ခက္မာ ● ညေရစီး (ဝတၱဳတုိ)

September 7, 2016

● ညေရစီး (ဝတၱဳတုိ)
(မုိးမခ/သစ္ခက္သံလြင္) စက္တင္ဘာ ၇၊ ၂၀၁၆
…………………..
အိုင္အို၀ါျမစ္တေလွ်ာက္မွာလည္း ဘဲေတြကေအးေအးလူလူ အစာရွာလို႔။ တခ်ဳိ႕ကအစာလုရင္း၊ တခ်ိဳ႕ကခ်စ္သူလုရင္း ရန္ျဖစ္လို႔။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္သေဘာတူမွ် ခ်စ္ခြန္းတုန္႔ လွယ္လို႔။ က်မေရာက္ေနတာအေမရိကားတဲ့လား။ ဓားမတေခ်ာင္းႏွင့္သစ္ပင္ေတြၾကားတိုး၀င္ကာ အဘြားေခါင္းေလွ်ာ္ ဖို႔ တေရာ္ေခ်ာင္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ရေအာင္ရွာခုတ္ခဲ့ရသည့္ ရြာနေဘးကေတာအုပ္ကေလး ထဲေရာက္ေနသလို ခံစားရသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ အေမရိကားအစစ္ပါပဲ။
……………………………….

အရိုးထိေအာင္ေအးေသာညဥ့္ေလထုဒါဏ္ကိုပခံုးက်ဳံ႕ေကြးရင္း လက္သီးတင္းတင္းဆုတ္ရင္းႏွင့္ သူတို႔က ျမစ္ဟုေခၚေသာ ေရစီးေၾကာင္းတခုေဘးတြင္ က်မမိုက္မိုက္ကမ္းကမ္းႏွင့္ မတုန္မလႈပ္ ထိုင္ေနမိသည္။ တဆတ္ဆတ္ ရိုက္ေနေသာသြားမ်ားကို လည္းၿငိမ္သက္ေအာင္ အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ကာ ကြယ္ရေသးသည္။

က်မထိုင္ေနေသာ ေက်ာက္သားခံုျဖဴကေလးသည္ ခပ္ေနာက္ေနာက္ေရခဲတံုးတတံုးလို ျဖဴေဖြးေအးစက္ေနသည္။ ျမစ္ကို တိုက္ခတ္လာေသာေလက အကာအကြယ္မဲ့ေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္လည္ပင္းမ်ားကို တိုးေ၀ွ႔လာေသာအခါ ၾကက္သည္းေတြ ျဖန္းျဖန္း ထရသည္။

သ႐ုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီ – သန္းေဌးေမာင္

က်မေရွ႕တည့္တည့္ရွိေရစီးျငင္သာေသာအိုင္အို၀ါျမစ္သည္ က်မငယ္ငယ္ကေနထိုင္ ႀကီးျပင္း ခဲ့ေသာ ေက်း လက္ေျခတံရွည္အိမ္ကေလး၏ေနာက္ေဖးရွိေခ်ာင္းႏွင့္အရြယ္တူေလာက္ရွိသည္။ က်ီေလာင္ေလာင္ ျမစ္ေရကေတာ့ ေခ်ာင္းကေလးထဲမွာ ေႏြရာသီစီး ဆင္းေသာအင္းေရႏွင့္တူသည္။ ေခ်ာင္းနံေဘးမွာ လယ္ကြင္းေတြ၊င႐ုတ္ခင္းေတြ၊ ေနၾကာခင္းေတြရွိသည္။ အဲဒီစိုက္ ခင္းေတြထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူေတြက က်မ၏သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို က်မတို႔ ညီအမ လည္း င႐ုတ္သီးခူး ထြက္ရသည္။

မီးစႏွင့္ထိုးထားသလို ပူေလာင္ေသာေနေရာင္ေအာက္တြင္ ပူေလာင္ေသာင႐ုတ္သီးေတြကို တေနကုန္ တကုတ္ကုတ္ ခူး ဆြတ္ရ သည္။ ေန႔လည္ ၁၂နာရီေလာက္ဆိုအလုပ္နားၿပီး ထမင္းစုစားၾကသည္။ ဒန္ခ်ိဳင့္ႏွင့္ထည့္လာေသာ ထမင္းႏွင့္ ငါးပိရည္၊ အင္ဖက္ႏွင့္ထုတ္လာေသာထမင္းဟင္းႏွင့္ အသီးအရြက္မ်ားကို ေ၀မွ်စားကာ ေထြရာေလးပါး ေျပာၾကရေသာ ထိုအခ်ိန္ကတေန႔တာအတြင္း ေက်နပ္ဖြယ္ရာ အေကာင္းဆံုးသာအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ဆို စိုက္ပ်ိဳးေျမျပင္ တေလွ်ာက္ ထမင္းထုတ္ခဲ့ေသာ အင္ဖက္ေတြ ပ်ံ႕က်ဲက်န္ရစ္ေတာ့သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ထိုစိုက္ပ်ိဳးေျမထဲ ပ်ံ႕က်ဲေနတာ ကေတာ့ အင္ဖက္မ်ား မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္မ်ားပင္။ တခ်ိဳ႕ဆိုေလထဲမွာ ယိမ္းႏြဲ႕ကာ ကခုန္ေနၾကေသးသည္။

“ဒီလိုစိုက္ပ်ိဳးေျမေပၚမွာ ဘာျဖစ္လို႔ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္ေတြပစ္ၾကတာလဲ”

က်မက သူငယ္ခ်င္း မခင္ေမာ္ကို အဲဒီလိုေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက က်မကို အ႐ူးတေယာက္လိုၾကည့္သည္။

“ဒီေနရာမွာမပစ္လို႔ ဘယ္ေနရာမွာပစ္ရမလဲ”

