စံလွၾကီး – အတိတ္သမိုင္းမ်ားအား မ်က္ေမွာက္ေခတ္ အေတြးအၿမင္ အသိၿဖင္႔

May 4, 2017

– အတိတ္သမိုင္းမ်ားအား မ်က္ေမွာက္ေခတ္ အေတြးအၿမင္ အသိၿဖင္႔ ေဝဖန္အကဲၿဖတ္ေသာ္
(မိုုးမခ) ေမ ၄၊ ၂၀၁၇

“ကိုယ္ ခ်စ္ေနတဲ႔ မိန္းကေလးဆီက ဓာတ္ပံုေလး တစ္ပံုရရင္ ဘဝတစ္ခုလံုး ရလိုက္သလို ခံစားရတဲ႔ ဖီလင္ကို ဒီေခတ္ ေကာင္ေလးေတြ မခံစားတတ္ေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ။ ကိုယ္႔တုန္းကေတာ႔ တကယ္ပါ။ ဓာတ္ပံုေလးကို ဟိုနားဖြက္ရေကာင္းႏိုး ဒီနားသိမ္းရေကာင္းႏိုးနဲ႔ တကယ္ ဘဝ တစ္ခုလံုး ရလိုက္သလိုပါပဲ”အသိ တစ္ေယာက္၏ သူ႕ငယ္စဥ္ဘဝကို လြမ္းဆြတ္စြာ ေၿပာသံ ၿဖစ္ပါသည္။ သူက ၁၉၉၀ ခန္႔ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အရြယ္ေရာက္ခဲ႔သူ ၿဖစ္သည္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက အခုကာလလို ကင္မရာပါေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ မေပၚေသး။ ဓာတ္ပံု ရိုက္လိုလွ်င္ ဓာတ္ပံုဆိုင္သို႔ တကူးတက သြားရသည္။ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကင္မရာေတြလည္း မရွိ ဖလင္လိပ္ထည္႔ၿပီး ရိုက္ရေသာ ကင္မရာေတြသာ ရွိသည္။ ကင္မရာၾကီးေတြကလည္း အၾကီးၾကီး ရိုက္လိုက္လွ်င္ မီးေရာင္က တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လင္းေသးသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို သူမသိပဲ ဓာတ္ပံုခုိးရိုက္ဖို႔ သိပ္မလြယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကင္မရာကလည္း လူတိုင္းမွာ မရွိ။ ထို႔ေၾကာင္႔ ဓာတ္ပံုဆိုတာ ရွားပါး ပစၥည္းလို ၿဖစ္ခဲ႔သည္။ ေယာက်ာ္းပ်ိဳ တစ္ဦး အေနၿဖင္႔ သူႏွစ္သက္စြဲလမ္းေသာ မိန္းမပ်ိဳ၏ ဓာတ္ပံုကို ရဖို႔ အေတာ္ခက္သည္။ ဒီေတာ႔ မိန္းကေလးေတြကလည္း သူတို႔ ဓာတ္ပံုကို လံုလံုၿခံဳၿခံဳ သိမ္းသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ႔ ေယာက်ာ္းေလး တစ္ေယာက္သည္ သူၾကိဳးစားေနေသာ မိန္းကေလး၏ ဓာတ္ပံုကို ရၿပီဆိုလွ်င္ လက္ခေမာင္း ခတ္ေပေရာ႔။ ဒီလိုႏွင္႔ တကယ္ပဲ ဘဝတစ္ခုလံုး လက္တြဲသြားရသူေတြလည္း ရွိခဲ႔ဖူးသည္။သို႔ေသာ္ ဒီဘက္ေခတ္ ၂၁ ရာစုဦးမွာ အရြယ္ေရာက္သူ အဖို႔ကေတာ႔ ဓာတ္ပံု ဆိုသည္မွာ ရွားပါးပစၥည္း မဟုတ္ေတာ႔ၿပီ။ လူတိုင္းလို လက္ကိုင္ဖုန္းရွိၿပီး ကင္မရာလည္း ပါၿပီးသား ၿဖစ္သည္။ လက္ကိုင္ဖုန္းေလးေတြကလည္း ေသးေသးေလးေတြ ဖလင္လည္း ထည္႔စရာမလို။ ဒီေတာ႔ လူတစ္ေယာက္၏ ဓာတ္ပံုကို ခုိးရိုက္ဖို႔ ဆိုတာ လံုးဝ မခက္ေတာ႔ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ဓာတ္ပံု ခုိးရိုက္ဖို႔ေတာင္ မလိုေတာ႔ၿပီ။ ၂၁ ရာစု၏ သမီးပ်ိဳမ်ားက သူတို႔၏ facebook စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ အလွဓာတ္ပံုမ်ားကို နာရီႏွင္႔အမွ် တင္ေနသည္ မဟုတ္လား။ တခါတရံ ဓာတ္ပံုေအာက္တြင္ “စမီးလွလား ၾကည္႔ၾကပါဦး ေအာဖ်န္႔တို႔” ဟူေသာ စာသားမ်ားပင္ ေရးထားေပဦးမည္။ ဓာတ္ပံု ဆိုတာ ရွားပါးပစၥည္းမွ မဟုတ္ေတာ႔ပဲေလ အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင္႔ လံုၿခံဳစြာ သိမ္းေနေတာ႔အံ႔နည္း။

