ။”

ကြၽဲ ။ ။ “ဗ်ာ… ပညာဆာကူရာဆုိတာ ဘာလဲဗ်။ ပညာရဲရင့္မဟုတ္ဘူးလား၊  ေက်ာင္းမွာသင္ခ့ဲရတာ ပညာရဲရင့္ပါ။”

ဒူးႀကီး ။ ။ “အရင္တုန္းကေတာ့ ဟုတ္တယ္၊   ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ ရဲရင့္ဆုိတ့ဲ ရုပ္ရွင္ရုံႀကီး ရိွခ့ဲဖူးတယ္။ ရန္ကုန္ဆုိတ့ဲ ျမိဳ႕မွာေပါ့ ကြာ။ အဲဒီ ရဲရင့္ရုပ္ရွင္ရုံႀကီးကုိဖ်က္ၿပီး အသစ္ေဆာက္ေတာ့ ဆာကူရာတာ၀ါလို႔ နာမည္ေပးလုိက္တာ။ အခု ဘယ္သူမွ ရဲရင့္လုိ႔ မေခၚေတာ့ဘူး။ ဆာကူရာလုိ႔ပဲ ေခၚေတာ့တယ္။”

ရန္လုိကြၽဲလည္း မွတ္ဖြယ္မွတ္ရာတုိ႔ကုိ လုိက္လံမွတ္သားရေလ၏။

ဒူးႀကီး ။ ။ “စကားပုံေတြ၊ ဆုိရုိးစကားေတြ၊ ဗန္းစကားေတြကုိ သုံးတာ မသံုးတာ အပထား၊ သိထားရမယ္။ စာေရးတ့ဲအခါ ထည့္ေရးရမယ္။ ကုိယ္မသုံးရင္ေတာင္မွ တျခားသူဆီက ဒီလုိစကားလုံးထြက္လာရင္ ဘာပါလိမ့္ဆုိၿပီး အ့ံၾသစရာ မလုိေတာ့ ဘူးေပါ့ကြာ။ ဥပမာကြာ … ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္တယ္ဆုိတ့ဲအသုံးကြာ။ အဲဒါ ဘာကုိဆုိလုိတာလဲ မင္းသိလား။”

ခက္ၿပီ။  လက္ခ်ာအစမွာပင္ သင္တန္းဆရာ ဘဘ ေမးခြန္းထုတ္ၿပီ။

ကြၽဲ ။ ။ “သင္တန္းတက္တယ္ဆုိတာ သင္တန္းသားက သူသိခ်င္တာကုိ ေမးခြန္းထုတ္ရတာ မဟုတ္ဘူးလား။ အခု သင္တန္း စစခ်င္းမွာပဲ ေမးခြန္းထုတ္ခံေနရတာေတာ့ တစ္ခုခုမွားေနၿပီ ထင္တယ္”

ဒူးႀကီး ။ ။ “ေဟ့ေကာင္…ေခတ္ေျပာင္းလာၿပီကြ။ သင္တန္းပုံစံေတြလည္း ေျပာင္းလာၿပီ။ မသိရင္လည္း မသိဘူးလုိ႔ ရုိးရုိးသား သားေျဖကြာ။ ကဲ…ငါေမးတာကုိ ေျဖ။ ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္တယ္ဆုိတာကုိ မင္း ဘယ္လုိနားလည္သလဲ။”

ကြၽဲ ။ ။ “အဲဒါက … ဟုိေလ…. ဟုိ…. ငါးၾကင္းေၾကာ္  ပုိအရသာရိွ၊ ပုိၿပီးစားလုိ႔ေကာင္းေအာင္ ငါးၾကင္းဆီကုိသုံးသင့္တ့ဲသ ေဘာလုိ႔ ထင္ပါတယ္”

ဒူးႀကီး ။ ။ “ဟုိက္….ေသာက္က်ဳိးနည္းပါၿပီ။ မင္း ဘာေၾကာင့္ အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္ရာထူး ရေနတာလဲ”

ကြၽဲ ။ ။ “အသက္ႀကီးလာတာေၾကာင့္ အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္ျဖစ္လာတာေပါ့ဗ်ာ”