က်မကသူ႔ကို အ႐ူးတေယာက္လိုျပန္ၾကည့္မိသည္။ ၿပီးေတာ့မွ က်မအမွားအတြက္ ေနာင္တရသြားသည္။ ကြၽတ္ကြၽတ္ အိတ္ေတြက ဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္သလဲ သူတို႔မသိပါ။ စီးပြားေရးသမားေတြ အျမတ္မ်ားမ်ားရေအာင္ မီးေသြးဖုတ္ေရာင္းၾက ေသာ ဒီေရေတာ သစ္ပင္ေတြကို သူတို႔ကေခြၽးႏွင့္ရင္း၍ ခုတ္ေပးေနၾကသည့္အတြက္ ဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္သလဲ သူတို႔မသိပါ။ သူတို႔သိတာက ဒီေန႔အလုပ္လုပ္မွ ဒီေန႔ ထမင္းစားရမည္။

ေန႔စဥ္ ထမင္းနပ္မွန္ႏိုင္ဖို႔ ေန႔စဥ္အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္လုပ္ေနရသျဖင့္ သူတို႔ဘာမွမေလ့လာႏိုင္ပါ။ ကမၻာႀကီး ၏အေျပာင္း အလဲေတြကို သူတို႔မၾကားႏိုင္မျမင္ႏိုင္ပါ။ သူတို႔ျမင္ေနရေသာစိုက္ပ်ိဳးေျမထဲမွာ လြင့္၀ဲေနသည့္ ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္ေတြကိုလည္း အႏၱရာယ္ရွိေသာအရာမ်ားဟု သတ္မွတ္ရေကာင္းမွန္း သူတို႔မသိၾကပါ။

အခုေတာ့ ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္ေတြေ၀့၀ဲေနတာမဟုတ္သည့္အေမရိက၏ေတာရိုင္းေျမျပင္ကို က်မေရာက္ခဲ့ၿပီ။ အိုင္အို၀ါကိုေရာက္ၿပီးေနာက္တေန႔မွာပဲ ငွက္နီၿခံ ( Red Bird Farm) ကို Nature walk အေနႏွင့္ က်မတို႔ သြားရသည္။ Red Bird Farm သည္ ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္ေတြေ၀့၀ဲ မေနတာကလြဲလွ်င္ ျမန္မာျပည္ ကေတာအုပ္ေျမမ်ားႏွင့္သိပ္မကြာျခားလွပါ။ က်မေရွ႕မွ သြားေနေသာစာေရးဆရာတဦးက ေရသန္႔ဗူးအလြတ္တခုကို ျမက္႐ိုင္းအုပ္ေတြထဲ လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။

“ဒါ ဘယ္သူပစ္လိုက္တာလဲ”

ခ်က္ခ်င္းပဲေမးျမန္းသံတခု ထြက္ေပၚလာသည္။

” I am sorry”

“ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႔”

ႏွာေခါင္းမွာဖန္စီနားကပ္ေလးတပ္ထားၿပီး ဆံပင္ကိုအမည္းေရာင္ဆိုးထားေသာ ဂ်ာမာန္မေလးက မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းႏွင့္ ထိုသို႔႔ေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ အဖိုးတန္သစ္ခြခင္းထဲက်သြားေသာ ေက်ာက္တံုးတတံုးကို ေကာက္ယူသလို ေရသန္႔ဗူးခြံကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။

က်မ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာေတာ့ ငါးေတြေကာက္ခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းအားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း အိမ္ေနာက္ေဖးေခ်ာင္းက ေလးမွာ က်မတို႔ငါးမွ်ားခဲ့ၾကသည္။ ငါးမွ်ားရာမွာ က်မပါႏိုင္ေပမယ့္ ေခ်ာင္းေရထဲငုတ္ၿပီး ငါးစမ္းရာမွာေတာ့ က်မမပါႏိုင္ခဲ့ပါ။ က်မ၏ အိမ္နီး ခ်င္းသူငယ္ ခ်င္းေမသင္းလဲ့ႏွင့္ ေမတင္ေအးက ေရနည္းေသာ ေႏြရာသီကာလ၏ ေနာက္က်ိေနေသာ ေခ်ာင္းထဲမွာေရငုတ္ၿပီးငါးစမ္းသည္။ အခါမ်ားစြာေတြမွာ ေရထဲဲငုတ္သြားၿပီး ျပန္ေပၚလာ ခ်ိန္ဆို သူတို႔လက္ထဲမွာငါးတေကာင္ပါလာတတ္ၿမဲျဖစ္သည္။

“ဒီတခါေတာ့ကပ္သပိုးေဟ့”

“ငါးဇင္ရိုင္းတေကာင္လာေတာ့မယ္ေနာ္ သတိထားေကာက္”

“ငါးခူေနာ္၊ ငါးခူ..”

ေခ်ာင္းေရျပင္ေအာက္ကႏြံႏုန္းအနည္ေတြၾကားမွာငါးတေကာင္ကို စမ္းမိဆုတ္ကိုင္ထားရံုရွိေသး သူတို႔က မိထားတာ ဘာ ငါးလဲ သိေနၿပီ။ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းေအာင္ အံ့ၾသရတာက သူတို႔ေျပာတာ ဘယ္ေတာ့မွ မလြဲျခင္းပင္။ သူတို႔ ကမ္းေပၚပစ္ တင္ေပးေသာ ရႊံ႕ႏုန္းအနည္မ်ားႏွင့္ လံုးေထြးေနသည့္ငါးေတြကို က်မက ကမ္းေပၚမွဆီးေကာက္ကာ ၀ါးပလိုင္းထဲထည့္ေပး ရသည္။ ငါးေတြ၏ အသက္ကိုသတ္ျဖတ္ရာမွာ ကူညီေပးေနသည့္ က်မကိုအဘြားက ဆူေလ့ရွိသည္။ ဒါေပမဲ့ ႏုန္းအနည္အႏွစ္ေတြႏွင့္ေရာေထြးျပီး တျဖတ္ျဖတ္ခုန္ေနသည့္ငါးကို ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ေကာက္ဖမ္းရသည့္အရသာက အဘြားအဆူခံရ တာထက္ ပိုရင္ခုန္စရာေကာင္းေလေတာ့ က်မလည္း တံငါနားနီး တံငါျဖစ္ေတာ့သည္။