ဒီေတာ႔ ၂၀ ရာစု ေႏွာင္းပိုင္းကလူက သူ႕တုန္းက ဓာတ္ပံုေလး ရလိုက္တာ ဘဝတစ္ခုလံုး ရလိုက္သလို ေပ်ာ္ခဲ႔ရတယ္ဟု ေၿပာတာကို ၂၁ ရာစု ကာလသားသမီးေတြက နားမလည္တာ မဆန္းေတာ႔ၿပီ။ ေခတ္ေတြ ေၿပာင္းသည္ႏွင္႔အမွ် ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြ လူေတြရဲ႕ ခံယူခ်က္ေတြ အကုန္ေၿပာင္းခဲ႔ေလၿပီ။

၁၉၈၈ မတိုင္မီ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ကို မီလိုက္သူက “ကိုယ္တို႔တုန္းက ႏို႔ဆီတို႔ ငါးေသတၱာဗူးတို႔ ဆိုတာ အလြယ္တကူ ဝယ္လို႔ မရဘူး။ ၿပည္သူ႔ဆိုင္မွာ ခြဲတမ္းနဲ႔ ထုတ္ရတာ။ အဲဒီတုန္းက ဓာတ္ဗူးဆိုတာ ဗီအိုင္ပီ ပစၥည္းပဲ မဲေတာင္ ေဖာက္ယူရတယ္” ဟုေၿပာသည္႔ အခါ ၂၁ ရာစုလူသားက နားမလည္ႏိုင္။ ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လားဟုပင္ ေတြးေကာင္းေတြးမည္။ သူ႕ေခတ္တြင္ ႏို႔ဆီ၊ ငါးေသတၱာဗူး၊ ဓာတ္ဗူး ဆိုတာေတြက ေနရာတကာမွာ ဝယ္၍ ရႏိုင္သည္ကိုး။

ၾကည္႔စမ္း။ မ်ိဳးဆက္ တစ္ခုသာ ၿခားနားေသာ အခ်ိန္ ၂၀ ရာစုေႏွာင္းပိုင္းႏွင္႔ ၂၁ ရာစုဦးမွာပင္ ဤမွ် ကြာၿခားခဲ႔သည္။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္က သူ႕ေရွ႕မွ မ်ိဳးဆက္ကို အခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ လံုးဝ နားမလည္ႏိုင္။ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ရေသာ ေခတ္အေၿခအေနက လံုးဝ ၿခားနားေသာေၾကာင္႔ ၿဖစ္သည္။