ဒူးႀကီး ။ ။ “ဟုတ္ပါၿပီေလ … မင္းနဲ႔ငါေတာ့ ဒီငါးၾကင္းကိစၥတစ္ခုနဲ႔ပဲ ဒီေန႔ တစ္ေနကုန္မွာ ေသခ်ာတယ္။ ကဲ…ငါးၾကင္းဆီ ဖြင့္ဆုိခ်က္အေၾကာင္း ခဏ ထားလုိက္။ မင္း…ရွင္းသြားေအာင္၊ သေဘာေပါက္ေအာင္ တစ္ခု ထပ္ေမးမယ္။  ျပည္သူဗဟုိျပဳ မီဒီယာဆုိတာကုိေရာ ဘယ္လုိနားလည္သလဲ”

ကြၽဲ ။ ။ “ျပည္သူကုိ ပစ္မွတ္ထားတ့ဲမီဒီယာေပါ့ဗ်ာ … ဟဲဟဲဟဲ။”

ရန္လုိကြၽဲက တဟဲဟဲ ရယ္လုိက္စဥ္တြင္ ၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကလည္း တဟဲဟဲ ရယ္ေလ၏။

ဒူးႀကီး ။ ။ “ဟဲဟဲဟဲ….မင္းရဲ႕ဖြင့္ဆုိခ်က္က မျပည့္စုံေသးဘူး။ ငါတုိ႔ဆီမွာ ဒုကၡသီရိအလင္းဆုိတ့ဲ သတင္းစာနဲ႔၊ ေပါင္ကားတံ ဆိပ္ ရုပ္ျမင္သံၾကားဆုိတာ ရိွတယ္။ ဒါေတြဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ပုိက္ဆံနဲ႔လည္ပတ္ေနတ့ဲ မီဒီယာလုပ္ငန္းႀကီးေပါ့ကြာ”

ကြၽဲ ။ ။ “ျပည္သူကုိပစ္မွတ္ထားတယ္၊ ျပည္သူ႔ပုိက္ဆံနဲ႔လည္ပတ္တယ္ဆုိေတာ့  ျပည္သူဗဟုိျပဳ မီဒီယာေပါ့ဗ်ာ။ ရွင္းပါၿပီ။”

ဒူးႀကီး ။ ။ “ေဟ့…ေဟ့ …. ရွင္းပါၿပီ၊ ဟုတ္ပါၿပီလုိ႔ အလြယ္တကူ မေျပာနဲ႔ဦး။ ေက်ာင္းတုန္းကအက်င့္ေတြ ေက်ာင္းမွာ ထား ခ့ဲ။ အဲဒီ မီဒီယာက ျပည္သူကို ဘယ္လုိပစ္မွတ္ထားသလဲ၊ ဘယ္လုိ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ရိွသလဲ ဆုိတာ ငါေျပာျပဦးမယ္”။

ရန္လုိကြၽဲလည္း ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္ နာယူရေလ၏။ ဒီလူႀကီးက သတင္းသမားမဟုတ္ေသာ္လည္း ဒီကိစၥေတာ့ အထူး ကြၽမ္း က်င္လိမ့္မည္။ သူ မုိးေကာင္းစဥ္က ထုိမီဒီယာကုိ ေကာင္းေကာင္းအသုံးခ်ခ့ဲသူမဟုတ္ေလာ။ သူ လူေရွ႕ထြက္ၿပီဆုိလွ်င္ မ်က္ႏွာဖုံးသတင္း ျဖစ္ခ့ဲေသးသည္မဟုတ္ေလာ။

ဒူးႀကီး ။ ။ “အလုပ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ လယ္သိမ္းခံရလုိ႔ ဆႏၵျပတ့ဲသူ စသည္ျဖင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕လႈပ္ရွားမႈကုိ ေသးသိမ္ ေမွးမိွန္ေအာင္ ေရးတယ္၊ ထုတ္လႊင့္တယ္ကြာ။ ဥပေဒခ်ဳိးေဖာက္တယ္ ဘာညာဆုိၿပီး ခပ္တည္တည္ ေအာ္ခ်က္ထုတ္ လုိက္ေသးတယ္။

စာဖတ္သူကုိ ေသာက္ဂရုကုိမစုိက္တာကြာ။ အေရးႀကီးသတင္းေတြဆုိရင္လည္း ခပ္တည္တည္ပဲ၊ ထည့္ကုိ မထည့္ဘူး။ ဘယ္သူ ဘာေျပာရဲမလဲ၊ ေျပာစမ္း။ ဂရုစုိက္မစုိက္ဘူးကြာ။”