က်မသူငယ္ခ်င္းေတြလို မ်က္ႏွာကေလးပဲေရျပင္ေပၚေဖာ္ၿပီး၊ တခါတရံေရေအာက္ငုပ္ၿပီး ေျခလက္ေတြႏွင့္ ေခ်ာင္းေရျပင္ ေအာက္ပိုင္း ရႊံ႕ႏုန္းအနည္ေတြၾကားမွာ ယိမ္းႏြဲ႔ကူးခတ္ေနသည့္ ငါးေတြကိုမိေအာင္ ဖမ္းရလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ားစိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းလိုက္ေလမလဲ။ ပီတိကို စိတ္ကူးႏွင့္ပံုေဖာ္ေနစဥ္ က်မညာဖက္ ေျခမထိပ္မွာ ေအာင့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ျဖစ္ မွျဖစ္ရေလ။ ေမတင္ေအးလွမ္းပစ္ေပးေသာ ငါးဇင္႐ိုင္း၏ေဘးဆူးေတာင္က က်မညာဖက္ေျခမထိပ္ကိုမွ တည့္တည့္ ၀င္စိုက္ရသတဲ့။ တစစေယာင္ရမ္းကာကိုက္ခဲလာသည့္ေျခမကိုကိုင္ရင္း က်မတညလံုး ေအာ္ဟစ္ ငိုခဲ့ရသည္။ အဘြားက  အဆိပ္ႏိုင္ေဆးရြက္ဟုေခၚေသာ အရြက္တမ်ိဳးကိုႀကိတ္ေျခကာ ဒါဏ္ရာေပၚမွာအံုေပးသည္။

“အဲဒါငရဲႀကီးတာေပါ့။ ကိုယ့္ေျခမထိပ္ကေလးထိတာေတာင္ ဒီေလာက္နာရင္ သူမ်ားအသက္ေတြ တျဖတ္ျဖတ္နဲ႔ လူးလြန္႔ ႐ုန္းကန္ၿပီးမွ ေသေအာင္လုပ္တာ ဘယ္ေလာက္ခံစားရမလဲ စဥ္းစားၾကည့္”

ေအာ္ရင္းဟစ္ရင္း အဘြားအဆူကိုခံရင္းမွပင္ ပလိုင္းထဲမွတျဖတ္ျဖတ္ခုန္ေနေသာငါးေတြကို ျမင္ေယာင္ လာသည္။  က်မက ငါးမဟုတ္ေလေတာ့ငါးေတြေသကာနီး ဘယ္ေလာက္ခံစားရမလဲ ဆိုတာ မသိႏိုင္ပါ။ ဒါေပမဲ့ တေနကုန္နီးပါးေခ်ာင္းထဲမွာ ငါးစမ္းခဲ့ရေသာက်မသူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ထမင္း၀ိုင္းကိုခံစားမိခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပင္။ သူတို႔ထမင္း ၀ိုင္းမွာ သူတို႔စမ္း၍ရခဲ့ေသာငါးမ်ားမပါပါ။ သူတို႔ရခဲ့ေသာငါးေတြကိုေရာင္း၍ ပိုက္ဆံျဖစ္၊ အဲဒီပိုက္ဆံကဆန္ျဖစ္။ အဲဒီဆန္ကျဖစ္ေသာထမင္းႏွင့္ သူတို႔ အိမ္ေနာက္ေဖးကြက္လပ္မွာ သဘာ၀အတိုင္းေပါက္ေနေသာကန္စြန္းရြက္ေတြကို ဟင္းအျဖစ္ ဖန္တီးလိုက္ေတာ့ သူတို႔အတြက္အသက္ ဆက္ႏိုင္ေသာညစာျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

က်မကတကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာပင္ ငါးေတြေသရတာကို ကိုယ္ခ်င္းမစာႏိုင္ေပမယ့္ ငါးဖမ္းရင္း အသက္ေမြးရေသာ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြထမင္း၀ိုင္းမွာ ငါးဟင္းမစားႏိုင္တာကိုေတာ့ ရင္နာရသည္။ သူတို႔လိုဘ၀ျခင္း ဆင္သူ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးရွိသည္။ သူတို႔လိုဘ၀မ်ဳိးႏွင့္က်မသူငယ္ခ်င္း မဟုတ္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိသည္။ သူတို႔ ထမင္း၀ိုင္းေတြကိုရင္နာေနမိတာႏွင့္ပဲ က်မေျခေထာက္ ဆီအာရံုျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေျခေထာက္မွတစစ္စစ္အနာကေလ်ာ့ပါးစျပဳေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ပူေလာင္ေနရာမွတျဖည္းျဖည္းေႏြးလာ၊ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။

က်မေျခေထာက္မွာေနာက္တခါေႏြးေထြးမႈကိုခံစားရခ်ိန္မွာေတာ့ ငါးဇင္ရိုင္းအဆိပ္ပ်ယ္သျဖင့္ ခံစား ရေသာ ေႏြးေထြးမႈမဟုတ္ဘူးဆိုတာသိလိုက္သည္။ က်မလည္း ရြာေနာက္ေဖးေခ်ာင္းရိုးကေန အိုင္အို၀ါျမစ္နံေဘးကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ငါးေဘးဆူးေတာင္စူးခဲ့ေသာေျခမ၏ထိပ္မွာပင္ ညႇင္းသက္သက္၊ ယားက်ိက်ိေႏြးေထြးမႈကို ခံစားရသည္။ ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေပႏွစ္ဆယ္ခန္႔အကြာရွိ မီးတိုင္ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ က်မေျခမကိုတရံႈ႕ရံႈ႕နမ္းေနေသာ ယုန္ကေလးတေကာင္ကိုျမင္ရသည္။ အိုး.မီးခိုးရင့္ေရာင္ကေလး။ မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္၊ နားရြက္ေထာင္ေထာင္ႏွင့္ က်မေျခေထာက္ကို စူးစူးစမ္းစမ္း ၾကည့္ေနသည္။