မ်ိဳးဆက္ တစ္ခုႏွင္႔ တစ္ခု အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၃၀ ခန္႔သာ ကြာၿခားေသာ အခ်ိန္တြင္ပင္ ဤသို႔ နားမလည္ႏိုင္ ၿဖစ္သည္ ဆိုပါက ေရွ႕မွ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာၿခားခဲ႔ေသာ လူသားမ်ားကို ကိုယ္႔ေခတ္၏ အၿမင္၊ အေတြး၊ အေတြ႕အၾကံဳတို႔ၿဖင္႔ သြားေရာက္ အကဲၿဖတ္ပါက မည္သို႔ရွိမည္နည္း။ ပို၍ ဆိုးေပမည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ တူတာေတြ ရွိမည္။ လံုးဝ ၿခားနားတာေတြလည္း ရွိမည္။ အရာခပ္သိမ္းကို ကိုယ္႔ေခတ္ရဲ႕ အၿမင္ေတြနဲ႔ သြားၾကည္႔လို႔ မရႏိုင္။ သုိ႔ေၾကာင္႔ပင္ သမိုင္းပညာရွင္မ်ားက ကိုယ္ႏွင္႔ ေခတ္မတူေသာ သမိုင္းထဲက လူသားမ်ားကို နားလည္ဖို႔ ဆိုသည္မွာ သူတို႔ေခတ္၏ အေၿခအေနမ်ားကို နားလည္မွ ရမည္ဟု ဆိုၾကၿခင္း ၿဖစ္ေပမည္။

ပုဂံ ရာဇဝင္ထဲမွ သူရဲေကာင္း အုတ္လွငယ္၏ အေၾကာင္းကို လူတိုင္းလိုလို ၾကားဖူးၾကသည္သာ ၿဖစ္သည္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရလွ်င္ ဘုရင္႔ထံသို႔ အေရးၾကီး စစ္သတင္း တင္ေလွ်ာက္ရန္ တမန္အၿဖစ္ လာသည္။ ဘုရင္ကိုယ္တုိင္ကလည္း ထုိသတင္း ေမွ်ာ္ေနသူ ၿဖစ္သၿဖင္႔ သူ႕ကို ၿမင္ၿမင္ၿခင္း အေၿခအေနေမးရန္ ေၿခၿမန္ေတာ္ေတြ လႊတ္သည္။ သူက အေထြအထူး မေၿပာ အုတ္လွငယ္ လာသည္ဟုသာ ဆိုသည္။ သည္တြင္ ဘုရင္ ၿဖစ္သူ ေဒါမာန္ထကာ သတ္ေစ အမိန္႔ထုတ္သည္။ သူက စစ္သတင္းကို ဘုရင္႔ထံ သံေတာ္ဦး တင္ပရေစဟု ဆို၍ ဘုရင္႔ေရွ႕သို႔ေရာက္မွ သူ႕ဦးေခါင္းကို ေပါင္းထားေသာ ပဝါကို ၿဖည္သည္။ ေန႔မအိပ္ ညမအိပ္ ဆန္တက္လာရသၿဖင္႔ ဆံပင္မ်ားပင္ ေဆြးၿမည္႔ကာ အေထြးေထြး က်ေလသည္။ အုတ္လွငယ္ တင္ေလွ်ာက္တာက “အရွင္႔ အမွဳေတာ္ကို ဦးေဆြးဆံၿမည္႔ ထမ္းပါသည္ကို အရွင္ၿမင္ေတာ္မမူ၊ လြယ္လင္႔တကူ မေလွ်ာက္သာေသာေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ မေလွ်ာက္လုိက္ေပသည္” တဲ႔။ အုတ္လွငယ္ တင္ေလွ်ာက္ေသာ စကားတြင္ “အရွင္႔အမွဳေတာ္ကို ဦးေဆြးဆံၿမည္႔ ထမ္းပါသည္” ဆုိတာကို အထူးၿပဳၿပီး ေၿပာသြားတာ ေတြ႕ရမည္။ တိုင္းၿပည္အတြက္လို႔ မဆို၊ လူမ်ိဳးအတြက္လုိ႔လည္း မေၿပာ အရွင္႔အမွဳေတာ္ကို ဦးေဆြးဆံၿမည္႔ ထမ္းပါသည္တဲ႔။

