ႏုိင္ဝင္းသီ ● ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ေအာ္ပရာ

July 1, 2017

● ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ေအာ္ပရာ
(မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၁၊ ၂၀၁၇

အိုမင္းရင့္ေရာ္လွၿပီျဖစ္တဲ့ နွစ္ထပ္သေဘၤာေလးတစင္းဟာ ပ်င္းရိထိုင္းမိႈင္းစြာေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ မိုးသားတိမ္တိုက္ေတြ ေအာက္က ဝါက်င့္က်င့္ျမစ္ေရကို လွပစြာထိုးခြဲၿပီး တရိပ္ရိပ္ေျပးလႊားေနပါတယ္။ ခါတိုင္း လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြ မဆိုစ ေလာက္ ယိမ္းလႈပ္ေနတတ္တဲ့ျမစ္ေရျပင္ဟာ ဒီေန႔မွာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေအးစက္ၿငိမ္သက္ေနတယ္။

ျမစ္ေရျပင္ၿငိမ္သက္ေနလို႔လားမသိဘူး။ ျမစ္ေရကို ထိုးခြဲေျပးလႊားေနတဲ့သေဘၤာဦးပိုင္းရဲ႕ေဘးတဖက္တခ်က္ဆီမွာ ေရပန္း ေလးေတြလြင့္ျဖာေနပုံက ႏြဲ႔ေပ်ာင္းတဲ့ ကေခ်သည္မေလးရဲ႕ လက္နွစ္ဖက္နဲ႔ တူလွပါတယ္။

သေဘၤာဦးပိုင္းမွာ ရပ္ေနတာဆိုလို႔က်ေနာ္တေယာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ တခ်က္တခ်က္ မိုးရနံ႔ပါတဲ့ေလဟာ က်ေနာ့္တကိုယ္လုံးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ျဖတ္တိုက္သြားတတ္ပါတယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း က်ေနာ့္မ်က္နွာေပၚကို ေအးစက္တဲ့ ေရစက္ေလးေတြ လာေရာက္ထိမွန္တတ္ပါတယ္။

က်ေနာ့္မ်က္နွာေပၚမွာ လြင့္စဥ္ေပါက္ကြဲေနတ႔ဲေရစက္ေလးေတြဟာ မိုးသားတိမ္တိုက္ေတြဆီက လြင့္က်လာတဲ့မိုးေရစက္ လား၊ ျမစ္ေရျပင္ထဲက ခုန္တက္လာတဲ့ ျမစ္ေရစက္ပဲလား၊ ခြဲျခားသိဖို႔ က်ေနာ္မႀကိဳးစားပါဘူး။

က်ေနာ့္မ်က္နွာေပၚကို အခုလို မိုးေရစက္ေလးေတြ တေဖာက္ေဖာက္နဲ႔ လြင့္စဥ္ထိမွန္တဲ့အရသာမ်ိဳးကို က်ေနာ္တအား ႀကိဳက္ပါတယ္။

သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး။ တိမ္တုိက္ေတြၾကားက အတင္းတိုးထြက္လာတဲ့ဆည္းဆာ ေနျခည္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္က ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ ကေလးဟာ ကြၽန္ေတာ္ရပ္ေနတဲ့ဆီကို မိန္းမဝဝ ႀကီးတစ္ေယာက္လို ခပ္ေလးေလး ေျပးလႊားလာပါေတာ့တယ္။

လိေမၼာ္ေရာင္မ်ဥ္းမတ္မ်ားေအာက္က ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕စိမ္းစိမ္းေလးဟာ အရင္အတိုင္းပဲန႔ဲတူပါရဲ႕။ ဘာမွေျပာင္းလဲပုံ မရေသး ပါဘူး။

သေဘၤာဆိုက္ကပ္ဖို႔ ဥၾသဆြဲလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ က်ေနာ့္တကိုယ္လုံး ပူေႏြသြားပါတယ္။ ဆိပ္ခံေဘာတံတားအိုႀကီးေပၚက နဂိုမူလေဆးသားေရာင္ လြင့္ျပယ္ကြာက်ေနတဲ့ ” ႀကိဳဆိုပါ၏ ” ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုေငးရီၾကည့္ေနရင္းက က်ေနာ္ကိုယ္ထဲမွာ ေရာေထြးစိမ့္ဝင္ေနတဲ့ “ဘီ” ေသြးေတြဟာ ဆူပြက္လာပါတယ္။ က်ေနာ့္ကိုယ္ခႏၶာတခုလုံးဟာလည္း လန္းဆန္းၾကည္လင္ သြားပါတယ္။