ငါးမ်ား၏အထိအေတြ႔ႏွင့္ ကြာေသာထူးထူးဆန္းဆန္းအထိအေတြ႔ေၾကာင့္ က်မ ေက်ာက္႐ုပ္လို ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ဆက္ထိုင္ေနမိသည္။
ေတာ္ၾကာ သူထြက္သြားဦးမယ္။ ယုန္ကေလးကက်မေျခေထာက္ကို သူ႔အစာမဟုတ္မွန္းသိသြားခ်ိန္မွာ
ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ႏွင္းစိုေနေသာျမက္ဖုတ္ေတြၾကား ေျပး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။

ညေနကလည္းအၿမီးတဖြားဖြားႏွင့္ ရွဥ့္ကေလးေတြကို လူသြားလမ္းနံေဘးမွာပဲတလႊားလႊားေတြ႔ရေသး သည္။ အိုင္အို၀ါျမစ္တေလွ်ာက္မွာလည္း ဘဲေတြကေအးေအးလူလူ အစာရွာလို႔။ တခ်ဳိ႕ကအစာလုရင္း၊ တခ်ိဳ႕ကခ်စ္သူလုရင္း ရန္ျဖစ္လို႔။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္သေဘာတူမွ် ခ်စ္ခြန္းတုန္႔ လွယ္လို႔။ က်မေရာက္ေနတာအေမရိကားတဲ့လား။ ဓားမတေခ်ာင္းႏွင့္သစ္ပင္ေတြၾကားတိုး၀င္ကာ အဘြားေခါင္းေလွ်ာ္ ဖို႔ တေရာ္ေခ်ာင္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ရေအာင္ရွာခုတ္ခဲ့ရသည့္ ရြာနေဘးကေတာအုပ္ကေလး ထဲေရာက္ေနသလို ခံစားရသည္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ အေမရိကားအစစ္ပါပဲ။

“အိုင္အို၀ါကဘယ္လိုေနသလဲ”

ညဆယ့္ႏွစ္နာရီေလာက္ႀကီးမွာ Gtalk ကတဆင့္ စကားေျပာခဲ့ရသည့္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွ
သူငယ္ခ်င္း၏ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။

“အိုင္အို၀ါကသိပ္ေအးခ်မ္းတာပဲ။ ျမစ္ေဘးမွာသဘာအတိုင္းေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ဘဲေတြအမ်ားႀကီး။ ရွဥ့္ကေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီး၊ ယုန္ကေလးေတြကလည္း လမ္းေဘးေတြမွာေလွ်ာက္သြားေနၾက တယ္”

“ျမန္မာျပည္မွာအဲဒီအတိုင္းဆိုသိပ္ေကာင္းမွာပဲ”

က်မကၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို သူခံစားသြားရၿပီဟုထင္ကာ ေမးလိုက္သည္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“ခ်က္စားမွာေပါ့ဟ။ ယုန္သားကသိပ္ခ်ဳိတာ။ ဘဲသားကလည္း သိပ္ေကာင္းတာ။”

က်မ႐ုတ္တရက္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိလိုက္ပါ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား၏ သနားၾကင္နာတတ္မႈႏွင့္ အကုသိုလ္ ကင္းစင္လိုမႈစရိုက္ေကာင္းမ်ားကို ဘယ္သူေတြ၊ဘာေတြကမ်ားဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္တာလဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတို႔မွာစားစရာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ရွိေနလွ်င္ ေအးခ်မ္းစြာေပ်ာ္ပါးေနသည့္ တရိစာၦန္ေလးေတြကို သတ္ျဖတ္ စားဖို႔စိတ္ကူးမိမွာ မဟုတ္ဘူးထင္သည္။ သူငယ္ခ်င္းစကားကိုရယ္ေမာမိလိုက္ေပမယ့္ က်မငိုခ်င္ေနသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား အိုင္အို၀ါေရာက္မွ ခဏခဏငိုခ်င္ေနမွန္းမသိေတာ့ပါ။

မေန႔ညကလည္း က်မငိုခဲ့သည္။ ညဦးပိုင္းမွာက်င္းပသည့္ပါတီကေလးမွာ က်မ၀ိုင္ျဖဴႏွစ္ခြက္ ေသာက္ခဲ့ သည္။  ႐ုတ္တရက္ႀကီးေအးစိမ့္လာေသာအိုင္အို၀ါ၏ရာသီဥတုက ၀ိုင္ျဖဴေၾကာင့္ ေႏြးေထြးခဲ့ရသည္။
ေနေရာင္ႏွင့္ေတြ႕ေတာ့ေရခဲေတြအရည္ေပ်ာ္သလို က်မရင္ထဲတြင္ေအးခဲေနသည့္၀မ္းနည္းမႈေတြက ၀ိုင္ျဖဴႏွင့္ေတြ႔ေတာ့မ်က္ရည္မ်ားအျဖစ္ ေပ်ာ္က်လာသည္။ မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ပင္ေအးစက္ေနသည့္ ညထဲမွာေႏြးေထြးေသာလက္ေတြကို က်မဆုတ္ကိုင္ ႏိုင္ခဲ့သည္။ တကမၻာလံုးက လက္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳသည့္လက္ေတြ။

အာဂ်င္တီးနားက၊ ႐ုရွားက၊ ခ်က္က၊ မြန္တာနီဂရိုက၊မေလးရွားက၊ ေဟာင္ေကာင္က…။…က။
သူတို႔လက္ေတြထဲကေမတၱာတရားႏွင့္စာနာနားလည္မႈက က်မခႏၵာကိုယ္ထဲကိုအင္အားမ်ားအျဖစ္ စီး၀င္ကုန္သည္။ သူတို႔က က်မခံစားမႈကိုသိသတဲ့။ က်မကိုနားလည္သတဲ့။ က်မကိုသိတာ ျမန္မာ လူမ်ဳိးေတြကို သိတာပဲေပါ့။ က်မကိုနားလည္တာျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ဘ၀ကိုနားလည္တာပဲေပါ့။