အင္းဝေခတ္ အင္းဝ-ဟံသာဝတီ စစ္ပြဲတြင္လည္း ဤၿဖစ္ရပ္မ်ိဳးကို ေတြ႕ရသည္။ ဟံသာဝတီမွ သူရဲေကာင္း လဂြန္းအိမ္မွာ တိုက္ပြဲတြင္ ဒဏ္ရာရသည္။ ဒဏ္ရာမွာ ၿပင္းထန္လွၿပီး အသက္ ေသႏိုင္ေသာ ဒဏ္ရာ ၿဖစ္သည္။ အင္းဝမွ အိမ္ေရွ႕မင္းသား မင္းရဲေက်ာ္စြာက “မင္းကို ငါမစမည္၊ သူေကာင္းၿပဳမည္။ ဘာမွ် မစိုးရိမ္ မေၾကာင္႔ၾကႏွင္႔” ဟု အားေပးသည္။ လဂြန္းအိန္က “ကၽြႏု္ပ္ လူၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႔မည္ မဟုတ္ပါ။ အနာသည္းလွသည္” ဟု ဆိုသည္။ မင္းရဲေက်ာ္စြာက လဂြန္းအိမ္ကို ထမင္းစားမည္ေလာဟု ေမးေသာအခါ လဂြန္းအိန္က “အရွင္ တစ္ေယာက္၏ ထမင္းကိုသာ ကၽြႏ္ုပ္ဝမ္းသို႔ ဝင္ေစမည္။ အရွင္ႏွစ္ေယာက္တို႔၏ ထမင္းကို ကၽြႏု္ပ္ဝမ္းသို႔ မသြင္းပါ” ဟု ဆိုသည္။ ယေန႔ေခတ္ အၿမင္ႏွင္႔ ၾကည္႔ေသာ္ လဂြန္းအိန္က မြန္လူမ်ိဳး ၿဖစ္သည္။ မင္းရဲေက်ာ္စြာမွာ ရွမ္း-ၿမန္မာ ၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အဖဘက္မွ အမ်ိဳးကိုသာ အေလးအၿမတ္ၿပဳေသာ ေခတ္တြင္ သူသည္ ၿမန္မာမင္းသား အၿဖစ္သာ မွတ္တမ္းဝင္ခဲ႔သည္။ လဂြန္းအိန္သည္ ေသအံ႔မူးမူ အခ်ိန္တြင္ပင္ ယေန႔ေခတ္လူမ်ား ေၿပာၾကမည္ ၿဖစ္ေသာ လူမ်ိဳးေရး မုန္းတီးမွဳ စကားမ်ားကို မေၿပာ။ သူတို႔ေခတ္က ထိုအေတြးမ်ားလည္း မရွိ။ ရွမ္းေတြ ၿမန္မာေတြ မြန္ေတြ မရွိ။ ဘယ္ဘုရင္ကို သစၥာခံသလဲ ဆိုတာသာ အေရးၾကီးသည္။ သူေၿပာတာက ရွင္းရွင္းေလး အရွင္တစ္ေယာက္၏ ထမင္းကိုသာ ဝမ္းသို႔ဝင္ေစမည္တဲ႔။ တိုင္းၿပည္ဆိုတာလည္း မေၿပာ၊ လူမ်ိဳးဆိုတာလည္း ေလသံပင္ မဟ အရွင္႔အတြက္ဟုသာ ေၿပာသြားေလသည္။ (သိသာေစရန္ လူမ်ိဳး အမည္မ်ား ထည္႔ရေသာ္လည္း လူမ်ိဳးေရး အစြဲၿဖင္႔ မၾကည္႔ရန္ လိုေပသည္။)