အို …အားလုံးဟာ အရင္ကအတိုင္းပါပဲလား။ ဒီျဖစ္တည္စီးေမ်ာမႈေလးေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ေဟာဒီလမ္းမ တေလွ်ာက္မွာ စီးေမ်ာခဲ့တာေပါ့။

ၿမိဳ႕ကေလးေရ
ၿမိဳ႕ကေလးေရ….ငါလာၿပီေဟ့။
* * * * * *

ဆယ္စုနွစ္တနွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ လူတေယာက္ရဲ႕ဘဝကို ေျပာင္းလဲသြားေစဖို႔လုံေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ပမာဏ ဟုတ္မဟုတ္ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ အဲဒီဆယ္စုနွစ္ တစ္နွစ္ထဲမွာ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဘဝအဆစ္အခ်ိဳးေတြ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကို က်ေနာ္ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီဆယ္စုနွစ္ထဲမွာပဲ ဘာမွထူးျခားမႈ ရိွမလာခဲ့တဲ့၊ ေသြ႔ေျခာက္မြဲရီေနတဲ့ မ်က္လုံး ေတြကိုလည္း က်ေနာ္အေသအခ်ာ ျမင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။
ကမ႓ာႀကီးမ်က္ေတာင္တခ်က္ခတ္လိုက္တဲ့ ေဟာဒီဆယ္စုနွစ္တစ္နွစ္အတြင္းမွာ လူေတြရဲ႕ျဖစ္တည္မႈဟာ တခ်ိဳ႕ ေက်ာက္ တုံးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ဟာ ၾကယ္ပြင့္ေတြေပါ့။ အားလုံးဟာ အေမွာင္ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ေအးစက္ေလးကန္စြာနဲ႔ ေ႐ြ႕လ်ားလို႔ေပါ့။

က်ေနာ္ဟာ ဘာထရန္ရပ္ဆဲလ္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာဟာ ေဆာ့ခရိတၱမဟုတ္ပါဘူး။ သီအိုရီတခုခုကို မြတ္မြတ္သိပ္သိပ္နဲ႔ ရွာေဖြေနရေလာက္ေအာင္ က်ေနာ္မရူးနွမ္းေသးပါဘူး။ အထူးျပဳစံနႈန္းသတ္မွတ္ခ်က္ေတြဆီ ဘယ္တုန္းကမွ က်ေနာ္ စိတ္မေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ လူ႔ဘဝဆိုတာ ဆင္ဖိုနီတခုနဲ႔ တူမတူ ဘယ္တုန္းကမွ က်ေနာ္ ေတြးမၾကည့္မိပါဘူးဗ်ာ။

က်ေနာ္ အေသအခ်ာစိတ္ဝင္စားခဲ့တာက ေဟာဒီၿမိဳ႕ကေလးက မမဟန္နီဟာ ဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲခဲ့ပါသလဲ။  သည္ကေန႔အထိ နာမည္မသိရ ေသးတဲ့ စာေရးဆရာတေယာက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ဟာ ဘာေတြမ်ားေျပာင္းလဲခဲ့ ပါသလဲ။

က်ေနာ္ယစ္မူးတမ္းမက္စြာသြားထိုင္ေလ့ရိွတဲ့ ” ပန္းေျဖရာ” ဆိုင္ေလးဟာဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲခဲ့ပါသလဲ။

သေဘၤာဆိပ္ဟာ ၿမိဳ႕နဲ႔ တစ္မိုင္နီးပါးေဝးကြာတဲ့အတြက္ခရီးသည္ေတြဟာ ၿမိဳေလးထဲကို ကားေတြနဲ႔သြားကုန္ၾကပါၿပီ။ ကားမမီတဲ့ ခရီးသည္တခ်ိဳ႕က ေတာ့ ျမင္းလွည္းေလးေတြစီးလို႔ေပါ့။

လက္ေကာက္ဝတ္က နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေနေျခာက္နာရီသာသာပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ယာဥ္တခုခုစီးတာထက္စာရင္လမ္းေလ်ွာက္သြားတာက က်ေနာ္ခ်စ္မက္တဲ့ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕အေငြ႔အသက္ေတြကို ထိစမ္းပြတ္သပ္လို႔ရနိုင္တာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ထဲကို လမ္းေလ်ွာက္သြားဖို႔ က်ေနာ္ဆုံးျဖတ္ လိုက္ပါ တယ္။