ကြၽဲ ။ ။ “အဲဒီ မီဒီယာက ျပည္သူ႔ပုိက္ဆံနဲ႔ ရပ္တည္ေနတာဆုိ”။

ဒူးႀကီး ။ ။ “ေအး… ဟုတ္တယ္။ ျပည္သူ႔ပုိက္ဆံသုံးၿပီး  ျပည္သူကုိပဲ ျပန္ႏွိပ္ကြပ္တယ္။ ဟီဟိ….။ ဒီေတာ့ ျပည္သူဗဟုိျပဳ မီဒီယာေပါ့ကြာ။ ကဲ….ဒီကိစၥနဲ႔ ငါးၾကင္းဆီကိစၥကုိ မင္း ဆက္စပ္စဥ္းစားလုိ႔ ရၿပီလား။”

ရန္လုိကြၽဲ ေရးေတးေတး သေဘာေပါက္သလုိရိွေသာ္လည္း စဥ္းစားလုိ႔ မရေသးေၾကာင္း ေျပာလုိက္သည္။

ဒူးႀကီး ။ ။ “ည့ံပါေပ့ အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္ရယ္။ ဒါဆုိရင္လည္း ဟုိတေလာက ဒုကၡသီရိမွာ လူသိထင္ရွားျဖစ္ သြား တာေလးကုိ ဥပမာေပးမယ္။ အလုပ္သမားေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ ဆႏၵျပတာကုိ ရဲက ဟန္႔တားတယ္ကြာ။ အဲဒီအေၾကာင္း မင္း သတိထားမိရဲ႕လား။”

ကြၽဲ ။ ။ “သတိမထားမိလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ဂ်ာနယ္ေတြ သတင္းစာေတြ အားလုံး ဒါပဲ ၀ုိင္းေရးၾကတာ။”

ဒူးႀကီး ။ ။ “ဟုတ္ၿပီ…ဆႏၵျပတာေတြ ဘယ္လုိဆက္ျဖစ္သလဲ။”

ကြၽဲ ။ ။ “ရဲက ကုိင္တာေပါ့၊ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ သတင္းသြားယူတ့ဲ သတင္းေထာက္ေတြကုိလည္း ကုိင္လုိက္တာပဲ။ ၿပီး ေတာ့ လူဆုိး လူမုိက္ေတြကုိ ရာနဲ႔ခ်ီ ေခၚထားၿပီးသုံးေတာ့ သူတုိ႔ ပုိၿပီး အင္အားေကာင္း၊ စြမ္းအားရိွသြားတာေပါ့။”.

ဒူးႀကီး။ ။ “ေဟ့…ေဟ့…. လူဆုိးလူမုိက္ ဆုိတာကေတာ့ အရပ္သားစကားကြ။ တရား၀င္အသုံးအႏႈန္းျဖစ္တ့ဲ တည္ၿငိမ္ေအး ခ်မ္းမႈကုိလုိလားသူ ဆုိတာကုိ သုံးသင့္တယ္။ ရပ္မိရပ္ဖ ဆုိတ့ဲ စကားလုံးလည္း လွပါတယ္။ ရပ္မိရပ္ဖ ဆုိေတာ့ တာ၀န္အရ ၀င္ၿပီး ဟန္႔တားရတာေပါ့ကြာ၊ မဟုတ္ဘူးလား။”

ကြၽဲ ။ ။”အဲဒီတာ၀န္ဆုိတ့ဲသူေတြကလည္း တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈ အင္မတန္လုိလားတ့ဲပံုရတယ္။ ဆႏၵျပတ့ဲသူေတြကုိ ကုိင္ တြယ္လုိက္တာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပဲခင္ဗ်။”

ဒူးႀကီး ။ ။ “ဟဲဟဲ…ၾကမ္းတယ္ဆုိတာက မင္းထင္လုိ႔ပါ။ အဲဒါ အတြင္းအား မထည့္ေသးဘူး။ စနစ္တက်လုပ္ထားတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ သုိ႔ေသာ္လည္း မင္းတို႔ေတြ မ်က္လုံးျပဴးသြားရတ့ဲအထိေတာ့ ၾကမ္းတယ္ဆုိပါေတာ့ကြာ။ ကာတြန္းဆရာ တစ္ေယာက္ကေတာင္ တာ၀န္ၿပီးရင္ အလွည့္က် ထြက္ျပရမွာကေတာ့ ဖာ၀န္ပါပဲလုိ႔ ကလိလုိက္ေသးတယ္။ ဖာ၀န္ဆုိတာ ဘာလဲ မင္းသိလား”

ကြၽဲ ။ ။ “ဖာ၀န္ဆုိတာ ဖာ … ဖာ… အင္း… ဖာ၀န္ပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။  ဟုိလုိေလ…. ဟုိဟာမ်ဳိး   အလုပ္အကုိင္ကုိ ဥပေဒေဘာင္ထဲ က ေဆာင္ရြက္….”