ကုန္းေဘာင္ေခတ္တြင္လည္း ထို႔အတူပင္။ အေလာင္းမင္းတရား ဦးေအာင္ေဇယ် စံေနေသာ ေရႊဘိုသို႔ ရန္သူတပ္မ်ား လာဝိုင္းၾကသည္။ ရန္သူက အလြန္ အင္အားၾကီးၿပီး ဦးေအာင္ေဇယ်က အင္အားနည္းသည္။ ဒီေတာ႔ ဦးေအာင္ေဇယ်က ရန္သူကို ဘယ္လိုတိုက္မလဲ ဆိုတာကို သူ႕ရဲမက္ေတြ ေက်းကၽြန္ရင္းေတြကို ေခၚ၍ တိုင္ပင္သည္။ ဦးေအာင္ေဇယ်၏ ရဲမက္မ်ား ေၿပာေသာ စကား အႏွစ္ခ်ဳပ္မွာ “ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အလံုးအရင္း နည္းေသာ္လည္း အရွင္႔အေရး ကိုယ္႔အေရး ၿဖစ္၍ တေယာက္ကို တရာမတန္ အမွဳေတာ္ကို သက္စြန္႔ၾကိဳးပမ္း ထမ္းရြက္ၾကမည္ခ်ည္း ၿဖစ္ပါသည္” တဲ႔။ အားလံုးက “အရွင္႔အေရး ကိုယ္႔အေရး” ဟူေသာ စကားကိုသာ ေၿပာၾကသည္။ ဦးေအာင္ေဇယ်တြင္ ငသိုက္စပ္ ဟူေသာ ရဲမက္ေတာ္ လူရင္း တစ္ေယာက္လည္း ရွိသည္။ ယေန႔ေခတ္ အသံုးအႏွဳန္း အရ ဆုိလွ်င္ ငသိုက္စပ္က မြန္လူမ်ိဳး ၿဖစ္သည္။ ဦးေအာင္ေဇယ်ကို လာဝိုင္းေသာ ရန္သူ ဟံသာဝတီတပ္မ်ားတြင္လည္း မြန္လူမ်ိဳးမ်ား ဦးေဆာင္လာသည္။ တိုက္ၾက ခိုက္ၾကေတာ႔ ရန္သူက ညအေမွာင္ကို အားၿပဳကာ ညတိုက္ပြဲ ဆင္သည္။ သူတို႔ေခတ္တြင္ ညတိုက္ပြဲက ထိုးစစ္ဆင္သူ အတြက္ တပန္းမက သာဟန္ ရွိသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ ဆိုေသာ္ ယေန႔ေခတ္လို ေမာင္းၿပန္ေသနတ္ေတြ စက္ေသနတ္ေတြ မေပၚေသး တက္လာေသာ ရန္သူကို မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္ ရမ္းပစ္လို႔ မရ။ သူတို႔ေခတ္က မီးေပါက္ေသနတ္ေတြက တစ္ခ်က္ပစ္ၿပီးမွ ေနာက္တစ္ခ်က္ ပစ္လို႔ရသည္။ မေသခ်ာပဲ လံုးဝ ပစ္လို႔မရ တစ္ခ်က္ပစ္ဖို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္။ ဒီေတာ႔ ညအေမွာင္မွာ ေသနတ္သမားမ်ားသည္ လံုးဝ သံုးလို႔မရသေလာက္ ၿဖစ္ေနသည္။ ရန္သူကလည္း ဤအခ်က္ကို အားၿပဳကာ ညဖက္ တိုက္ၿခင္း ၿဖစ္သည္။ လံုးေထြး တိုက္ခုိက္ေနတုန္းမွာ ငသိုက္စပ္က အမွတ္တမဲ႔ႏွင္႔ ရန္သူအုပ္ထဲ ေရာဝင္သြားသည္။ ရန္သူမ်ားႏွင္႔ အမွတ္တမဲ႔ စကားဝင္ေၿပာေတာ႔ သူတို႔လူ ထင္သၿဖင္႔ ၿငိမ္ေနၾကတုန္းမွာ ရန္သူတြန္းလာေသာ လွည္းေတြေပၚက ေကာက္ရိုးေတြကို ငသိုက္စပ္က မီးတင္ရိွဳ႕လိုက္သည္။ မီးေရာင္တြင္ ရန္သူေတြကို ထင္ထင္လင္းလင္း ၿမင္လုိက္ရၿပီ ၿဖစ္ေသာ ေသနတ္သမားမ်ားက စိတ္ၾကိဳက္ ပစ္ခတ္ရာ ေရႊဘိုတပ္သားမ်ား ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ေတာ႔သည္။ တိုက္ပြဲၿပီးေတာ႔ ဦးေအာင္ေဇယ်က သူ႕ကၽြန္ယံုေတာ္ကို သမိန္ပရမ္းဟူေသာ ဘြဲ႕ၿဖင္႔ ခ်ီးၿမွင္႔သည္။