မိုးစက္ခြၽန္မ်ွင္ေအာက္မွာ ဆန႔္ဆန္႔ႀကီးအိပ္ေနတဲ့ ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ ေလ်ွာက္လွမ္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲေကာင္းကင္နံရံကို ခ်ည့္နဲ႔စြာ ကုပ္တြယ္ထားတဲ့ ဆည္းဆာရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ ေျပေလ်ာ့အိက်လာပါတယ္။ ၿမိဳ႕ကေလးထဲမွာ တညတာ အိပ္စက္မယ့္ညဟာလည္း က်ေနာ့္ ေနာက္မွာ ေျခသံတရွပ္ရွပ္နဲ႔ေပါ့။

ကမ္းနားလမ္းတေလ်ွာက္မွာေတာ့ ေရာင္စုံတိုက္အိမ္ေလးေတြနဲ႔ ေရာ့ခ္သီခ်င္ေတြ ဆူပြက္ေပါက္ကြဲေနတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးေတြ မ်ားျပားလာ တာကလြဲလို႔ သိပ္ထူးျခားတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ အလင္းေရာင္ေျပေျပေလးျဖာက်ေနတဲ့ လမ္းေဘးမီးတိုင္ေလးေတြ၊ မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ ငူငူေငါင္ ေငါင္ႀကီးရပ္ေနတဲ့ကုကၠိဳပင္စိမ္းစိမ္းႀကီးေတြ၊ ညျပာႏုထဲကိုတိုးဝင္လာတတ္တဲ့ကားမီးေရာင္တန္းေလးေတြ၊ ျခဴသံလြင္လြင္နဲ႔ တခြပ္ခြပ္ေျပး လႊားေနတဲ့ ျမင္းလွည္းေလးေတြ၊ ရိပ္ခနဲ ရိပ္ခနဲျဖတ္ျဖတ္တက္သြားတတ္တဲ့ စက္ဘီးေလးေတြ၊ လမ္းမထက္ကို လြင့္က်လာတတ္တဲ့ ခ်ာတိတ္မေလးေတြရဲ႕ ရယ္ ေမာသံႏုႏုေလးေတြ။

အို …အားလုံးဟာ အရင္ကအတိုင္းပါပဲ။ ဒီျဖစ္တည္စီးေမ်ာမႈေလးေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ေဟာဒီလမ္းမတေလ်ွာက္မွာ တိုးသက္ညင္ဖြစြာနဲ႔ စီးေမ်ာခဲ့တဲ့ယဥ္ေက်းမႈေလးေတြေပါ့။

ၿပိဳက်လာတဲ့ ညရဲ႕ပုံေဆာင္ခဲေတြၾကားထဲ တိုးဝင္သြားတဲ့ စက္ဘီးေလးတစ္စီးကို ၾကည့္ၿပီး ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ၿမိဳ႕ကေလးအေပၚ စိတ္ခ် ယုံၾကည္မႈေတြ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့ပါတယ္။

ၿမိဳ႕ကေလးေရ ….မင္းကိုငါခ်စ္သလိုမင္းလည္း ငါ့အေပၚမွာ ခ်စ္ေနဆဲပဲေနာ္။

လမ္းဆုံလမ္းခြ တေနရာကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာရပ္ၿပီး စီးကရက္တလိပ္ကို မီးညိွလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာေလးကိုေရာက္ခဲ့ေလတိုင္း စီးကရက္ မီးခိုးေငြ႔ေတြကို အားရပါးရရိႈက္သြင္းၿပီး က်ေနာ္အၿမဲတမ္းစဥ္းစားရပါတယ္။ စိန္ပန္းပြင့္ေတြ ရဲေဝနီျမန္းေနေအာင္ ပြင့္ေႂကြထားတတ္တဲ့ မမဟန္နီတို႔ အိမ္ရိွရာ လမ္းကေလးထဲကိုသြားမွာလား။

အဲလ္ကိုေဟာကို တေလးတစားေသာက္ေလ့ရိွတဲ့ ရီေဝေဝလူသားေတြ ေပါင္းစုံစုစည္းရာ “ပန္းေျဖရာ” အရက္အိမ္ေလးထဲ ကိုပဲ သြားမွာလား။ တခုခုကို ေ႐ြးခ်ယ္ရတာပါ။

မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ “ပန္းေျဖရာ”မွာ ရမ္သုံးပက္ကို ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစရာေကာင္းတဲ့ ဂႏၴဝင္အလြမ္းသီခ်င္း ေလးေတြနဲ႔ ေရာစပ္ ေမာ့ေသာက္ၿပီး မမဟန္နီတို႔ရဲ႕လမ္းကေလးထဲကို သြားတာမ်ားပါတယ္။

အဲဒီ”ပန္းေျဖရာ” စားေသာက္ဆိုင္ေလးဟာ က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးသမ်ွဆုိင္ေတြထဲမွေတာ့ တအားၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ “အရက္အိမ္” ေလးေပါ့။

အဲဒီပန္းေျဖရာမွာလာေသာက္တဲ့လူေတြဟာ အဲလ္ကိုေဟာရဲ႕မူးယစ္ေဝရီမႈကို စႏၵယားခ်စ္ေဆြ၊ ဂီတနက္သန္ကိုေစာညိမ္း၊ ခင္ၫြန္႔ရည္၊ ကိုသန္းလိႈင္ ကိုတင္လိႈင္တို႔ရဲ႕လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲဖြယ္ရာ ေတးသီခ်င္းေတြနဲ႔အခ်ိဳးညီညီေရာစပ္ၿပီး ေသြးေၾကာ ႁမႊာေတြထဲကို နရီမွန္မွန္ျဖတ္စီးေစခဲ့တဲ့ လူေတြေပါ့။

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း အဲဒီဆိုင္ေလးထဲမွာ စႏၵယားသံသဲ့သဲ့ေလး ေမ်ာလြင့္ ေနတတ္ပါရဲ႕။ တခါတခါက်ေတာ့လည္း ေစာင္းညႇင္းလုံးေလးေတြ ဖြဖြညင္ညင္ေဝ့ဝဲေနတတ္ျပန္ေရာ။

ထူးျခားတာတစ္ခုက ဆိုင္ထဲကမီးပြင့္ေတြကို ျဖဴလင္းစူးရဲေနေအာင္ ဖြင့္မထားဘဲ ေျပေျပႏုႏုေလးက်ေနေအာင္ ဖန္တီးေပး ထားတဲ့အတြက္ ရီေဝေဝညေနခင္းဟာ လြမ္းေမာစရာ ေကာင္းေနတတ္ပါတယ္။ မိုးေရစက္ေတြဖြဲဖြဲလြင့္လြင့္ျဖာက်ေနတဲ့ မုတ္သုန္ညမ်ိဳးနဲ႔ နွင္းမႈန္ေလးေတြ ေဝေနတဲ့ညမ်ိဳးဆိုရင္ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ အရက္ေသာက္ရတာဟာ ေၾကကြဲဖို႔ေတာင္ ေကာင္းလွပါတယ္။

ဒီဆိုင္ေလးကို က်ေနာ့္လိုပဲ စြဲလမ္းခုံမင္ေနတဲ့ လူနွစ္ေယာက္ရိွပါတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးက စာေရးဆရာတေယာက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ေပါ့။ သူတို႔နွစ္ေယာက္ဟာ က်ေနာ္ထိုင္ေနက် အတြင္းဘက္အက်ဆုံးစားပြဲရဲ႕ ေဘးစားပြဲမွာ ထိုင္ေလ့ရိွပါတယ္။ အသားညိဳညိဳ၊ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔ စာေရး ဆရာဟာ လည္တိုအျဖဴလက္ရွည္ကို အၿမဲတမ္းလက္ခ်ၿပီး ဝတ္ေလ့ရိွတာကို က်ေနာ္မွတ္မိေနပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာကေတာ့ အေရာင္မိႈင္းမိႈင္း လက္တိုေလးေတြဝတ္တတ္ၿပီး လြယ္အိတ္တလုံးကို အၿမဲလြယ္ထားတတ္ပါတယ္။

သူတို႔နွစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္လိုအခ်ိန္မ်ိဳးပဲေရာက္လာေရာက္လာ က်ေနာ္နဲ႔ကြၽမ္းဝင္ရင္းနီွးမႈမရိွတဲ့ ဘာသာေဗဒအဝန္း အဝိုင္းထဲမွာပဲ ရိွေနတတ္ တာပါ။ သူတို႔ရဲ႕ဘာသာေဗဒ နယ္နိမိတ္ထဲကေက်ာ္လြန္ၿပီးအျပင္ဖက္ကို ဘယ္တုန္းကမွ ကြၽံ ထြက္မလာခဲ့ပါဘူး။

အယူအဆတူညီတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သူတို႔ရဲ႕စကားဝိုင္းေလးဟာ စမ္းေခ်ာင္းေလးတခုစီးဆင္းေနသလို သိမ္ေမြ႕ညင္သာေန တတ္ၿပီး  တခါတရံမွာေတာ့ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ ဗုံးတလုံးေဖာက္ခြဲလိုက္သလို ျပင္းထန္လြန္းလွပါတယ္။

ကဗ်ာဆရာက သူ႔ရင္ထဲမွာ စူးဝင္ေနတဲ့ျမားခ်က္ေတြထဲက တစင္းခ်င္း တေခ်ာင္းခ်င္းနႈတ္ျပထားတဲ့ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာပါၿပီးသားသူ႔ကဗ်ာေတြကို ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္မယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ စာေရးဆရာကလည္း သူ႔ဝတၳဳေလးေတြကို စာအုပ္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္လို႔သိရပါတယ္။ အဲဒီ အေရးအသား ေတြဟာ သူတို႔တဦးခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိကဘဝအတြက္ ထင္ရွားေသာအမွတ္ အသားေတြပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အတၱကို ဗီတာမင္တခုလို အစာအိမ္ထဲ ေမွ်ာခ်ေနတဲ့လူေတြ၊ အသက္ဇီဝဓာတ္ရိွေနေသးေသာ္လည္း အမည္နာမေသဆုံး ေနတဲ့ လူေတြ၊ မိမိရဲ႕ အက်ဳိး စီးပြားအတြက္ဆိုကမ႓ာႀကီးကိုေတာင္ မီးေလာင္တုိက္သြင္းဖို႔ ဝန္မေလးခဲ့တဲ့ လူေတြထက္စာရင္ အဲဒီစာေရးဆရာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ ကမ႓ာေျမရဲ႕ သူရဲ ေကာင္းမ်ဳိးႏြယ္ေတြေပါ့။

မီးေသေနတဲ့စီးကရက္တိုကို ဖိနပ္ဦးနဲ႔နင္းေခ်လိုက္ၿပီး တရွပ္ရွပ္လြင့္ေျပးလာတဲ့ အေနာက္ေတာင္ရာ သီေလကို က်ေနာ္အားပါးတရ ရွိဴက္သြင္းလိုက္ ပါတယ္။ ၿငီးစီစီျဖစ္ေနတဲ့ အာရုံေတြဟာ လန္းဆန္းၾကည္လင္သြားသလိုပါပဲ။ အခုလိုညမ်ိဳးမွာမွ “ပန္းေျဖရာ” ကရမ္သုံးပက္ကို မေသာက္ျဖစ္ဘူး ဆိုရင္ က်ေနာ္ဟာ ကမ႓ာေပၚမွာ အမိုက္မဲဆုံးလူတေယာက္ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

အေပါက္အၿပဲေတြမ်ားျပားလြန္းလွတဲ့ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ လမ္းေလ်ွာက္ေနရင္းနဲ႔ လမ္းမေတြေပၚမွာ လူသူႀကဲပါးျပတ္ေတာက္လြန္းတာကို က်ေနာ္ သတိျပဳမိပါတယ္။

ဒီလိုအခ်ိန္ဟာ မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ ေအးစက္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ လမ္းကေလးေတြေပၚမွာ လမ္းေလ်ွာက္ဖို႔ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ဆိုတာ ၿမိဳ႕ကေလးထဲကလူေတြ ေမ့ေလ်ာ့ကုန္ၿပီနဲ႔တူပါတယ္။ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာလဲကြာ။
တခ်က္တခ်က္ ေျခာက္ကပ္စြာျမည္ေအာ္လိုက္တဲ့ ဖားေအာ္သံနဲ႔အတူ ညဥ့္နက္ရင္ စီးလြင့္လာတတ္တဲ့ ညေမႊးပန္းရနံ႔ကိုက်ေနာ္ သတိရသြားပါတယ္။ ၿမိဳ႕ကေလးဟာ ညဥ့္နက္လာေလေလ ညေမႊးပန္းရနံ႔ေတြေမႊးရီလာေလေလပဲ မဟုတ္လား။

