ေမာင္ရင္ငေတ ● ေက်ာက္ဖရား ေသာင္ရင္းမွသည္ မယ့္ေခါင္ဆီသို႔ – အပုိင္း (၇)

May 18, 2017

ေမာင္ရင္ငေတ ● ေက်ာက္ဖရား ေသာင္ရင္းမွသည္ မယ့္ေခါင္ဆီသို႔ – အပုိင္း (၇)
(ေျမာက္ဖ်ားစြန္းက မယ့္ဆိုင္ဆီသို႔)
(မုိးမခ) ေမ ၁၈၊ ၂၀၁၇

Mueang Fang ရဲ႕ ျမဴႏွင္းေဝတဲ့ မနက္ခင္း (ဓါတ္ပံု မရငတ)

ညက သိပ္ေစာေစာ မအိပ္လိုက္ျဖစ္ေပမယ့္ မနက္ခင္း ေဝလီေဝလင္း ငါးနာရီခြဲသာသာမွာ အိပ္ယာကေန ၾကည္လင္စြာ ႏိုး လာပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေရပုလင္းကိုရွာ တက်ိဳက္ႏွစ္က်ိဳက္ေမာ့ေသာက္၊ ေခါင္းရင္းက ခန္းဆီးစကိုအသာမ အိမ္ေခါင္မိုး ေတြကို ေက်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမဴႏွင္းမႈန္ေတြ ဆိုင္းေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေရွ႕ခရီးမဆက္မီ အနီးအနားဘာရွိမလဲ လမ္းထေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္ စိတ္ကူးေပါက္မိၿပီး အိပ္ယာထ ေရမိုးခ်ိဳးလို႔၊ ဝတ္ေနက် အဝတ္ေတြ ျပန္ေကာက္ဝတ္၊ သိမ္းစရာ ရွိတာေတြ အၿပီးသိမ္း၊ ကင္မရာကိုယူ လြယ္၊ တယ္လီဖုန္းကို ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အိပ္ထဲ ထိုးထည့္လို႔ တေယာက္တည္း ေအာက္ဆင္းလာပါတယ္။ အင္ေဖာ္ေမးရွင္း ေကာင္တာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိပ္ငိုက္ေနတဲ့သူေတာင္ မေတြ႔ရပါဘူး။

Fang “Wiang Fang” (“Wiang” is a Walled City) (ဓါတ္ပံု မရငတ)

လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ျမဴေတြ အံု႔ဆိုင္းမိႈင္းေနျခင္း သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ တည္းခိုျဖစ္တဲ့ ေဟာ္တယ္က စိတ္ကူးထဲက တဲအိမ္ေလး မဟုတ္ေပမယ့္ တည္းရာရပ္ကြက္ကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းပါတယ္။ လမ္းမထိပ္ ေရာက္ တဲ့ထိ လူသူ သိပ္မေတြ႔ရပါဘူး။ ဆြမ္းခံႂကြလာတဲ့ ကိုရင္ ေပါက္စ ႏွစ္ပါးရယ္၊ စက္ဘီးစီးလာသူ တဦးရယ္၊ ဆိုင္ကယ္တစီးစ ႏွစ္စီးစနဲ႔ ကားတစီးႏွစ္စီးကိုသာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တည္းခိုရာ ရပ္ကြက္ကလည္း ဒီၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ဝင္ဒါမီယာ ထင္ပါရဲ႕။

လမ္းမထိပ္ေရာက္ ၿမိဳ႕လယ္စည္ကားရာ ထင္ရတဲ့ ဘယ္ဘက္ကိုေကြ႔ တျပေလာက္ ေလွ်ာက္လာမိေတာ့ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ေလးေတြ ဖြင့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ခင္းက်င္း ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေရွ႕ဆက္လွမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထိုင္းတႏိုင္လံုးမွာ အတက္ႂကြဆံုးဘြဲ႔ ေပးလို႔ ရေလာက္တဲ့ ဆဲဗန္းအလဲဗန္း ဆိုင္းဘုတ္ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ေကာ္ဖီၾကမ္းပူပူတခြက္ေလာက္ ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္ လာ လို႔ ဆဲဗန္းအလဲဗန္းဝင္ ေကာ္ဖီတခြက္နဲ႔ လမ္းသံုးဖို႔ လိုရာ အတိုအထြာဝယ္ၿပီး ေစ်းဘက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ၿမိဳ႕လယ္ေစ်းရဲ႕ မနက္ခင္း (ဓါတ္ပံု မရငတ)

ေစ်းနားေရာက္လာေတာ့ အလင္းေရာင္ ပိုမ်ားလာသလို လူေတြလည္း ပိုမ်ားလာပါၿပီ၊ ဆိုင္ ႀကီးႀကီးမားမားရယ္လို႔ မေတြ႔ရ ပါဘူး။ မရွိမျဖစ္ ေကြ႔တယို ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ဆိုင္ေလးကေတာ့ ေစ်းအလယ္က ရင္ျပင္မွာ ခင္းက်င္းလို႔ ေနေလရဲ႕။

ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ ဆိုေပမယ့္ အထပ္ျမင့္တိုက္ေတြ မရွိ လူသူရႈပ္ေထြးမႈမရွိ ပကတိ ေအးေဆးၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ၿမိဳ႕က ေလးပါ။ ေအဒီ ေျခာက္ရာစုကာလက Mueang Fang ေစာ္ဘြားေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ဒီၿမိဳ႕ကေလးေပၚ ဒီကေန႔မွာ လူဦးေရ ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္သာ ေနထိုင္ၾကတာမို႔  ဒီလို တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းေနတာကေတာ့ သိပ္မဆန္းလွပါဘူး။ ေအဒီ ၁၃ ရာစု ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ LanNa Kingdom ေခၚ Kingdom of a Million Rice Fields ေခၚ ယြန္းျပည္ ေခၚ ဇင္းမယ္ျပည္ႀကီးရဲ႕ မင္းေနျပည္ေတာ္အျဖစ္ ၁၂၇၅ ခုကေန ၁၂၈၁ ခုႏွစ္ထိ ေျခာက္ႏွစ္တာမွ် ျဖစ္ဖူးခဲ့ေပမယ့္လည္း ေနာက္ ပိုင္းမွာေတာ့ သာမန္ေတာသူေတာင္သားေတြ ေနထိုင္ရာ နယ္ေလးတနယ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီလို ေအးခ်မ္း စိမ္းလန္း စိုေျပတဲ့ သဘာဝေတြ မ်ားစြာ က်န္ေနေသးတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေစ်းအလြန္ ဟိုနားဒီနား ခဏေလွ်ာက္ၾကည့္ လမ္းေဘးအုတ္ခံု တေနရာမွာ ခဏထိုင္လို႔ ေကာ္ဖီပူပူ ကုန္ေအာင္မႈတ္ေသာက္ နာရီတခ်က္ၾကည့္ တည္းခိုရာျပန္ဖို႔ ေစ်းဘက္ကိုျပန္ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ ေရွ႕ခရီးက ဆက္ရဦးမွာမို႔ ၾကာၾကာ အခ်ိန္ျဖဳန္း ဖို႔က မရေပဘူး မဟုတ္လား။

ဟိုနားဒီနား ဆယ္ဘတ္ကား (ဓါတ္ပံု မရငတ)

ေစ်းလမ္းေကြ႔လြန္မွာ ဟိုေငးဒီၾကည့္လုပ္ရင္း ကင္မရာတလံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ေမာင္ရင္ငေတကို ကားသမား တေယာက္ က ဘယ္သြားမလဲ လာေမးေနပါေသးတယ္။ သြားခ်င္စရာေတြ ရွိတယ္ဆိုၿပီး ကတ္တေလာက္ တခု ထုတ္ျပလို႔ ဆြယ္တရား ေဟာ ေနပါေသးတယ္။ ေမာင္ရင္ငေတက လက္ခါျပလိုက္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ မိုင္းတံုတို႔ မိုင္းဆတ္တို႔ဘက္ သြားခ်င္တာဗ်လို႔ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ အဲဒီ ကားဆရာ ထိုင္းယိုင္ ရွမ္းႀကီးကလည္း အဲဒါ က်ဳပ္ ဇာတိဗ်လို႔ ျပန္ေျပာခ်င္ ေျပာမွာေပ့ါေနာ္။

မ်က္လံုးကေတာ့ ကားေနာက္ ေျခနင္းခံုေပၚက အတြယ္အတာ သမားမ်ားကိုသာ အသာေငးေနမိပါ တယ္။ အခုေနမ်ား အဲဒီလို စီးရရင္ေတာ့ အသက္အရြယ္အရေရာ လက္ေၾကာမတင္းေတာ့တာေရာ အေလ့အက်င့္မရွိေတာ့တာေရာ စီးႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ ဟိုအရင္ တေခတ္တခါတုန္းကေတာ့ လွည္းတန္း ဆူးေလခရီးကို အသြားအျပန္ စီးခဲ့ဖူးတာ အႀကိမ္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီမက ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