က်မ၏ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းတေယာက္အေၾကာင္းေျပာျပလ်ွင္လည္း သူတို႔စာနာနားလည္မွာ ပါပဲ။ ေနာ္ေ၀မွာ ႏိုင္ငံေရးခိုလံႈခြင့္ႏွင့္ေနထိုင္ေနသည့္သူငယ္ခ်င္းက က်မအေမရိကား ေရာက္ေနသည္ ဆိုတာသိသည္ႏွင့္ ဆက္သြယ္လာသည္။ မိခင္ေျမကိုဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မွျပန္ခြင့္ရမည္ မသိႏိုင္ရွာ ေသာသူငယ္ခ်င္းက သူမခံစားရမႈေတြကို ဖြင့္ဟလာသည္။ သူမအေတြ႔အႀကံဳေတြကိုေျပာျပလာသည္။ သူမေနထိုင္သည့္တိုင္း ျပည္ကဘယ္ေလာက္ေအးေၾကာင္း၊ သူမဘယ္လိုပညာသင္ရပံု၊ ဘယ္လိုရပ္ တည္ရပံု၊ ဘယ္လိုေပ်ာ္ေအာင္ ေနရပံုေတြကိုေျပာရင္းမွ မိသားစုပါတီေလးတခုဆီသူမေရာက္ သြားရပံုကို ပံုေဖာ္ျပသည္။

” ရင္းႏွီးသူေတြခ်ည္းပဲစုလုပ္တဲ့ ပါတီေသးေသးေလးပါဟာ။ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတယ္။ ကေလးေတြက ျမက္ခင္းေပၚမွာ အပူအပင္မဲ့ေဆာ့လို႔။ လူႀကီးေတြကလည္း၀ိုင္ေသာက္ရင္းစကားစျမည္ေျပာလို႔။ ဒီလိုဆို ေတာ့လည္း လူ႔ဘ၀ႀကီးက ေနေပ်ာ္ စရာပါလားလို႔ ေတြးေနရင္း ျဗဳန္းခနဲ ငါ့တိုင္းျပည္အေၾကာင္းကို သတိရသြားတယ္။ ငါ့မိသားစု၀င္ေတြ၊ င့ါသူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းကိုသတိရသြားတယ္။ ငါကဒီမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၀ိုင္ေသာက္ရင္း ၾကည္ႏူးေနတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာငါ့ အေမကေစ်းေရာင္းေနရတယ္။ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သမီးေလးက ႏို႔ဆာလို႔တက်ီက်ီငိုေနရတယ္။သမီးကေလးရဲ႕အေမငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ေတာင့္တင္း နာက်င္ေနတဲ့ ႏို႔အံုကခံစားမႈသမီးကေလးကိုလြမ္းဆြတ္ရင္းကပဲ ဒီကေန႔ညအဖမ္းခံရမယ့္ေဘးက လြတ္ေအာင္ ဘယ္မွာသြားအိပ္ရပါ့မလဲလို႔ ပူပင္စိုးရိမ္ေနရရွာတယ္။ တျခား ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလည္း အခ်ဳပ္ခန္းေတြထဲမွာ၊ စစ္ေၾကာေရးစခန္းေတြထဲမွာ၊ ေထာင္ေတြထဲမွာ။ ငါမခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူးသူငယ္ခ်င္းရယ္။”

သူငယ္ခ်င္းေကသီ၏ရိုက္သံမ်ားသည္ ေလထုကိုျဖတ္ ၿဂိဳလ္တုစေလာင္းကိုေက်ာ္၍ လ်ွပ္စစ္နားၾကပ္မွ တဆင့္ က်မရင္ထဲ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။ က်မလည္း ခုေတာ့သူ႔လို ခံစားေနရၿပီ။
ဒါေပမဲ့ က်မမွာသူ႔လို ကိုယ့္ဘာသာစကားႏွင့္ေစးေစးပိုင္ပိုင္ ေျပာျပတိုင္တည္စရာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္မွအတူရွိမေနပါ။ က်မမျမင္ရေပမယ့္ မည္းေမွာင္ေကာ့ရႊန္းေသာမ်က္ေတာင္ ထူထူမ်ားၾကားမွ ယိုစီးက်လာမည့္ေကသီ့ မ်က္ရည္ေတြကို ႏွလံုးသားႏွင့္တို႔ထိခံစားႏိုင္ေလသည္။ ေလာေလာဆယ္က်ေနသည့္ က်မမ်က္ရည္ေတြကိုေတာ့ မတူကြဲျပားေသာကမၻာေျမ၏ အစိတ္အပိုင္း အရပ္ရပ္မွေရာက္လာၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခံစားတို႔ထိနိုင္ၾကေလသည္။

“ခက္ေရ.. ဘာျဖစ္လို႔လဲကြယ္..။”

မြန္တာနီဂရိုကသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ခ်စ္ခင္ဖြယ္အၿပံဳးနဲ႔စကားသံ။

“သူငိုဖို႔လိုတယ္။ ငိုပါေစ။”

႐ုရွားကသူငယ္ခ်င္းရဲ႕စာနာနာလည္မႈ..။

“မင္းနဲ႔အတူ ငါတို႔အားလံုးရွိတယ္။ အိုေကေနာ္..။”

အာဂ်င္တီးနားကသူငယ္ခ်င္းရဲ႕အားေပးသံ..။

ဒါဟာ ငါ့မိသားစုပဲဟုေတြးမိသည့္ခဏမွာ ႐ုတ္တရက္ၾကည္ႏူးသြားေပမယ့္ ဒါဟာငါ့ရဲ႕တကယ့္ မိသားစုမဟုတ္ဘူးဟု ဆန္းစစ္မိသြားသည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကည္ႏူးမႈကို နာက်င္မႈက ဖံုးလႊမ္း သြားျပန္သည္။ က်မတို႔တေတြကေလာေလာဆယ္အခိုက္အတန္႔မွာေတာ့ မိသားစုျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္။ သို႔ေသာ္ တိုေတာင္းေသာအခိုက္အတန္႔ ျဖစ္သည္။ ေတြ႔ႀကံဳဆံုကြဲတဲ့။
မၾကာခင္ ခြဲခြာၾကရဦးမည္။ ဒါေပမဲ့ေလာေလာဆယ္ အခိုက္အတန္႔အတြင္း က်သည့္မ်က္ရည္မ်ား အတြက္အားေပးေဖာ္ေတြရွိေနတာကပဲ က်မ၏ကံေကာင္းမႈျဖစ္သည္။