ေဟာဒီလမ္းမတေလ်ွာက္ သင္းထုံစီးေမ်ာခဲ့ဖူးတဲ့ ညေမႊးပန္းရနံ႔ကို တမ္းဆြတ္လြမ္းမက္ရင္းနဲ႔ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕အတြင္းပိုင္းဆီေ႐ြ႕လ်ားေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြဟာ သစ္လြင္ေတာက္ပတဲ့ ဆယ့္ေျခာက္ခန္းတြဲတိုက္သစ္တစ္လုံးေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ရပ္တန္႔ၿငိမ္သက္သြားပါတယ္။

ေဟ့ ..ဒီဟာ “ပန္းေျဖရာ” မဟုတ္ဘူးေလကြာ။ပန္းေျဖရာဆိုတာ အမိုးျပာျပာနဲ႔ဘန္ဂလိုပုံစံ ဝပ္ဝပ္ျပားျပားေလးေဆာက္ထားတာေလကြာ။ ညဦးပိုင္းေတြဆုိ ေၾကကြဲေလာင္ၿမိဳက္စရာေကာင္းတဲ့ ဂႏၴဝင္အလြမ္းသီခ်င္းေလးေတြကို တိုးတိုးဖြဖြေလးဖြင့္ထားတတ္တဲ့အရက္အိမ္ေလးေလကြာ။

က်ေနာ္ဆက္သြားဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ့္ေျခေထာက္ေတြကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ဆႏၵကို အေသအခ်ာ ျငင္းဆန္ေနခဲ့ပါၿပီ။
မီးေရာင္ေတြလင္းျဖဴေနတဲ့ အဲဒီတိုက္သစ္ႀကီးရဲ႕နံေဘးက ႀတိဂံပုံ စိမ္းစိမ္းျမျမပန္းၿခံေလးကို အေမွာင္ရိပ္ထဲမွာ ဝိုးတိုးဝါးတားျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕နွလုံးအိမ္ဟာ ေပါက္ကြဲလုမတတ္ နာက်င္သြားခဲ့ေပါ့။

သေဘၤာဆိပ္ကေန ရွည္လ်ားဆန္႔ထြက္လာတဲ့ ၿမိဳ႕လည္လမ္းဟာ “ပန္းေျဖရာ” ဆိုင္ေလးနားမွာ အျခားလမ္းမတစ္ခုနဲ႔ ေပါင္းဆုံၿပီး ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေတာင္ဖက္စူးစူးကို ဆက္ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလမ္းဆုံေနရာေလးမွာ ႀတိဂံပုံမက်တက် စိမ္းျမပန္းၿခံေလးေပါ့။ အဲဒီပန္းၿခံေလးေဘးမွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို အစြဲအလမ္းႀကီးမားေစခဲ့တဲ့ “ပန္းေျဖရာအရက္အိမ္” ေလးေပါ့။

အေမွာင္ရိပ္ထဲကို လြင့္တက္ေနတဲ့ အဲဒီတိုက္သစ္ႀကီးေနရာမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္နွစ္ ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက စႏၵယားသံတိုးတိုးညင္ညင္ေလး ဒါမွမဟုတ္ ေစာင္းညႇင္းလုံးေလးေတြ သဲ့သဲ့ဖြဖြ ေမ်ာလြင့္တုန္ရီေနတတ္တဲ့ “ပန္းေျဖရာအရက္အိမ္” ေလး အမွန္တကယ္ ျဖစ္တည္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ဒဏ္ရာရထားတဲ့ က်ားနာတေကာင္လို တိုက္သစ္ႀကီးရိွရာကို ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ၿပီေပါ့။

ေအာက္ဆုံးထပ္ရဲ႕ ဝဲဖက္အစြန္ခန္းမွာေတာ့အသားကင္ရနံ႔ေတြ၊ ေညႇာ္နံ႔ေတြ၊ စီးကရက္မီးခိုး ေငြ႔ျပာေတြ၊ ရယ္ေမာသံေတြဟာ ေပါက္ကြဲဂီတသံနဲ႔ ေရာေထြးၿပီး ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ညထဲမွာ ေဝ့လႈပ္အုံခဲေနပါတယ္။ ပန္းေျဖရာဆိုင္ေလးရဲ႕သမိုင္းရုပ္ႂကြင္းကို အဲဒီဘီယာဆိုင္ႀကီးက ေျပာျပနိုင္ပါလိမ့္မယ္။