တည္းခိုရာ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အတူ ခရီးသြားေဖာ္ေတြက အားလံုးအဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ၊ အဲဒါနဲ႔ ေမာင္ရင္ငေတလည္း အသင့္ျပင္ထားၿပီးသား အိတ္ေတြဆြဲခ် အလကားတိုက္တဲ့ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ထပ္ေဖ်ာ္ရင္း တည္းခိုခရွင္းဖို႔ ေငြလက္ခံယူမယ့္ ေကာင္တာက မမေလးကို တေအာင့္ေစာင့္ေနရင္း ေကာ္ဖီေသာက္ ေငြရွင္း ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ ကားေပၚတက္လာခဲ့ပါတယ္။ တည္းခိုခ ေခၚေပးမွ လာ ယူပါတဲ့ ဒီလို ယံုၾကည္ စိတ္ခ်မႈမ်ိဳးက ေမာင္ရင္ငေတတို႔ ၿမိဳ႕ႀကီးသား လူယဥ္ေက်းေတြ ေနထိုင္ၾက ပါတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ေရႊပါရီလို ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ ရွားပါကုန္ ျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

ဖန္း ေတာင္ၾကားလြင္ျပင္မွ အထြက္ (ဓါတ္ပံု မရငတ)

ဒီကေန႔ မနက္ ႏိုဝင္ဘာ ၁၇ ရက္ မနက္က ေမာင္ရင္ငေတရဲ႕ ၂၀၁၆ ထိုင္းခရီးစဥ္ ပထမပတ္ခရီး ဒုတိယပိုင္းရဲ႕ တတိယေန႔ မနက္ပါ။ ေမာင္ရင္ငေတရဲ႕ ၂၀၁၆ ႏိုဝင္ဘာ ထိုင္းျပည္ တလ ခရီးစဥ္မွာ အပိုင္းသံုးပိုင္း ပါရွိပါတယ္။

ပထမပိုင္း တပတ္
ဘီေကေကေရာက္ၿပီး ေမာင္ရင္ငေတ သြားခ်င္ရာ သြားမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားခဲ့တာပါ။

ဒုတိယပိုင္း ႏွစ္ပတ္
မေတြ႔ရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္မ်ားနဲ႔  ေတြဆံုၾက စားေသာက္ၾက သြားလာၾက ဖို႔ပါ။

တတိယပိုင္း တပတ္ ကေတာ့
ပါရီသို႔ ျပန္ေတာ္မူျခင္းမျပဳမီ ဘီေကေက အနီးအနား ဟိုနားဒီနားသြား နားနားေနေနနဲ႔ ေနဖို႔ပါ။

၂၀၁၆ ထိုင္း အေနာက္ေျမာက္ပိုင္းခရီးစဥ္ ပထမပတ္ခရီး ဒုတိယပိုင္းရဲ႕ တတိယေန႔ စတင္ပါၿပီ။ ဦးတည္ရာက လန္နာ တို႔ရဲ႕ေျမ (အခုေတာ့ ထိုင္းေျမေပါ့) ေျမာက္ဖ်ားစြန္းက မယ့္ဆိုင္ပါ။ အဲဒီကေန နာမည္ေက်ာ္ ထိုင္း လာအိုနဲ႔ ေရႊဖမာ့တို႔ရဲ႕ သံုးပြင့္ဆိုင္ဆံုခ်က္ ႀတိဂံေရႊေျမဆီသို႔ပါ။ ေမာင္ရင္ငေတ့ မိတ္ေဆြႀကီး ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ့ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ဟိုဘက္ကမ္း တာခ်ီလိတ္ဘက္ ကူးခ်င္လား၊ လုပ္ခ်င္တာေျပာ ေျပာပါတယ္။ ေမာင္ရင္ငေတကေတာ့ အင္းအဲ မလႈပ္မိပါ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး ကူးျဖစ္ရင္လည္း ကူးလိုက္တာေပါ့ ေတြးပါတယ္။ မူလအစီအစဥ္ထဲမွာ မပါဝင္ေလေတာ့ ကူးျဖစ္ ျခင္း မကူးျဖစ္ျခင္းဟာ သိပ္အေရးမႀကီးဘူးဆိုတဲ့ စိတ္က ရွိေနၿပီးသားပါ။

ဒီလို ကူးသန္းေနၾကသူေတြက ေန႔စဥ္ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ မပြင့္မလင္းေခတ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာေရာက္ ဒုကၡသည္ေဟာင္းမ်ား ဒီလို ကူးခဲ့ၾကတာေပါ့၊ အဲ ကူးခ လိုင္းေၾကးကေတာ့ အခု ဒီေခတ္ထက္ ေစ်းပိုေပါက္ခဲ့တာေပါ့၊ ဒီက ေန႔ကာလမွာေတာ့ အလကားနီးပါးမွ် ကူးလို႔လြယ္ေနပါၿပီ။ အထာသိေသာသူမ်ားအတြက္ ခရီးစရိတ္ေလာက္သာ ကုန္က်ေတာ့ပါတယ္။ ေမာင္ရင္ငေတေတာ့ မယ့္ေဆာက္မွာလည္း မကူးျဖစ္ခဲ့ မယ့္ဆိုင္မွာလည္း မကူးျဖစ္ခဲ့ပါ။ ေနာင္မ်ား အေျခအေနေပးမယ္ ဆိုလာခဲ့ရင္ေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳ ဗဟုသုတရေအာင္ ကူးၾကည့္ခ်င္မိပါေသးတယ္။

မေန႔က ၁၆ ရက္ေန႔က လာခဲ့တဲ့လမ္းက မယ့္ေဟာင္ေဆာင္-ပိုင္-ခ်င္းမိုင္လမ္းဆံု-ဖန္း လမ္းအမွတ္ (၁၀၉၅) နဲ႔ (၁၀၇) တို႔ပါ။ ဒီကေန႔ သြားရမယ့္ လမ္းက (၁၀၈၉) ကေန Mae Chan မယ့္ခ်န္လမ္းဆံု အထိ ပထမသြားရပါမယ္၊ (၁၀၈၉) လမ္း ေပၚမွာ Mae Ai သို႔ ၁၄၊ Thaton သို႔ ၂၃ ကီလိုမီတာ Mae Chan သို႔ ၈၅ ကီလိုမီတာ ေဝးပါတယ္။ အဲဒီကမွ ေျမာက္ဖ်ားစြန္းက မယ့္ဆိုင္ကို ခရီးဆက္ရမွာပါ။

 Ban Tha Ton ဘန္းထတြန္ ရြာအဝင္ (ဓါတ္ပံု မရငတ)

Mae Ai ေက်ာ္လာၿပီး Tha Ton ေရာက္ခါနီးထိ ေျမျပန္႔လမ္းေတြ ျဖစ္ၿပီး ျမင္ကြင္းေတြက သာမန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ဘက္ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္တန္းေတြက တေျဖးေျဖးနဲ႔ လမ္းအေရွ႕ကို ေရာက္လာေနသလိုပါ။ စိမ္းညိဳ႕မိႈင္းေနတဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးက ကားေရွ႕မွာ ပိတ္ဆို႔ကာဆီးေနသလို သာပါ။ ေတာင္ၾကားေျမျပန္႔ေဒသကေန ေတာင္တန္းေတြနားသို႔ ေရာက္ရွိလာျပန္ပါၿပီ။

တနည္းအားျဖင့္ ေရာက္ရခက္ခဲလွပါေသာ ရွမ္းရိုးမ သို႔မဟုတ္ ရွမ္းကုန္းျပင္ျမင့္ အေရွ႕ဖ်ားေဒသသို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္းပါ။ တကယ္ေတာ့ ထိုင္းေျမမွာရွိတဲ့ Daen Lao တို႔ Thanon Thong Chai Range တို႔ ဆိုတာေတြက ရွမ္းကုန္းျပင္ျမင့္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြ သာပါ။ Kayah-Karen Mountains ကရင္ ေတာင္တန္းေတြကလည္း ဒီ ရွမ္းရိုးမကမွ ျဖာဆင္းသြားတဲ့ တဆက္တစပ္တည္းေသာ ေတာင္တန္း ေတြပါ။ ဒီေဒသတြင္းမွာ မူလထဲက ေနထိုင္ၾကတဲ့ ေဒသခံသားေတြလို႔ ေျပာရမယ့္ ရွမ္း မုန္း လားဟူ လီဆူး အခါ ကရင္ ကယား သူတို႔ေတြဟာ စာရြက္ေတြေပၚ ေရးဆြဲ ပိုင္းျခားထားတဲ့ နယ္နမိတ္စည္း ေတြေၾကာင့္ ငါကေတာ့ ရွမ္း သူက ကရင္ ငါက ေရႊျပည္ေတာ္သား ဒီေမာင္ကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံသား ကဒ္ျပားစာရြက္ေတြေပၚမွာ ခြဲျခားသတ္မွတ္ လာၾကေပမယ့္ သိပ္ၿပီး ေသြးေဝးၾကတဲ့သူေတြ မဟုတ္ ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ေသြးေတြက ေရာခဲ့တာ ဒီသမိုင္း ေရးသူေတြ မေမြးခင္ကပါ။  ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