ဤသည္ကို ၾကည္႔သည္ႏွင္႔ သူတို႔ေခတ္က လူမ်ား၏ စိတ္ေနစိတ္ထားကို ၿမင္ႏိုင္သည္။ သူတို႔မွာ လူမ်ိဳးေရး ဆိုတာ မရွိသေလာက္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ အရွင္႔အတြက္ ဆိုတာက ပိုအေရးၾကီးသည္။ သူတို႔ေခတ္ႏွင္႔ သူတို႔က်ေတာ႔လည္း မမွား။ ဦးေအာင္ေဇယ် ရံွဳးနိမ္႔လွ်င္ သူ႕ရဲမက္ ေက်းကၽြန္ရင္းမ်ားလည္း အကုန္ ရွင္းလင္းခံရမည္။ ရန္သူအေနၿဖင္႔လည္း ငသိုက္စပ္လို လူကို လူမ်ိဳးတူတာေတြ စကားတူတာေတြ ၾကည္႔ေနမွာ မဟုတ္။ သူသည္ ဦးေအာင္ေဇယ်၏ လူသာ ၿဖစ္သည္ဟု ၿမင္လိမ္႔မည္။ သူတင္မက သူ႕မိသားစုပါ ရွင္းလင္းခံရဖို႔ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိသည္။ ဒီေတာ႔ အားလံုးက အရွင္႔အေရး ကိုယ္႔အေရးဟု သေဘာထားေပမည္ေပါ႔။

ယေန႔ေခတ္လူေတြ ေၿပာေနၾကေသာ လူမ်ိဳးၾကီးဝါဒၿဖင္႔ အႏိုင္က်င္႔ေသာ သမိုင္းဆိုသည္မွာ အဘယ္မွာနည္းဟု ေမးရမလိုပင္။ လူမ်ိဳးၾကီးဝါဒတို႔ ဘာတို႔ ဆိုတာ ဟိုေခတ္က လူေတြက သိေတာင္ သိမွာမဟုတ္။ ဘာလူမ်ိဳးလဲ ဆိုတာ ေတြးေတာင္ ေတြးမိမည္ မထင္ အရွင္႔အတြက္ဟူေသာ စိတ္ထားၿဖင္႔သာ တိုက္ၾက ခိုက္ၾကၿခင္း ၿဖစ္သည္။ သူတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္လည္း အရွင္႔အေရး ကိုယ္႔အေရး၊ အရွင္ဘုန္းၾကီး ကၽြန္ဓားၿပီး၊ အရွင္ေမြးေတာ႔ ေန႔ခ်င္းၾကီး၊ အရွင္သံုးေတာ႔ ဓားမတံုးထက္ ဆိုတဲ႔ စကားပံုမ်ားသာ ရွင္သန္ခဲ႔သည္။ ဒီေတာ႔ ဟိုေခတ္က စစ္ပြဲေတြကို ကိုယ္က ဒီဘက္ေခတ္ လူမ်ိဳးစြဲ အၿမင္ၿဖင္႔ ၾကည္႔ေသာ္ မွန္ပါဦးမည္လား။