ျမန္မာျပည္မွက်ခဲ့သည့္မ်က္ရည္ေတြအတြက္ေရာ။ ဟင့္အင္း.။ ျမန္မာျပည္မွာက်မငိုေလ့မရွိပါ။
ျမန္မာျပည္တြင္းမွာရွိစဥ္က ဘာေၾကာင့္မ်ားမ်က္ရည္က်လာေလာက္ေအာင္ကို အင္အားမရွိရတာလဲ။ တခါတရံ ေဘးနားကသားကေလးႏိုးသြားမွာစိုးၿပီး တိတ္တိတ္ကေလး ႀကိတ္ရိႈက္ခဲ့ရဖူးသည္။ ေၾကမြနာက်င္ေနေသာ အေတြးေတြကေကာင္းကင္အႏွံ႔ ပ်ံ႕က်ဲေနေသာလည္း လူက သင္ျဖဴးဖ်ာခင္းထားေသာအိပ္ရာကေလးေပၚမွာ တုတ္တုတ္မလႈပ္ၿငိမ္သက္လ်က္။ သက္ျပင္းျဖည္းျဖည္းခ်၊ ႀကိတ္ရႈိက္။

ဒီအိုင္အို၀ါမွာေတာ့ျဖင့္ အားရပါးရငို။ အားရပါးရမ်က္ရည္သုတ္၊ အားရပါးရရႈိက္။ ငိုရလြန္းသျဖင့္ေမာပန္းၿပီး မ်က္ရည္ေတြအလုိလုိေျခာက္ကာ ႏွစ္ႏွစ္ခ်ိဳက္ခ်ိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။

မနက္လင္းအားႀကီးသံုးနာရီခြဲေလာက္မွာေတာ့ အာရံုေတြ ႐ုတ္တရက္ႏိုးၾကားလာသည္။
အိပ္ေရး၀သြားၿပီ။ စာထေရးမယ္ဟုစဥ္းစားလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ထိုအဘြားအိုကိုျမင္လိုက္တာ ျဖစ္သည္။ အနက္ေရာင္၀တ္စံု၀တ္ထားေသာအဘြားအိုက က်မကုတင္ေဘးမွာ ဒူးတေခ်ာင္းေထာင္၍ အက်အန ထိုင္ေနသည္။ က်မကို မမိတ္မသုန္ၾကည့္လ်က္။ အား.. သူဘယ္သူလဲ။

ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာ ေနာက္တေယာက္။ သူမကေတာ့သက္လတ္တမ္းေလာက္။ အနီေရာင္အက်ႌ ၀တ္ထားသည္။ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကိုမွီရင္း က်မကိုခပ္ၿပံဳးၿပံဳးၾကည့္ေနသည္။ သူတို႔ဘယ္သူေတြလဲ။

က်မအိပ္ေနရာမွ၀ုန္းခနဲ ထထိုင္လိုက္သည္။ အိပ္ရာေဘးက မီးအုပ္ေဆာင္းကိုဖြင့္လိုက္သည္။ လႈပ္ခတ္ေ၀့၀ဲ စရာခန္းဆီးမရွိေသာျပတင္းေပါက္မွန္တံခါးမ်ားမွတဆင့္ ျမစ္နံေဘးမီးတိုင္မ်ားမွ အလင္းေရာင္၀ါက်င့္က်င့္ေတြထိုးေဖာက္၀င္ေနတာကိုသာျမင္ရသည္။ က်မအိပ္ရာေျခရင္းကအနက္ေရာင္ ေရခဲေသတၱာကို အနက္ေရာင္၀တ္အဘြားအိုဟုထင္မိတာလည္း မျဖစ္တန္ရာပါ။ ဒါဆို သူတို႔ဘယ္သူေတြလဲ..။

သူတို႔လိုပဲ က်မကိုမမိတ္မသုန္စိုက္ၾကည့္ေနသည့္အဘြားအိုတဦးကို လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔က ႀကံဳဖူး သည္။ ပုသိမ္ၿမိဳ႕က ၀ိပႆနာတရားစခန္းတခုမွာ ျဖစ္သည္။ က်မကထိုင္ၿပီးရႈမွတ္ခ်ိန္တြင္ ငိုက္ျမည္းတတ္သေလာက္ စႀကၤန္ေလ်ွာက္ရႈမွတ္ခ်ိန္တြင္ စိတ္ၾကည္လင္တတ္သမို႔ စႀကၤေလွ်ာက္ ရႈမွတ္ ျဖစ္တာမ်ားသည္။

အဲဒီလိုရႈမွတ္ေနတုန္းမွာေပါ့။ တရားရိပ္သာစႀကၤလမ္း၏ တခုေသာတိုင္လံုးကိုမီွ၍ရပ္ေနေသာ ထိုအဘြားအိုကို က်မျမင္လိုက္တာျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူမကိုက်မၾကည့္ေနတာမဟုတ္ပါ။ လမ္းေလွ်ာက္ရႈမွတ္ရင္း အာရံုအရ မလွမ္းမကမ္းမွာေယာဂီေရာင္၀တ္စံုႏွင့္ အဘြားအိုတေယာက္ ရပ္ေနတာသိေနျခင္းျဖစ္သည္။

ႂကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္။
ႂကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္။

မွတ္သားရင္းကပင္သူမအနား က်မနီးလာၿပီ။ လက္တကမ္းအကြာေရာက္မွာ သူမ လက္ကက်မပခံုးကို လာထိသည္။ က်မသတိလက္လြတ္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဟင္…အဘြားအိုမွမဟုတ္ တာပဲ။ ပီျပင္ထင္ရွားလြန္းေသာအရိုးစုတခုကက်မပခံုးကို လာထိလိုက္တာေတာ့မဟုတ္တန္ရာပါ။ ဒါထင္တာပဲ၊ ျမင္တာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္မဟုတ္ဘူး။ ျပန္မွတ္။