ဒီ ခရီး လမ္းတေလွ်ာက္လံုးလိုလိုက ထိုင္းေျမနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ကရင္ ကယား ရွမ္း နယ္ေျမေတြပါ။ မယ့္ေဆာက္နဲ႔ မယ့္လတို႔က ကရင္ျပည္ မယ့္ေဟာင္ေဆာင္က ကယားျပည္နဲ႔ ကပ္လွ်က္တည္ရွိၿပီး ဖန္းကေန မယ့္ဆိုင္ကေတာ့ ရွမ္းျပည္နဲ႔ ထိေတြ႔ေနတဲ့ ေဒသပါ။ Ban Tha Ton ဘန္းထတြန္ ရြာဝင္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုျမင္ၿပီး ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ မြန္ျပည္နယ္ကသထံုနဲ႔ စာလံုးေပါင္း တူေနတာကို သတိ ျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမ်ား ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနသလဲေတာ့ မသိပါဘူး။

ဘန္းထတြန္ရြာလယ္က Maenam Kok ေကာ့ျမစ္ကူး တံတား (ဓါတ္ပံု မရငတ)

ဒီဘန္းထတြန္ရြာေလးကို Maenam Kok ျမစ္က ရစ္ေခြစီးဆင္းသြားတာပါ။ ေမာင္ရင္ငေတတို႔လည္း လွပတဲ့ ျမစ္ေလးနံ ေဘးမွာ မနက္စာနဲ႔ ေကာ္ဖီေလးဘာေလးေသာက္ရင္း ခဏထိုင္ၾကမယ္ စိတ္ကူးေပမယ့္ အစဥ္မသင့္လို႔ မထိုင္ျဖစ္ခဲ့တာ ေၾကာင့္ ေကာ့ျမစ္ေရ စီးဆင္းသြားတာကိုၾကည့္ရင္း ေကာ့ရဲ႕ သမိုင္းဒ႑ာရီေတြကိုေတြးၾကည့္ဖို႔ အခြင့္အေရးတခု လက္ လြတ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ေကာ့ျမစ္ကေတာ့ သိပ္က်ယ္လွတဲ့ ျမစ္တစင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနယ္ေျမမွာေတာ့ အလတ္တန္း စား ျမစ္တစင္းသာပါ။ အရွည္ ၂၈၅ ကီလိုမီတာ မိုင္နဲ႔ဆို ၁၇၇ မိုင္သာ ရွည္လွ်ားတဲ့ မတိုမရွည္ ျမစ္တစင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ ျမစ္သမိုင္းကေတာ့ ရွမ္းသမိုင္း လန္နာသမိုင္း ဇင္းမယ္သမိုင္းေတြနဲ႔အတူ ရွည္လွ်ားလွပါတယ္။

ရွမ္းျပည္အေရွ႕ေျမာက္စြန္းက Daen Lao ေခၚ Loi La Range ကုန္းျပင္ျမင့္မွာ ျမစ္ဖ်ား စတည္ခဲ့ၿပီး ေရႊႀတိဂံအလြန္ အေရွ႕နားမွာ မယ့္ေခါင္ျမစ္ထဲ စီးဝင္သြားတာပါ။

Daen Lao ေခၚ Loi La Range လိြဳင္လေတာင္တန္းက ရုမ္းရိုးမေခၚ ရွမ္းကုန္းျပင္ျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕စြန္း က်ိဳင္းတံုနဲ႔ တရုတ္ လာအို ထိုင္းနယ္စပ္အနီးမွာ တည္ရွိတဲ့ ေတာင္တန္းေတြကို ေခၚတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီေဒသ National Road (NR4) လမ္းေပၚမွာ က်ိဳင္းတံု မိုင္းျဖတ္ တာခ်ီလိတ္ေလာက္သာ လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေဒသက တျခားေသာ နယ္ေျမမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ မိုင္းယန္း မိုင္းလား မိုင္းေယာင္း မိုင္းဆတ္ မိုင္းတံု မိုင္းပန္တို႔ ဆိုတာက သတင္းစာမ်ားေပၚမွာသာ အေတြ႔ရမ်ားၿပီး ဘယ္ကဘယ္လို သြားလို႔ရမွန္းမသိ လူသူအေရာက္အေပါက္မရွိ သမိုင္းအေမွာင္ခ်ထားခံရတဲ့ နယ္ေျမမ်ားအျဖစ္သာ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ ငယ္ဘဝ သိခဲ့ဖူး ၾကားခဲ့ဖူးတာပါ။

အဲဒါအျပင္ ဂူဂဲလ္ေျမပံုေပၚမွာ ေတြ႔ရွိရတဲ့ ျပႆနာက ျမစ္အမည္ ထိုင္းေတြအေခၚ Kok ျမစ္ဆိုတာ မိုင္းဆတ္ ေလယာဥ္ကြင္း အေရွ႕ဘက္ NR49 လမ္းအမွတ္ ၄၉ တေလွ်ာက္ နီးကပ္စြာ ျဖတ္သန္းစီး ဆင္းသြားတာကို ေတြ႔ရွိရေပမယ့္ Kok ရဲ႕ ရွမ္းအေခၚ ဖမာ့အေခၚကိုေတာ့ သဲကြဲစြာ မျမင္မေတြ႔ရွိရ ျခင္းပါ။ လံုးဝကို မေရးထားတာလား ေမာင္ရင္ငေတ့ မ်က္ေစ့ရွန္းတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ေဒသခံ လားဟူေတြ အီေကာေတြ လီေရွာေတြကေကာ Kok လိုပဲ ေခၚၾကသလား တျခား ဘယ္လိုေခၚၾကပါ သလဲ ေမာင္ရင္ငေတ သိခ်င္မိတာပါ။

အဲလိုေျမပံုေပၚမွာ မွတ္သားထားတာမ်ိဳး မေတြ႔ရသလို အြန္လိုင္းစာေတြေပေတြထဲမွာလည္း ရွာေတြ႔ ဖို႔က မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ေမာင္ရင္ငေတလည္း ဖတ္ခ်င္မိလို႔ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ရွာေဖြေပမယ့္ မရွိသေလာက္မို႔ ေတြ႔သေလာက္သာ ကိုးကားေရးဖို႔ ရတာေၾကာင့္ စိတ္တိုင္းမက်လွပါဘူး။

ရွာေဖြဖတ္ရႈေတြ႔ရွိရတဲ့ Maenam Kok ျမစ္ေလးအေၾကာင္းက သိပ္ၿပီးထူးထူးေထြေထြ မရွိလွပါဘူး။ မိုင္းဆတ္နယ္က ေတာင္ဘက္သို႔ စီးဆင္း၊ နယ္စပ္စည္းကို ျဖတ္သန္း၊ အေရွ႕ဘက္ Ban Tha Ton ရြာ၊ ထို႔ေနာက္ ခ်င္းရိုင္ ေျမာက္ဘက္ကေန အေရွ႕ေျမာက္အရပ္သို႔ ေျပာင္းျပန္စီးၿပီး Chiang Saen အေရွ႕ဘက္မွာ မယ့္ေခါင္ျမစ္ႀကီးထဲသို႔ စီးဝင္သြားပါတယ္။ အဲဒီေလာက္သာပါ။

အဲ ဒါေပမယ့္ .. …..
Ban Tha Ton ရြာေလးနဲ႔ Chiang Rai ၿမိဳ႕အၾကားမွာ ေလွေတြေဖာင္ေတြနဲ႔ ေကာ့ျမစ္ရိုးတေလွ်ာက္ ေရစုန္ေရဆန္ ဇိမ္ခံၾကဖို႔ ႏိူးေဆာ္ ေၾကာ္ျငာတာေတြကိုေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚ ေနရာတကာ ေတြ႔ေနရ တာက ၾကာခဲ့ပါၿပီ ဆိုရပါမယ္၊ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္သံုးဆယ္နီးပါး ၁၉၈၅ လြန္ႏွစ္မ်ားက ဒီေနရာေတြ အေၾကာင္း သိပ္မသိၾကေပမယ့္ အဲဒါမ်ိဳးကိုမွ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေနာက္တိုင္းသား တခ်ိဳ႕ေတြေၾကာင့္ ဒီကေန႔မွာေတာ့ ပိုမို၍ လူသိမ်ားစ ျပဳလာေနပါၿပီ။