အင္အားၾကီးမားေသာ တပင္ေရႊထီး၊ ဘုရင္႔ေနာင္ကဲ႔သို႔ေသာ ဘုရင္မ်ား လက္ထက္တြင္ ၿမန္မာတို႔သည္ လက္ရွိ နယ္နမိတ္ကိုပင္ ေက်ာ္ကာ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား ကၽြန္းဆြယ္ႏိုင္ငံမ်ားကို တိုက္ခိုက္ခဲ႔ဖူးသည္။ ထူးၿခားသည္မွာ ခ်ီတက္ရာ လမ္းတေလွ်ာက္ရွိ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားတြင္ ရန္သူ႕ ႏိုင္ငံသားမ်ားကိုပါ စစ္သားအၿဖစ္ စုေဆာင္း သိမ္းသြင္းသြားၿခင္း ၿဖစ္သည္။ တခါတရံ ရန္သူဘုရင္၏ ညီေတာ္ သားမက္ေတာ္ စသည္႔ ေသြးသားရင္းခ်ာမ်ားကိုပါ စုေဆာင္း သိမ္းသြင္းခဲ႔သည္။ ယေန႔ေခတ္ ဆိုလွ်င္ေတာ႔ လုပ္ဝံ႔မည္ မဟုတ္။ ရန္သူ၏ ေသြးသားရင္းခ်ာမ်ားကို ကိုယ္႔အနီးမွာ ေနေစဖို႔ ဆိုသည္မွာ အႏၱရာယ္ မ်ားလွသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေခတ္က လူမ်ိဳးတို႔ တိုင္းၿပည္တို႔ ဆိုေသာ သေဘာတရားမ်ား မရွိ။ ရန္သူဘက္မွလည္း သူတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အယုဒၶယဘုရင္၊ ဇင္းမယ္ဘုရင္တို႔ကို မႏွစ္သက္လွ်င္ ေတာင္ငူဘုရင္၊ ဟံသာဝတီဘုရင္ တို႔ထံ ေၿပာင္းလဲ သစၥာခံမည္ ဟူေသာ သေဘာထားသာ ရွိသည္။ ဒါကိုပင္ ယေန႔ေခတ္က်ေတာ႔ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ ႏိွဳးဆြဖို႔ အတြက္ တို႔လူမ်ိဳးေတြကို တၿခား လူမ်ိဳးေတြက လာအႏိုင္က်င္႔သြားသည္ဟု ေရးခ်င္ ေရးၾကလိမ္႔မည္။

ဟိုေရွးေခတ္က လူေတြက စစ္တိုက္တာက အရွင္႔အတြက္ ဟူေသာ စိတ္ထားၿဖင္႔ တိုက္သည္။ ယေန႔ေခတ္ လူမ်ားက်ေတာ႔ ေရွးေခတ္ စစ္ပြဲမ်ားကို အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြဖို႔ အတြက္ လူမ်ိဳးေရး အၿမင္ၿဖင္႔ ၾကည္႔သည္။ အေတာ္ေတာ႔ အဆီအေငၚ မတည္႔ေသာ ကိစၥ ၿဖစ္သည္။ ေခတ္ခ်င္း မတူေသာ လူသားမ်ားကို နားလည္ဖို႔ ဆိုသည္မွာ တခါတရံ ခက္လွေပသည္။

လူ႕သမိုင္းကား အစဥ္တစိုက္ ေၿပာင္းလဲလွ်က္သာ ေနသည္။ ၂၁ ရာစု ၿမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ေတြးပံု၊ လုပ္ပံု၊ ေၿပာဆိုပံု တို႔ကိုေရာ ေနာက္ရာစုႏွစ္မ်ားမွ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားက မည္သို႔ အကဲၿဖတ္ၾကမည္နည္း။ အလြန္ေတာ္သည္ဟု ေၿပာၾကမည္လား အလြန္ေရွာ္သည္ဟု ကဲ႔ရဲ႕ၾကမည္လား။ ေနာင္လာမည္႔ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားက ကိုယ္႔ကို အေကာင္းၿမင္ေစရန္ အတြက္ အားလံုးတြင္ တာဝန္ရွိေနေပသည္။

မွီၿငမ္း

ဦးကုလားမဟာရာဇဝင္ၾကီး(ပထမတြဲ)

ရာဇာဓိရာဇ္အေရးေတာ္ပံုက်မ္း(ႏိုင္ပန္းလွ)

ကုန္းေဘာင္ဆက္ မဟာရာဇဝင္ေတာ္ၾကီး(ဦးေမာင္ေမာင္တင္)

(ေမ ၁ ရက္ေန႔ ၂၀၁၇ ထုတ္ ဒီလိွဳင္းဂ်ာနယ္ အတြဲ (၆) အမွတ္ (၁၆) တြင္ ပံုႏွိပ္ ေဖာ္ၿပခဲ႔ေသာ ေဆာင္းပါး ၿဖစ္ပါသည္။)


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:အေတြးအျမင္

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

  ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ယခုစာအုပ္မွာ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ

By

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ ၾသဂတ္စ္ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ေတြရဲ႕...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္