၀င္တယ္၊ ထြက္တယ္။
၀င္တယ္၊ ထြက္တယ္။

က်မက မနက္လင္းအားႀကီးမွာျမင္ခဲ့ရေသာ ျမန္မာမဟုတ္သည့္အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးအေၾကာင္းကို က်မ၏ ဥေရာပသားသူငယ္ခ်င္းကိုေျပာျပေတာ့ သူကေမးသည္။

“သူတို႔ကိုျမင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ မင္းမ်က္စိဖြင့္ထားလား၊ မ်က္စိမွိတ္ထားလား။”

“က်မ မမွတ္မိဘူး။”

“မင္း အိပ္မက္မက္ေနတာပါ။”

သူက သည္လိုေျပာရင္း က်မမ်က္ႏွာကိုစူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္ေနခ်ိန္မွာက်မကေတာ့လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔က ၾကားခဲ့ဖူးသည့္စကားတခြန္းကို ျပန္အမွတ္ရလာသည္။

“ငါ့ညီမကို မျမင္ရတဲ့အရပ္ေဒသက အမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြက ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ ညီမရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ အာရံုထဲမွာျဖစ္ေစ အမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြကို မၾကာခဏျမင္ရလိမ့္မယ္။”

က်မကို အဲဒီလိုေျပာသူကိုယ္တိုင္က က်မအားေဖးမကူညီေနက်အမ်ဳိးသမီးႀကီးတဦးပင္။

“ဟုတ္တယ္။ က်မအိပ္မက္ေတြထဲမွာ အမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြကို ခဏခဏေတြ႔ရတယ္။ က်မရဲ႕အဘြား အပါအ၀င္ေပါ့။ သူတို႔က က်မကိုေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ သူတို႔က က်မကိုဘာေၾကာင့္ေစာင့္ၾကည့္ ေနၾကတာလဲ။”

“ညီမကိုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္လို႔ေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ ညီမဆီကတခုခုေတာင္းဆိုခ်င္လို႔ျဖစ္လိမ့္မယ္။”

” ရွင္..”

က်မ ၾကက္သီနည္းနည္းထသြားသည္။ က်မကအမိုက္အမွားေတြျပဳေလ့ရွိတတ္သူမို႔ က်မကိုေဖးမ လမ္းညႊန္ေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္တာမ်ားလား။ က်မဆီကသူတို႔ေတာင္းဆိုစရာေတာ့ ဘာမွရွိမည္ မထင္ပါ။ က်မ ညစဥ္ ပ႒ာန္းရြတ္ၿပီး ေမတၱာပို႔။ အမွ်ေပး ေ၀ေနက်ပဲ။ က်မမွာ ေပးစရာ ဒါပဲရွိသည္။ က်မကိုအမ်ိဳးသမီးေတြက ေစာင့္ေရွာက္သတဲ့လား။ က်မကိုကူညီေဖးမေစာင့္ေရွာက္ေသာ အမ်ဳိးသားေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနပါသည္။ ဒါဆို က်မကကံေကာင္းသူေပါ့။ သို႔ေသာ္ က်မကို ခ်စ္ခင္ေဖးမလို၍မဟုတ္ပဲေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးအမ်ဳိးသားေတြလည္း ရွိေနပါသည္။

အိုင္အို၀ါသည္ ပဥၥလက္ဆန္စြာ ေႏြေခါင္ေခါင္မွေဆာင္းဦးကိုေက်ာ္၍ ေဆာင္းစစ္စစ္ျဖစ္သြား ျပန္သည္။
ေႏြရာသီ အပူခ်ိန္အပူခ်ိန္ ၁၀၄ ဒီဂရီဖာရင္ဟိုက္မွလာေသာ ျမန္မာမေလးသည္ ၃၀ ဒီဂရီ ဖာရင္ဟိုက္
ေအာက္အေအးထဲတြင္ အေနရခက္လွသည္။ အခန္းထဲမွာေနတာနည္းနည္းၾကာလာတာႏွင့္ ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လာသည္။ အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ ေနေရာင္က၀င္းပေနသည္။ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ပူျပင္းလြန္းသျဖင့္ က်မမုန္းေသာေနေရာင္ျခည္ကို အိုင္အို၀ါမွာေတာ့ မက္ေမာ ရလြန္းျပန္သည္။ အိုင္အို၀ါမွာပူေသာေနက အေအးဒဏ္ကိုသက္သာသလိုခံစားရေစသည္။ သို႔ေသာ္ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ တိုက္ခတ္ လာေသာေလက စိမ့္ေနျပန္သည္။ ေနပူတာကသပ္သပ္၊ ေလေအး တာကသပ္သပ္။

အခါမ်ားစြာမွာေတာ့ က်မအခန္းထဲမွလွမ္းျမင္ေနရေသာအိုင္အို၀ါျမစ္ကို ေငးၾကည့္မိတတ္သည္။ သည္လို ေငးၾကည့္မိသည့္အခါတိုင္း ေအးစိမ့္သည့္ညတညမွာ က်မႏွင့္ အတူျမစ္နံေဘးမွာ ထိုင္ရင္းေျပာခဲ့သည့္က်မသူငယ္ခ်င္းကိုးရီးယားက ကဗ်ာဆရာမ ရာဟီေဒါက္ေျပာခဲ့ေသာ စကားေတြကိုျပန္ၾကားေယာင္သည္။

“မင္းက ျမစ္ကိုတကယ္ခ်စ္တာပဲ။ ဒီျမစ္ကမ္းနံေဘးကေနေငးၾကည့္ေနရတာကို သိပ္ႀကိဳက္တာပဲေနာ္။”

“ဟုတ္တယ္။”