တကယ္ေတာ့ ဒီ Maenam Kok ရယ္၊ ေကာ့ နဲ႔ မယ့္ေခါင္တို႔ ေပါင္းဆံုတည္ရာ Chiang Saen ေခၚ Ngoen Yang ၿမိဳ႕ေဟာင္းရယ္၊ ၂၅ ဆက္ေျမာက္ King of NgoenYang (1261-1292) နဲ႔ ပထမဦး ဆံုးေသာ King of Lanna (1292-1311) ဇင္းမယ္ လန္နာျပည္ ဘုရင္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့သူ King Mangrai (1238-1311) မန္ဂ္ယိုင္ဘုရင္အေၾကာင္းရယ္ ရွမ္းျပည္က ေစာ္ဘြားေတြရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းေတြကို ဒီကေန႔ အဲဒီေဒသခံ လူသားေတြရဲ႕ ရပ္တည္ေနမႈေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ဝင္းစားဘြယ္ရာ အေၾကာင္းေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

ေမာင္ရင္ငေတကေတာ့ သာမန္ ခရီးသြားသူသာ ျဖစ္သမို႔ စိတ္ဝင္စားေသာ္ျငားလည္း အေသးစိတ္ ကိုေတာ့ လက္လွမ္းမမီႏိုင္တာမို႔ လက္လွမ္းမီႏိုင္တဲ့ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုက ပီအိတ္ခ်္ဒီ ဆရာေတြရဲ႕ လက္စြမ္းကိုသာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ဖတ္ရႈခြင့္ရခ်င္ပါေသးတယ္။

မန္ဂ္ယိုင္ဘြဲ႔ခံ က်ိဳင္းတံုေစာ္ဘြား မ်ိဳးဆက္ေတြကလည္း သက္ရွိထင္ရွားနဲ႔ အေရးပါတဲ့ေနရာေတြမွာ ရွိေနေသးသမို႔ ဒီေတာ ဒီေတာင္ကို ဖက္တြယ္ေနဆဲ ဒီေဒသနဲ႔ ဒီလူေတြအေၾကာင္း တစံုတရာထက္ ပိုေလးနက္တဲ့ ရာဇဝင္ မဟုတ္တဲ့ သမိုင္းစစ္စစ္ေတြကို ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔စြာ သိခြင့္ရဦးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္မွန္း မိေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား၊ ဒီဘဝ အသက္ရွည္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေပ့ါ။

Doi Mae Salong 43 KM (ဓါတ္ပံု မရငတ)

အဲဒီလိုနဲ႔ ေကာ့ျမစ္ကူးတံတားနားမွာ တပတ္လည္ပတ္ၿပီး ထိုင္စရာ ရွာမရလို႔ ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္ ဆက္လို႔ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ အဲဒီေကာ့ျမစ္ကူးတံတားနဲ႔ ေကာ့ျမစ္ေလးရဲ႕ စမ္းေရစီးသံအေၾကာင္းက ေမာင္ရင္ငေတ့ေခါင္းထဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ စီးေမ်ာပါရွိ လာပါတယ္။

အဲဒီ တံတားထိပ္ကေန မယ့္ခ်န္ကို ၆၂ ခ်င္းရိုင္ကို ၉၂ ကီလိုမီတာ ေဝးပါတယ္။ တံတားထိပ္ကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ျမဴႏွင္းေတြ တဝက္တပ်က္ ဖံုးလႊမ္း အံု႔ဆိုင္း မိႈင္းညိဳ႕ေနတဲ့ ေတာင္တန္းျမင့္ႀကီးကို ေရွာင္ရွားဖို႔လားမသိ ကားလမ္းက ညာဘက္ အေရွ႕ဘက္သို႔ ခ်ိဳးေကြ႔သြားပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္ Doi Mae Salong ကိုေတာ့ ၄၃ ကီလိုမီတာသာ ေဝးပါတယ္။ သာယာလွပပါတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးလာတဲ့ ဒီ ဒိြဳင္မယ့္ဆေလာင္ကေတာ့ အတိတ္တခ်ိန္က နာမည္ဆိုးေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနဆဲပါ။ ႏိုဝင္ဘာဆိုရင္ Sunflowers ေနၾကာရိုင္းမ်ားနဲ႔ လွပေနတတ္သလို ဂ်န္နဝါရီ ေဖေဖၚဝါရီ ဆိုရင္ Sakura Cherry ခ်ယ္ရီပန္းမ်ားနဲ႔ ေဝဆာေနတတ္တာေၾကာင့္ လာေရာက္ လည္ ပတ္သူေတြ မ်ားလာတယ္ဆိုတဲ့ ဒိြဳင္မယ့္ဆေလာင္ ေတာင္တန္းေတြကိုေတာ့ အေဝးကေန အဲဒီလို မ်ိဳးသာ လွမ္းျမင္ေတြ႔ခြင့္ ရႏိုင္မွာပါ။ လမ္းေၾကာေတြက မေကာင္းလွ၊ တကူးတက သြားရင္ေတာင္မွ အစစ္ေဆး အေမးျမန္းေတြ ထူတတ္တဲ့ ေဒသအျဖစ္ အခုထိတိုင္ နာမည္ႀကီးေနဆဲပါ။ ေနရာတကာ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားမက်န္ ေရာက္ေအာင္သြားတတ္ၾကတဲ့ သူတို႔လူျဖဴေတြေတာင္မွ ေရာက္ဖူးသူ သိပ္မရွိလွေသးပါဘူး။ ေမာင္ရင္ငေတတို႔အဆင့္ကေတာ့ သြားလမ္းသာလို႔ လာလမ္းေျဖာင့္တဲ့လမ္း အဆင့္ေလာက္ ေရြးသြားရတဲ့ အေျခအေနမို႔ အဲဒီဘက္ကို လမ္းေၾကာမသင့္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
 

 

ร้านท่าตอนชมจันทร์ (Moon Restaurant) Ban Tha Ton (ဓါတ္ပံု မရငတ)
Ban Tha Ton ရြာေလးကိုျဖတ္သန္း Kok ျမစ္ေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ဆယ့္ငါးမိနစ္မွ် ေမာင္းလာၿပီး
ေတာ့ ကားလမ္းနေဘးက အလြန္တရာ သာယာတဲ့ ဆိုင္ကေလးတဆိုင္မွာ မနက္စာ ဗိုက္ျဖည့္ရင္း ဝင္ထိုင္နားၾကပါတယ္။ ဆိုင္ကေတာ့ တကယ့္ကို သာမန္ပါ။ ထိုင္းစတိုင္လ္ ေကာ္ဖီေရွာ့ပ္ေလးေတာ့ မပါမျဖစ္ ပါရတာေပ့ါ၊ လမ္းနေဘးဆိုင္းဘုတ္မွာကိုက Noddle Soup ရၿပီ၊ တပြဲ 30 Bahts ဘာညာ ေရးထားတာကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေမာင္ရင္ငေတ့အႀကိဳက္ ထိုင္းစာေပ့ါ၊ ထိုင္းေျမာက္ပိုင္းက အစာ ေတြက ေတာင္ပိုင္းထက္ ပိုေကာင္းတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဆိုင္ျခံဝန္းထဲကို ေရာက္ရွိသြားေတာ့ ပိုမိုလို႔ အႀကိဳက္ေတြ႔သြားပါတယ္။ စားစရာေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ရပါဘူး။ သဘာဝက်တဲ့ အေနအထားေတြ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရလို႔ပါ။ အိမ္ဆိုင္ငယ္ေလးသာသာေပမယ့္ ျခံကေတာ့ အေတာ္ေလး က်ယ္ပါတယ္။

ဆိုင္ေလးက ျပင္ဆင္တန္သေရြ႕ေတာ့ မြမ္းမံခ်ယ္သ ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခံဝန္း အတြင္းပိုင္းသို႔ ဝင္သြားေတာ့ ႏွစ္လိုဘြယ္ရာေကာင္းပါတဲ့ ေတာသဘာဝေတြကုိ ေတြ႔လိုက္ရတာမို႔ ေမာင္ရင္ငေတ အေတာ္ေလး ေက်နပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ျပင္သစ္ႀကိဳက္ထိုင္းအႀကိဳက္ ကေဖးဆိုင္ေလး ရွိပါတယ္။ ထိုင္လို႔ ေကာင္းတဲ့ တဲေလးတလံုးႏွစ္လံုး ရိွတယ္။ လူမ်ားမ်ားလည္း လာဟန္မတူပါဘူး။ ေခါင္တဲ့ေနရာကိုး။