ရန္လုိကြၽဲ ရမ္းသမ္းေျပာေနစဥ္မွာပင္ ၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက ကမန္းကတန္း လက္ကာျပလုိက္သည္။

ဒူးႀကီး ။ ။ “ဟုိးထား၊ ဟုိးထား အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္ေရ… ဖာ၀န္ဆုိတာကုိ မင္းနားလည္ဖုိ႔အတြက္ ဥပမာအလကၤာ၊ ရူပကအလကၤာေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ရဦးမယ္။ အဲဒါေတြ ေနာက္ေန႔ သင္တာေပါ့ကြာ။ ကဲ… ဒီေန႔ေတာ့ တစ္ခုပဲသင္တယ္။ အဲဒီတစ္ခုအေၾကာင္း နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္ၾကစုိ႔ကြာ။ ဟုတ္ၿပီ… ဒီေန႔ ငါတုိ႔ ဘာေတြ ေျပာျဖစ္ခ့ဲလဲ။”

ကြၽဲ ။ ။ “ဒူးေထာင္ေပါင္ကားတံဆိပ္ ရုပ္သံဌာန၊ ဒုကၡသီရိအလင္းတုိ႔ရဲ႕ ျပည္သူဗဟုိျပဳမီဒီယာအေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ … တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈလုိလားသူ ရပ္မိရပ္ဖတုိ႔ရဲ႕ရုိက္ခ်က္။”

ဒူးႀကီး ။   ။ “ဟုတ္ၿပီ…အဲဒါေတြကုိ ဘယ္လုိ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္မလဲ။ သတင္းသမားပီသစြာ လုိတုိရွင္း၊ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ ေျပာစမ္းကြာ။ ဒါေျဖႏိုင္ရင္ ဒီေန႔ သင္တန္းဆင္းမယ္။”

ကြၽဲ ။ ။ “ျပည္သူကုိ ျပည္သူနဲ႔တုိက္။”

ရန္လုိကြၽဲ၏ အေျဖေၾကာင့္   ၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက အားရ၀မ္းသာစြာျဖင့္ စားပဲြကုိ ဘုန္းခနဲ လက္ျဖင့္ပုတ္လုိက္သည္။

ဒူးႀကီး ။ ။ “မွန္လုိက္တာ၊ ေတာ္လုိက္တဲ့ သင္တန္းသားေလး။ ဒါဆုိ … ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္တယ္ဆုိတ့ဲအေၾကာင္း မင္း သေဘာေပါက္ေရာေပါ့ကြာ။ ဟုတ္သကြ…. ငါးၾကင္းေၾကာ္ဖုိ႔အတြက္ ဆီကုိ တကူးတက ၀ယ္ေနစရာမလုိဘူး။
သူ႔ဆီနဲ႔ သူ႔ကုိ ျပန္ေၾကာ္လုိက္ရုံပဲ ဆုိတ့ဲသေဘာေပါ့ကြာ။ ဟားဟားဟား…..”

ဤသုိ႔ျဖင့္ သိျမင္ႏွံ႔စပ္သူ ၀ါရင့္ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ အေရးအသားသင္တန္းပုိ႔ခ်ခ်က္  ပထမေန႔ ၿပီးေလ၏။

အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္ ရန္လိုကြၽဲလည္း ျပည္သူဗဟုိျပဳမီဒီယာ၏သေဘာသဘာ၀၊ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈလုိလားသူ ရပ္မိရပ္ဖတုိ႔၏ သေဘာသဘာ၀အေၾကာင္း သိသြားေလသတည္း။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:သေရာ္စာ

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ၾကပါေစ …

မုိးမခ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္း စက္တင္ဘာ ၂၀၁၇ ထြက္ၿပီ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

မိုုးမခကိုု အိမ္အေရာက္ ပိုု႔ေပးမည္

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ

By

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ ၾသဂတ္စ္ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ေတြရဲ႕...

Read more »

မုိးမခ ဇူလုိင္ ထြက္ပါၿပီ …

By

မုိးမခ ဇူလုိင္ ထြက္ပါၿပီ … (မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၁၈၊ ၂၀၁၇ မုိးမခ...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္