ရာဟီေဒါက္က က်မကိုၿပံဳးၾကည့္ရင္း ေျပာသည္။

“ညဖက္မွာစီးဆင္းတဲ့ျမစ္ေရဟာ သိပ္စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ မင္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ။ အေပၚယံမ်က္ႏွာျပင္မွာေတာ့ ေရစီးကျငင္သာႏုညံ့ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမစ္ေအာက္ေျခ အတြင္းသားကေတာ့ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ေနတယ္။ အဲဒီလႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ေနမႈကမျမင္သာဘူး။ ျမစ္ကိုယ္တိုင္နဲ႔ျမစ္ေရစီးအေၾကာင္းေလ့လာေနသူေတြပဲ သိႏိုင္တယ္။”

ျမစ္တဖက္တခ်က္မွအ၀ါေရာင္မီးတိုင္မ်ား၏အလင္းေၾကာင့္ လိႈင္းမြမြေလးေတြကိုျမင္ေနရေသာ အိုင္အို၀ါျမစ္၏မ်က္ႏွာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္း ရာဟီေဒါက္က ေျပာခဲ့တာျဖစ္သည္။ က်မကေတာ့ ကဗ်ာဆရာမပီသေသာသူမမ်က္ႏွာကိုေငးၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။ ျမစ္ကိုေငးၾကည့္၍၀ခ်ိန္မွာေတာ့ က်မအခန္းထဲ ျပန္၍ မ်က္ႏွာမူလိုက္သည္။

အခန္းထဲမွာ စာေရး၊ စာဖတ္၊ တီၤဗီၾကည့္။
အေတြးေတြရြက္လႊင့္၊ သတင္းနားေထာင္။
ငိုေၾကြး၊ သက္ျပင္းရိႈက္၊ ဂူးဂဲလ္ေတာ့ခ္ေျပာ။

ေစာင္ပံုႀကီးေအာက္တိုးေ၀ွ႔ၿပီး အိပ္ဖို႔ႀကိဳးစားခ်ိန္မွာေတာ့ က်မနားထဲမွာ အသံေတြၾကားလာရသည္။ က်မမ်က္စိထဲ မွာပံုရိပ္ေတြျမင္လာရသည္။က်မျမင္ေနၾကားေနရတာက ကမၻာအ၀ွမ္းမွ ကံဆိုးသူ လူသားမ်ား၏ နာက်င္ပူေဆြးငိုေႂကြးသံမ်ားႏွင့္ ပံုရိပ္ေတြျဖစ္သည္။ ထိုအသံေတြပံုရိပ္ေတြျဖစ္လာေအာင္ ဘယ္သူဖန္တီးေနတာလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ က်မတို႔ကပဲ ဖန္တီးခြင့္ျပဳေနတာလား။

အိပ္မက္ႏွင့္လက္ေတြ႔ဘ၀ေတြက ဆင္တူရိုးမွားေတြျဖစ္ေနသည္။ က်မတို႔တေတြက က်မတို႔ျဖစ္ေစ ခ်င္သလိုမျဖစ္ပဲ ျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္ေနေသာကမၻာႀကီးထဲတြင္ ေနေနရေသာသူေတြ ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ေစခ်င္သလိုျဖစ္မလာေသာဘ၀မ်ားအတြက္ ဘာကိုမွန္းမသိ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွန္းမသိ မုန္းမိေသာ အမုန္းက က်မကိုနာက်င္ပင္ပန္းေစသည္။ သို႔ေသာ္ရင္ထဲတြင္ရွိႏွင့္ၿပီးေသာခ်စ္ျခင္းတရားက ထိုအမုန္း နတ္ဆိုးမ်ားကို တဖန္တိုက္ခိုက္ေမာင္းႏွင္ ထုတ္ေနျပန္သည္။

က်မခႏၡာကိုယ္သည္ေစာင္ပံုႀကီးေအာက္တြင္တုတ္တုတ္မလႈပ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ္လည္း က်မရင္ထဲတြင္ေတာ့ နာက်င္၀မ္း နည္း မႈမ်ား၊ စိုးရိမ္ေသာကမ်ား၊ အမုန္းမ်ားအခ်စ္မ်ားျဖင့္ လိႈင္းထန္ လႈပ္ရွားလ်က္ ရွိသည္။

ဒီလိုဆိုလွ်င္ျဖင့္ က်မကိုယ္တိုင္ကညေရစီးတခုျဖစ္ေနၿပီေပါ့။ က်မရင္တြင္းမွညေရစီးသည္ က်မအခန္း ေဘးမွအိုင္အို၀ါျမစ္မွ ညေရစီးႏွင့္အၿပိဳင္ တိတ္ဆိတ္ေသာဆူညံ႐ုန္းကန္မႈမ်ားႏွင့္ လႈပ္ရွား စီးဆင္းလ်က္ ရွိသည္။

က်မတို႔တေတြက ျမစ္တစင္းအတြင္းအတူစီးဆင္းေသာေရစီးေၾကာင္းေတြျဖစ္ၾကမည္ဆိုလွ်င္ က်မက ျမစ္ေအာက္ေျခမွ စီးဆင္း ေသာ ညေရစီးေၾကာင္းတခုျဖစ္ပါရေစ။

က်မၾကားေနရေသာငိုေႂကြးသံပိုင္ရွင္လူသားမ်ားကိုေတာ့ ညဖက္စီးဆင္းေသာျမစ္ေရစီး၏ မ်က္ႏွာျပင္လို ႏုညံ့ျငင္ သာစြာစီးဆင္းခြင့္ရေစခ်င္ပါသည္။ ေအးျမေသာေရလို ၿငိမ္းခ်မ္းခြင့္ ရေစခ်င္ပါသည္။

 

စာေရးသူ၏ခြင့္ျပဳမႈအရ http://khetmar.blogspot.com မွယူပါသည္။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:၀တၳဳတို

One Response to ခက္မာ ● ညေရစီး (ဝတၱဳတုိ)

  1. Catwoman on September 8, 2016 at 9:01 am

    I guess alcohol has become a normal part of Burmese ??? Sad

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

  ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ယခုစာအုပ္မွာ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ

By

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ ၾသဂတ္စ္ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ေတြရဲ႕...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္