ဟိုးအေဝး ေတာင္တန္းေတြထိ တေမွ်ာ္တေခၚျမင္ရတဲ့ ရႈေမွ်ာ္ခင္းလည္း ရွိတယ္။ ေလက တျဖဴးျဖဴး တိုက္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ေအးျမသန္႔ရွင္းလွတဲ့ေလပါ။ တေမ့တေျမာ ေလာကကို ေမ့ထား လြတ္လပ္တဲ့ ေလကို လြတ္လပ္စြာ ရႈႏိုင္ဖို႔ ေနရာက်ယ္က်ယ္လည္း ရွိပါတယ္။

ေတြ႔ျမင္လိုက္ရတာမွာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ရုတ္တရက္ေရာက္လာသူမ်ားအတြက္ တည္းခိုႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ ေပးထားတာပါ။ ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ တဲပုတ္ ဘန္ဂလိုေလး ႏွစ္ခုပါ။ ေနာက္ထပ္တႀကိမ္ ဒီေနရာကို ေရာက္လာမယ္ဆိုရင္တည္းခိုဖို႔ ဆိုင္တည္ရာ ကို ေသခ်ာမွတ္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ့္ကို ေမာင္ရင္ငေတ ႀကိဳက္တတ္ပါတဲ့ ႏွစ္လိုဘြယ္ရာ ပံုစံမ်ိဳးပါ။ တျခားသူမ်ားေတာ့ ႀကိဳက္ခ်င္မွ ႀကိဳက္ပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီလို စီးပြားလုပ္ငန္းမ်ိဳးေတြက တည္ျမဲမႈ သိပ္ မေသခ်ာလွပါဘူး။ ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ စီးပြား မ်ိဳးပါ။ တပိုင္တႏိုင္စီးပြား လုပ္ငန္းေတြသာပါ။ အေျခအေနေကာင္းရင္ ေရာက္လာတတ္တဲ့ လက္ႀကီးသမားေတြရဲ႕ ဝါးမ်ိဳမႈကို ခံရၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္ လြယ္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းေသးသမားေတြ ဆိုေတာ့လည္း ၿပိဳင္ဆိုင္မႈ အားႀကီးလာရင္ အရံႈးမေပးခ်င္လည္း ေပးရတတ္တာပါ။

Moon Home Stay တဲပုတ္ရိပ္သာ (ဓါတ္ပံု မရငတ)

အခ်ိန္သာရရင္ တကယ္ကို တည္းခိုဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးပါ။ အဲဒီ တဲပုတ္ရိပ္သာေလးထဲ အသာ သြားေခ်ာင္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ခမ္းခမ္းနားနား ဘာတခုမွေတာ့ မေတြ႔ရပါဘူး။ ေစာင္ ေခါင္းအံုးေတာ့ လာတည္းမယ္ဆိုမွ ေပးဟန္တူပါတယ္။ ပန္ကာေတာင္မွ ရွိမွ ရွိပါရဲ႕လား မသိပါဘူး။ ေအးျမေျခာက္ ေသြ႔တဲ့ အရပ္ဆိုေတာ့ လိုလည္း မလိုေလာက္ပါဘူး။ အခန္းခႏႈန္း ကလည္း တညအမ်ားဆံုး ေပးရမွ ထိုင္းဘတ္ သံုးရာေပ့ါ၊ ႏိုင္ငံျခားသားမို႔ အျဖဴေကာင္မို႔ ကပၸလီ ေသြးေႏွာလို႔ ေစ်းႏႈန္းမတူ တာလည္း ရွိဟန္ မတူပါဘူး။ ဘယ္သူတည္းတည္း တတန္းတစားထဲ ျဖစ္မွာပါ။ အဲ .. …. ျခင္ကိုက္မွာ ဘာညာ ေၾကာက္ တတ္သူ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးနဲ႔ အံမကိုက္ေလာက္ပါဘူး။

ေမာင္ရင္ငေတ့ အတြက္ကေတာ့ ေရရွိတယ္ မီးရွိတယ္။ ဝိုင္ဖိုင္ရွိတယ္။ အိမ္သာ ေရခ်ိဳးခန္းပါတယ္။ အဲဒါဆို ရပါၿပီ၊ ေစ်းသက္သာမႈကေတာ့ ေမာင္ရင္ငေတ့ရဲ႕ အႀကိဳက္ေပ့ါ၊ ၾကြားသူဝါသူေတြကလည္း ဒီလို ေနရာမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္လိမ့္မယ္ မထင္မိရေတာ့ နားလည္း အေတာ္ေအးမယ့္ ေနရာပါ။ မ်က္ေစ့ အရႈပ္လည္း သက္သက္သာသာ ရွိမွာက ေသခ်ာလွပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အဲဒီေနရာမ်ိဳးေလးေတြမွာ သံုးေလးငါးရက္တန္သည္ နားေအးပါးေအး တည္းခို ေနထိုင္ရင္း ေလာကႀကီးရဲ႕ သဘာဝက်က် စည္းစိမ္ကို ခံစားၾကည့္ခြင့္ ရခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲ ..…. တကယ္လို႔မ်ား ေနာက္မၾကာခင္ ေမာင္ရင္ငေတ ေရာက္လာခဲ့သည္ ဆိုပါက၊ ဒီပံုစံမ်ိဳးေလးအတိုင္း Moon Home Stay နဲ႔ Moon Restaurant ေလးလည္း ရွိေနေသးမယ္ ဆိုပါက ေပ့ါေနာ္၊ မေတာ္တ ဆမ်ား Moon ပိုင္ရွင္က လုပ္ငန္းေတြ ေအာင္ျမင္ ေျခာက္ထပ္တိုက္ႀကီးေဆာက္၊ ၾကယ္ေျခာက္လံုးစံခ်ိန္ ေရကူးကန္ေတြ မာဆတ္ေတြ စပါးေတြ ကာစီႏိုေတြထည့္၊ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ လွလွ ေခ်ာေခ်ာ ခပ္လန္းလန္း လန္နာသူမေလးေတြနဲ႔ ႀကိဳဆိုဧည့္ခံ ေနရာခ်ထားေရးေတြမ်ား ျဖစ္ေနမယ္ ဆိုပါက ဆိုပါက ေပါ့ေနာ္၊ ေမာင္ရင္ငေတလည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူးလို႔သာ ဆိုရပါမယ္ ခင္ဗ်ား။

Moon တဲပုတ္ရိပ္သာမွ မ်က္ေစ့ တဆံုး လွပေသာ ျမင္ကြင္း (ဓါတ္ပံု မရငတ)

မူလလက္ေဟာင္း ဘိုင္အို သဘာဝ ျခံတြင္းျဖစ္ အရြက္မ်ားရဲ႕ လတ္ဆတ္မႈေတြနဲ႔အတူ လက္ရာက လည္း ေကာင္းလွတာေၾကာင့္ စားရင္းနဲ႔ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုရိုက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့ တာ တနာရီေက်ာ္မွ်မက ၾကာသြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ခရီးဆက္ဖို႔ ျပင္ရျပန္ပါတယ္။

ဒီေဒသက ေျမျပန္႔လြင္ျပင္နဲ႔ ေတာင္တန္းေတြ မေရာက္ခင္ၾကားပါ။ လယ္ကြင္းေတြထက္ ဥယ်ာဥ္ျခံ ေျမေတြ ပိုေပါတဲ့ အရပ္ပါ။ သစ္သီးဝလံပန္းမန္ေတြ ပိုျဖစ္ထြန္းဟန္ တူပါတယ္။ လမ္းေဘးမွာလည္း ျခံထြက္ လိေမၼာ္ သံပုရာ ကၽြဲေကာ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရတာ အမ်ားအျပားပါ။

ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ရယ္မွန္းမသိ၊ လမ္းနေဘး ယိုင္ယိုင္ရြဲ႕ရြဲ႕ ဆိုင္တဲပုတ္ အမ်ားစုက ဆိုင္အျဖစ္ ခင္းက်င္းထားျခင္းမရွိ ဟာလာဟင္းလင္းသာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ သီးႏွံမေပၚေသးခ်ိန္မလို႔လား သို႔ တည္းမဟုတ္ ေရာင္းမေကာင္းလို႔မ်ားလား၊ အေရာင္းစာေရးသားသမီးေလးေတြက ၿမိဳ႕တက္စာသင္ ေနၾကရသမို႔ မအားလပ္ၾကေလသလား ေဝခြဲမရခဲ့ပါဘူူး။

 



လိေမၼာ္ျခံနဲ႔ အပန္းေျဖစခန္း (ဓါတ္ပံု မရငတ)

အဲဒီလို မိသားတစု ျခံလုပ္ငန္း ပံုမွန္သမားေတြ ၾကားမွာ ျခံႀကီးဝန္းႀကီး ဧကေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အခ်ီႀကီး လုပ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။ စနစ္တက် နည္းပညာ အျပည့္အဝနဲ႔ ေခတ္သစ္ လိေမၼာ္ မ်ိဳးႏြယ္အသစ္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ေနသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရွိရပါတယ္။ တကယ့္ကို တခမ္းတနားႀကီး လုပ္ကိုင္ေနၾကတာပါ။ လိေမၼာ္ျခံနဲ႔အတူ အပန္းေျဖစခန္း ဖြင့္ၿပီး ေလ့လာခ်င္ သူမ်ားကို ဆြဲေဆာင္ေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။ ဘက္စံု စီးပြားေရးေပါ့ေလ၊ တပိုင္တႏိုင္ မိသားစုေတြ မ်က္ရည္ မက်ဖို႔ကိုေတာ့ သူတို႔တေတြ ေမ့ထားတန္မေကာင္းပါဘူးလို႔ ေတြးမိရပါတယ္။ လုပ္ငန္းပိုင္ရွင္ႀကီးရဲ႕ ျခံဝ လူျမင္ကြင္းမွာ သြားေလသူ ဘုရင့္ ပံုတူႀကီးကို တခမ္းတနားနဲ႔ စိုက္ထူထားတာမို႔  ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ လမ္းညႊန္ခ်က္ေတြကို အေလးထား လိုက္နာလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆမိရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား၊ သြားေလသူ ဘုရင္ႀကီး ခင္ဗ်ာ ခင္ဗ်ားေတြသာ မ်ားမလာေစခ်င္တာကေတာ့ ေမာင္ရင္ငေတ့ ဆႏၵပါ။

ကိုယ္တိုင္စိုက္ ကိုယ္တိုင္ပ်ိဳး ကိုယ္တိုင္ ရိတ္သိမ္းၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္ မခံစားရရင္ေတာ့ အဲဒီ အလုပ္ကို သာ လုပ္တတ္ သူမ်ား အတြက္ တျခား ေရြးခ်ယ္စရာ ဘာမ်ား ရွိပါဦးမလဲ၊ စဥ္းစားစရာပါ။

အႀကီးႀကီးေတြ လုပ္သူေတြလည္း စီးပြားတက္ေစခ်င္သလို အေသးေလးေတြသာ လုပ္ႏိုင္သူမ်ားကို လည္း စီးပြားမပ်က္ေစ ခ်င္တာပါ။ အႀကီးႀကီးေတြက တကမာၻလံုး သိမ္းက်ံဳး လုပ္ႏိုင္ၾကသူေတြ မို႔လို႔ စၾကာဝဠာထိတိုင္ တက္လုပ္ႏိုင္ရင္လည္း လုပ္ၾကပါ။ ေအာင္ျမင္ၾကပါေစ၊ ဆုေတာင္းပါရဲ႕၊ တကယ္ပါ။ အေသးေလးေတြရဲ႕ မရွိမဲ့ရိွမဲ့ စာခြက္ကိုေတာ့ လာမလုၾက ေစလိုရင္းသာပါ ခင္ဗ်ာ။

တနာရီၾကာ လိေမၼာ္ပင္ေတြၾကားေလွ်ာက္သြားရင္း မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ရင္ တေယာက္ဘတ္သံုးဆယ္ မွ်သာ ကုန္က်မွာမို႔ တန္လွပါတယ္။ စားခ်င္စဖြယ္ လိေမၼာ္သီးကိုေတာ့ ခူးမစားပါနဲ႔၊ ျခံေရွ႕ကဆိုင္မွာ တဝႀကီး သက္သက္သာသာ ဝယ္စားႏိုင္ ေၾကာင္းကိုလည္း သတိေပးထားပါတယ္။

ဘယ္လိုေျပာေျပာ ဒီေဒသ ဘန္းထတြန္ရြာ ဝန္းက်င္ေဒသ ဖြင့္ၿဖိဳးမႈ ညႊန္းကိန္းကေတာ့ အေတာ္ျမင့္ ၍ အားရစရာ ေကာင္းလွပါတယ္တဲ့၊ အဲဒီ ညႊန္းကိန္းေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ကပ္လိုက္လာမယ့္ အဖ်က္အေမွာင့္ေတြကိုလည္း သတိျပဳမိၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘာတခုမွ မေပးဘဲ အကုန္ယူသြားတတ္ သူေတြ လူတြင္က်ယ္လုပ္တတ္တဲ့ ေလာကႀကီးမွာ အယူရွိရင္ အေပးရွိရမယ္ဆိုတဲ့ ေလာကနိယာမ ကိုေတာ့ ေမာင္ရင္ငေတ မေျပာခ်င္ပါဘူး ခင္ဗ်ား။

၄၉ မိုင္းဆတ္ လမ္းခြဲဆီသို႔ (ဓါတ္ပံု မရငတ)

အဲဒီ ခရိုဏီ ျခံႀကီးကေန ဆက္ထြက္လာၿပီး တခဏမွာေတာ့ လမ္းဆံုတခုသို႔ ေရာက္လာပါတယ္။ သာမန္ ေျမႀကီးလမ္း လမ္းခြဲေလး တခြဲသာပါ။ ဘယ္ဘက္ ေတာင္တန္းေတြသို႔ ဦးတည္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေမာင္ရင္ငေတလည္းစိတ္ဝင္စားသြားၿပီး အမွတ္မထင္ ဂူဂဲလ္ေျမပံု ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ถนน แม่จัน-ฝาง Tambon Tha Ton ေတြ႔ပါတယ္။ ဘာေရးထားမွန္းမသိ နားမ လည္ပါဘူး။ အဲလမ္းဆံု ဘယ္ဘက္ေျမႀကီးလမ္းကို ဆက္သြားၾကည့္လိုက္မွ ရွင္းသြားပါေတာ့တယ္။

ဒီ ေျမႀကီးလမ္းငယ္ေလးကေန ေလး ကီလိုမီတာေလာက္ ဘယ္ဘက္သို႔ ဆက္သြားမယ္ ဆိုခဲ့ရင္ ရွမ္းျပည္ မိုင္းဆတ္ကေန လာတဲ့ National Road NR49 ၄၉ လမ္းမနဲ႔ ဆံုေတြ႔တဲ့ နယ္ျခား ေဒသပါ။ NR 49 ကေတာ့ ေျမပံုေပၚမွာက အဝါေရာင္နဲ႔ ထင္းထင္းႀကီး ခ်ယ္သထားၿပီး လမ္းနံပတ္ပါ တပ္ထားတာမို႔ အေတာ္ေလး ထူးျခားလွ ပါတယ္ဆိုရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဂူဂဲလ္မွာ ျမင္ေတြ႔ရတဲ့ အေနအထားအရ ၄၉ လမ္းမဟာ ေျမလမ္းသာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ ၄၉ လမ္းဆီသြားတဲ့ လမ္းခြဲကလည္း ေျမႀကီးလမ္း အဆင့္သာပါ။ မိုင္းဆတ္အထိ ၅၅ မိုင္သာေဝးၿပီး ေရွ႕ဆက္သြားမယ္ဆိုရင္ မိုင္းတံု မိုင္းပန္ လင္းေခး လြယ္လင္ ေတာင္ႀကီးအထိမွ ေနာက္ထပ္ မိုင္ ၂၅၀ သာသာ ရွိပါတယ္။ လမ္းေကာင္းရင္ ငါးနာရီ ေျခာက္နာရီ ခရီးပါ။

ဒီလမ္းဆံု ၄၉ လမ္းဆံုက ဖန္းၿမိဳ႕ကေန ၃၃ ကီလိုမီတာသာ ေဝးပါတယ္။ အဲဒါေပမယ့္ ဒီေျမလမ္းကို တကယ္လည္း ေျမပံုထဲဆက္သြား ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Google Street View နဲ႔ ဆက္သြားလို႔ကို မရေတာ့ပါဘူး။ ေႁမြလိမ္ေႁမြေကာက္ ေျမသားလမ္းမမႈန္ျပျပကိုသာ ေတြ႔ရွိရပါေတာ့တယ္။ နယ္စပ္လမ္းအဆံုးမွာေတာ့ ေတာင္ကတံုးသံုးေလးခုကို ဟိုဘက္ျခမ္းဒီဘက္ျခမ္း ေဘာ္ဒါလိုင္းကပ္လွ်က္မွာ ေတြ႔ ျမင္ရပါတယ္။ အိမ္တန္းလ်ား သံုးေလးခုနဲ႔ ေတာင္ကတံုးေတြသာပါ။

ဒီ လမ္းငယ္ကို သာမန္ေျမႀကီးလမ္း ခပ္ဆိုးဆိုးအျဖစ္ ေတြ႔လိုက္တာ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒါက တခ်ိန္ခ်ိန္ ကာလတခုမွာ ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံသို႔ ကူးတဲ့ လမ္းတလမ္း ျဖစ္လာနိုင္တယ္ မဟုတ္လား၊ ေမာင္ရင္ငေတ ကလည္း အဲဒါမ်ိဳးဆို မရည္မရ အဖတ္မရေပ မယ့္ ေတာ္ေတာ္စိ္တ္ဝင္စားမိတတ္တာကိုး၊ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ေပးလို႔ ဂူဂဲလ္ထဲ ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ အသည္းအသန္ ရွာေဖြမိေပ မယ့္ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီ လမ္းေလးအေၾကာင္းကေတာ့ စစ္ခိုးစစ္ရိပ္ေတြကလြဲလို႔ တျခား အေျဖမရွိ နတၱိသာပါ။


Road to Doi Mae Salong (ဓါတ္ပံု မရငတ)    

In 2017 “Santikhiri” or “Hill of Peace” or “Little Switzerland”
In 1967, “In These Mountains, the Only Money is Opium Poppies”

အဲဒီ ေတာင္ကတံုးေတြဆီ သြားတဲ့ လမ္းဆံု ေက်ာ္ျဖတ္လာၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ အသစ္စက္စက္ ခင္းထားတဲ့ ႏိုင္လြန္ ကတၱရာ မည္းေျပာင္ေျပာင္ လမ္းပိုင္းကို ေရာက္ရွိလာတာပါ။ ေတာင္တန္းတခု ဆီသို႔အစပ်ိဳး ေတာင္ၾကားေျမျပန္႔လြင္ျပင္ကေန ခြဲထြက္လာတဲ့ လမ္းပိုင္းပါ။ Ban Tha Ton ရြာငယ္ ေလးနဲ႔ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ေဒသကို လူေတြစိတ္ဝင္စားမႈ မ်ားျပားလာျခင္းရဲ႕ သေကၤတလို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ရႏိုင္ေလာက္ပါတယ္။ ကားအသြားအလာ သိပ္မ်ားမ်ား မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။

ပတ္ဝန္းက်င္ ျမင္ကြင္းကေတာ့ သိသိသာသာႀကီးကို ေျပာင္းလဲ၍ သြားပါတယ္။ ကားျပဴတင္းမွန္ကို ခဏခ် ဖြင့္ၾကည့္မိလိုက္ ေတာ့ ျပင္ပေလ ေအးစိမ့္စိမ့္ကို သိသာစြာ ခံစားလိုက္ ရပါတယ္။ ခင္းၿပီးခါစ လမ္းရဲ႕ ေဘးႏွစ္ဘက္အေရွ႕ဘက္ ဘယ္ကို ၾကည့္ၾကည့္ ေတာင္တန္းေတြက ပတ္ခ်ာဝိုင္းေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ မယ့္ဆေလာင္ ေတာင္တန္း နယ္ေျမ ကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီေပါ့၊

“Doi Mae Salong” ေတာင္တန္း နယ္ေျမပါ။ ေတာင္ထိပ္ကေတာ့ ေပ ၄၅၀၀ သာ ရွိတာမို႔လို႔ သိပ္ ၿပီးေတာ့ မျမင့္လွပါဘူး။ ဒီ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြကို ေရာက္ရွိ ျဖတ္သန္းဖို႔က အရင္ေခတ္ေတြတုန္းကေတာ့ ခက္ခဲခ်င္ခက္ခဲခဲ့ပါလိမ့္မယ္၊ ဒီကေန႔ ေခတ္အတိုင္းအတာနဲ႔ေတာ့ ခက္ခဲလွေပတယ္ မဆိုႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီနယ္ေျမနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး မိုင္းတံု မိုင္းဆတ္ မိုင္း ပန္တို႔ေလာက္ သြားေရးလာေရး မခက္ခဲလွပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ စနစ္ေတြေျပာင္း ေခတ္ေတြေျပာင္း စီမံကိန္းေတြ ေျပာင္း လာတဲ့ ဒီက ေန႔ ခရီးသြားေခတ္မွာ ထိုင္းတျပည္လံုးရဲ႕ အသာယာဆံုးနယ္ေျမ အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံ လာေနပါၿပီ။

ဟိုးအရင္တေခတ္ကေတာ့ တရုတ္ျပည္ႀကီးကေန ေမာ္စီတံုး ေမာင္းထုတ္လိုက္လို႔ စစ္ရံႈး ထြက္ေျပးလာခဲ့ၾကရတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ Kuomintang ေကအမ္တီလက္နက္ကိုင္ေတြ၊ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ ေက်ာင္းသားဘဝက ေလးစားခဲ့ရ ပါတဲ့ ဘိန္းဘုရင္ႀကီး Chang Chi-fu (၁၉၃၄-၂၀၀၇) ခိုေအာင္း ေနထိုင္ခဲ့ဖူးရာ နယ္ေျမေတြလို႔ ဆို ေတာ့ စိတ္ဝင္တစား အေလးထား မိတာေပ့ါ၊ သူ႔ရဲ႕လူသိမ်ားတဲ့ နာမည္ကိုေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အေနာက္တိုင္းသား တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို စစ္ဘုရင္ ဘိန္းဘုရင္ႀကီး သမုတ္တာေပ့ါ၊ တကယ္ေတာ့ သူဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုလားသူပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပါမစ္လဲဖို႔ ေရွးဦးမစြ တီထြင္ခဲ့သူ တေယာက္ေပ့ါ၊ အခုေတာ့ သူသြားခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ သူရဲ႕ ေစ်းကြက္ေဟာင္းေတြက က်န္ရစ္ေနဆဲပါတဲ့။

Doi Mae Salong (ဓါတ္ပံု မရငတ)

In 1967, “In These Mountains, the Only Money is Opium Poppies”

တိုင္ဝမ္ေျမသို႔ မေရာက္ပါဘဲ  အဲနယ္ေျမကို ေရာက္ရွိလာတဲ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္း တေယာက္က လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ငါးဆယ္နီးပါးက အဲဒီလို စကားမ်ိဳး ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီကေန႔ေခတ္ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ ေရာက္ဖူးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီ “Doi Mae Salong” ေတာင္တန္းနယ္ေျမကို အေနာက္တိုင္းသားေတြရဲ႕ ဘေလာက္ဂ္စာမ်က္ႏွာ ေတြမွာ အာဆီယံေျမရဲ႕ “Little Switzerland” လို႔ ေခၚေဝၚသူက ေခၚေဝၚေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒသဆိုင္ရာ ထိုင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ “Santikhiri ” သို႔မဟုတ္ “Hill of Peace” ဆိုၿပီး အမည္ခပ္လွလွ ေပးထားေပမယ့္ ရပ္ကြက္ထဲက လူသားမ်ားကေတာ့ Santikhiri ဆန္ထိခီရီ ဆိုတာထက္ ေခၚေနက် ရိုးရိုးႀကီးျဖစ္တဲ့ Mae Salong မယ့္ဆေလာင္ လို႔သာ ေခၚေကာင္းေနဆဲပါ။

Kuomintang ေကအမ္တီ လက္နက္ကိုင္ အၿငိမ္းစား ေတြလည္း ရာမ (ကိုး) ဘုရင္ႀကီး ေကာင္းမႈနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္ကုန္ ၾကပါၿပီ၊ လက္နက္စြန္႔ ဘိန္းစြန္႔နဲ႔ ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ ေနၾကပါၿပီ၊ အဲဒီ မယ့္ဆေလာင္ ေတာင္တန္းေတာင္ကုန္း ေတာင္ေစာင္းေတြမွာလည္း Thé Oolong ေခၚ Wulong ေခၚ «Black Dragon Tea» ဥဴေလာင္ လက္ဘက္ စိုက္ခင္းစိမ္းေတြနဲ႔ ေတာေတာင္စိမ္းစိမ္းေတြကို အားျဖည့္အလွဆင္ ေပးေနပါၿပီ။

ခြန္ထိုင္းတို႔ကေတာ့ အဲဒီလို သမိုင္း အေဆြးအေျမ႕ေတြကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ေဆးေၾကာရင္း Mae Salong ေမာ္ကြန္း သမိုင္းသစ္ ေရးထိုးဖို႔ ႀကိဳးစားလာခဲ့ၾကတာပါ။ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ရဲ႕ ေရႊျပည္ႀကီးမွာလည္း ကြမ္းမေထြးရ ျမက္ခင္းေပၚမနင္းရ ဘာမလုပ္ရညာမလုပ္ရ ဒို႔အေရးတာဝန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြ မ်ားမ်ား မေတြ႔ရွိရဖို႔ကို ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနၾကၿပီလို႔ ၾကားရဖတ္ရပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ၾကပါေစလို႔ ဒီေနရာ ကေန ေမာင္ရင္ငေတ ဆုေတာင္းသမႈ ျပဳလိုက္ရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

ဒိြဳင္မယ့္ဆေလာင္-မယ့္ဆိုင္-ခ်င္းဆန္-ခ်င္းရိုင္ လမ္းဆံု (ဓါတ္ပံု မရငတ)

အဲဒီလိုနဲ႔ ကားလမ္းက တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေတာင္ေအာက္ ေျမျပင္ဆီသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိ လာျပန္ပါၿပီ၊ ဒိြဳင္မယ့္ဆေလာင္-မယ့္ဆိုင္-ခ်င္းဆန္-ခ်င္းရိုင္လမ္းဆံုလမ္းခြသို႔ ေရာက္ရွိလာပါၿပီ၊ တနည္းအားျဖင့္ Chiang Saen ခ်င္းဆန္ လမ္းဆံုပါ။ ေမာင္ရင္ငေတတို႔က အဲဒီ လမ္းဆံုမွာ မယ့္ဆိုင္ ၿမိဳ႕ဘက္ဆီသို႔ ဦးတည္ ဆက္လက္ ထြက္ခြာလာခဲ့ ၾကပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္ ဘိန္းဘုရင္ေဟာင္းႀကီး တထီးတနန္းနဲ႔ ေနသြားဖူးပါတယ္ ဆိုတဲ့ ရြာကေလးကိုလည္း ဒီ လမ္းဆံုကေန သြားရင္ သိပ္မေဝးလွပါဘူးတဲ့၊ အဲဒီ Ban Hin Taek သို႔မဟုတ္ Ban Thoet Thai ရြာငယ္ေလးဘက္ကိုေတာ့ လမ္းေၾကာက မတဲ့လို႔ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ မသြားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေခါင္လည္း ေခါင္လွသလို သီးသန္႔ အခ်ိန္ေပးမွသာလွ်င္ အစဥ္ေျပႏိုင္မွာေၾကာင့္ ေနာက္တေခါက္ အတြက္သာ ေရာက္ေအာင္သြားဖို႔ လ်ာထားခဲ့ ရပါတယ္။ အဲဒီ ရြာအလယ္က Opium Warlord သို႔မဟုတ္ Shan Freedom Fighter ေခၚတဲ့ Zhang Qifu ရဲ႕ KhunSa Old Camp သို႔တည္းမဟုတ္ ခြန္ဆာျပတိုက္ ဆီကိုေတာ့ အစဥ္ေျပမယ္ဆိုရင္ ၾကံဳႀကိဳက္မယ္ ဆိုရင္ေပ့ါ သြားေရာက္ ေလ့လာခ်င္မိပါေသးတယ္။ Prince of Death သို႔မဟုတ္ Prince of Darkness အေၾကာင္း သမိုင္းကလည္း ဒီနယ္ေျမေဒသမွာ အေတာ္ကို လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါလား၊ ဒီထက္ ပို သိခ်င္ၾကရင္ေတာ့ ဆက္ဖတ္ၾကပါရန္။

http://www.gt-rider.com/se-asia-motorcycling/threads/prince-of-death-road-trip khun-sa-memorial.2683/

ထိုင္းေျမာက္ပိုင္းရဲ႕ သြားရအခက္ဆံုးေဒသကို စံုေစ့ေအာင္ မသြားျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီေလာက္ ေရာက္ခဲ့ ရတာကိုက ေက်နပ္စရာ ပါ။ ရွမ္းကုန္းျပင္ျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ အေဝးျမင္ကြင္းေတြကို ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတာ အေတာ္စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဥေရာပရဲ႕ သာယာလွပပါေပတယ္ဆိုတဲ့ ဆြစ္ဇာလန္ အရံႈးေပးရေလာက္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြက ဘယ္ေနရာေတြမွာ သာပါသလဲ ေတြးယွဥ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သဘာဝတိုင္း ပိုမိုက်န္ရွိေနေသးၿပီး ေစ်းႏႈန္းသက္သာ လူေတြကလည္း ယဥ္ေက်းခ်ိဳသာမႈ ပိုမိုၾက ပါေသးတယ္လို႔ ထင္မိရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ာ။

အခု Chiang Saen ခ်င္းဆန္လမ္းဆံုကေန ေရွ႕ဆက္သြားရမယ့္ လမ္းပိုင္းကေတာ့ ခ်င္းမိုင္ခ်င္းရိုင္ မယ့္ဆိုင္သို႔ လာေရာက္ လည္ပတ္ၾကသူ ခရီးသြားၾကသူမ်ား အေရာက္မ်ား အေရာက္လြယ္ၾကပါတဲ့ လမ္းပိုင္းေတြပါ။ ဘာသာစကားေပါင္းစံုနဲ႔ ေရးထားၿပီးသားေတြ အမ်ားအျပား ရွိၿပီးသားမို႔ အလြယ္နဲ႔ ရွာေဖြခ်င္ပါက ဖတ္ရႈ ႏိုင္ပါတယ္။ ေမာင္ရင္ငေတကေတာ့ ကိုယ္ထင္တာ ကိုယ္ျမင္တာကို ေရးတာ မို႔လို႔ အျမင္မတိုက္ဆိုင္တာေတြ ပါခဲ့ပါက ပါခဲ့တယ္လို႔သာ မွတ္ယူၾကပါ ခင္ဗ်ာ။

ေက်ာက္ဖရား ေသာင္ရင္းမွသည္ မယ့္ေခါင္ဆီသို႔ စာစု (၇)  (ေျမာက္ဖ်ားစြန္းက မယ့္ဆိုင္ဆီသို႔) စာစုကို ဒီေနရာမွာ ရပ္ နားၿပီး (မယ့္ဆိုင္-ေျမာက္ဖ်ားစြန္းကၿမိဳ႕) အေၾကာင္း ဆက္ပါဦးမယ္ ခင္ဗ်ား …။

အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္လွ်က္
ေမာင္ရင္ေတ
၁၇၁၁၂၀၁၆-၀၂၀၂၂၀၁၇


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
No tags for this post.

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:ခရီးသြား ေဆာင္းပါး, ေမာင္ရင္ငေတ

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ၾကပါေစ …

မိုုးမခကိုု အိမ္အေရာက္ ပိုု႔ေပးမည္

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

မိုးမခမဂၢဇင္း ဇြန္လထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းမွာ ဝယ္ယူႏိုင္ပါၿပီ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ဇြန္လထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းမွာ ဝယ္ယူႏိုင္ပါၿပီ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ဇြန္ ၉၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခ မဂၢဇင္း ေမလထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းတြင္ ရၿပီ

By

    မိုးမခ မဂၢဇင္း ေမလထုတ္ အသစ္ ဝန္ဇင္းတြင္ ရၿပီ (မိုုးမခ) ေမ...

Read more »

စိုးလြင္ (၂၁၁) (ဝမ္ခ) ရဲ့ “ဝမ္ခ (ေဟာင္း) တိုက္ပြဲ ႏွင့္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ဘဝလမ္းမ်ား” စာအုပ္

By

  စိုးလြင္ (၂၁၁) (ဝမ္ခ) ရဲ့ “ဝမ္ခ (ေဟာင္း) တိုက္ပြဲ ႏွင့္...

Read more »

မိုးမခ ဧၿပီ ရန္ကုန္ဆိုင္ေတြ ျဖန္႔ခ်ိၿပီးပါၿပီ

By

 မိုးမခ ဧၿပီ ရန္ကုန္ဆိုင္ေတြ ျဖန္႔ခ်ိၿပီးပါၿပီ (မုိးမခ) ဧၿပီ ၂၊ ၂၀၁၇ ကမၻာဟာအၾကမ္းပညာနဲ႔...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

Maung Swan Yi Myanmar Now ကခ်င္ ကမ္လူေဝး ကာတြန္း Joker ကာတြန္း ကုိေခတ္ ကာတြန္း ဇာနည္ေဇာ္၀င္း ကာတြန္း ညီပုေခ် ကာတြန္း ညီေထြး ကာတြန္း မုိးသြင္ ကာတြန္း သြန္းခ ကာတြန္း ေဆြသား ကာတြန္း ေရႊဗုိလ္ ကာတြန္း ေရႊလူ ခက္ဦး ခ်မ္းျမ စုိးေနလင္း ဆန္ဖရန္ ဇင္လင္း ဇာနီၾကီး ထက္ေခါင္လင္း (Myanmar Now) ထင္ေအာင္ ဒီလူည နရီမင္း မင္းကုိႏုိင္ မာမာေအး မိုးသြင္ ရခိုုင္ လင္းခါး လင္းသက္ၿငိမ္ သြန္းခ အင္တာဗ်ဴး အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ) အိခ်ယ္ရီေအာင္ (Myanmar Now) ဦးကိုနီ ေက်ာ္ေမာင္ (တုိင္းတာေရး) ေဆာင္းျဖဴ ေန၀န္းနီ (မႏၱေလး) ေမာင္စုိးခ်ိန္ ေမာင္ဥကၠလာ ေမာင္ေမာင္လတ္ (ေရႊအင္းေလးစာေပ) ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ျပည္တြင္းစစ္ ၂၁ ရာစု ပင္လံု ၿဖိဳးသီဟခ်ဳိ (Myanmar Now)
က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္