“ေက်းဇူးျပဳၿပီးေတာ့ အရင္တုန္းက ဒီေနရာေလးမွာဖြင့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပန္းေျဖရာဆို္င္ေလးအေၾကာင္း ေျပာျပေပးပါလားခင္ဗ်ာ ”
ေကာင္တာမွာထိုင္ေနတဲ့ ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔လူႀကီးဟာ သူ႔ပါးစပ္ထဲမွာဖိကိုက္ထားတဲ့ ေဆးျပင္းလိပ္တိုကို ခြၽတ္ခ်လိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို အျခားၿဂိဳဟ္ တခုခုက ျပဳတ္က်လာတဲ့သတၱဝါတဦးလို႔ ထင္မွတ္သြားပုံရပါတယ္။

“ပန္းေျဖရာ ..ပန္းေျဖရာ..ေနပါဦးကြသူငယ္ခ်င္းေလးရ။ “ပန္းေျဖရာ” ဆိုတာဘာကိုေျပာတာလဲကြ။ ငါလည္းတခါမွ မၾကားဘူးပါလားကြာ”

ေမးခြန္းေတြျပန္ေမးေနတဲ့သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္စိတ္ေတာ္ေတာ္ညစ္သြားပါတယ္။

” ပန္းေျဖရာဆိုတာ ဒီလိုပဲစားေသာက္ဆိုင္ေလးတခုေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္နွစ္ေလာက္တုန္းက ဒီေနရာေလးမွာ ရိွခဲ့ဖူးတာေလ”

” ဝမ္းနည္းပါတယ္ လူႀကီးမင္းေလးေရ၊ ဒီေနရာေလးမွာ ငါဆိုင္ဖြင့္လာတာ ခုနွစ္နွစ္ေလာက္ရိွသြားပါၿပီကြာ။ ကိုယ့္လူေျပာလိုက္တဲ့ “ပန္းေျဖရာ” ဆိုတာကို ဘယ္တုန္းကမွ မၾကားဘူးခဲ့ပါဘူးကြာ”
“ဘာလု႔ိမၾကားဘူးရတာလဲဗ်ာ။ ပန္းေျဖရာဆိုတာ ဒီေနရာေလးမွာ အမွန္တကယ္ရိွခဲ့ ဖူးတာပါဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ ေဟာဒီၿမိဳ႕က ကဗ်ာဆရာတေယာက္နဲ႔ စာ ေရးဆရာတေယာက္ဟာ အၿမဲလာေသာက္တတ္တယ္ေလ။ ဆိုင္ထဲမွာလည္း စႏၵယား ခ်စ္ေဆြတို႔၊ ကိုုသန္းလိႈင္တို႔၊ ကိုတင္လိႈင္တို႔ ခင္ၫြန္႔ရည္တို႔ကို အၿမဲဖြင့္တတ္တယ္ေလ။ က်ေနာ္ဟာ အဲဒီစာေရးဆရာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာကိုေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔၊ ပန္းေျဖရာမွာ ရမ္သုံးပက္ေသာက္ခ်င္လြန္းလို႔ ေဟာဒီၿမိဳ႕နဲ႔ မိုင္နွစ္ရာေက်ာ္ကြာေဝးတဲ့ေနရာကေနၿပီး လာခဲ့ရတဲ့ လူတေယာက္ပါဗ်ာ”

ရႈပ္ေထြးလႈပ္ခတ္ေနတဲ့ညထဲမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕စကားသံဟာ နည္းနည္းေတာ့ က်ယ္သြားတယ္နဲ႔တူပါရဲ႕။ ဆိုင္ထဲကလူတခ်ိဳ႕ရဲ႕မ်က္လုံးေတြဟာ က်ေနာ့္ဆီကို ေျပးလႊားေရာက္ရိွလာခဲ့တယ္။

ေကာင္တာကလူဝႀကီးဟာ သူ႔ဦးေခါင္းကို ေလးဖင့္စြာ ခါရမ္းလိုက္ရင္းက “ငါအပါအဝင္ ေဟာဒီတိုက္သစ္ႀကီးက အခန္း ဆယ့္ ေျခာက္ခန္းလုံးဟာ ကိုယ့္လူေျပာလိုက္တဲ့ “ပန္းေျဖရာ”ဆိုတာကို ဘယ္သူတဦးတေယာက္ကမွမသိဘူးဆိုတာ ငါ့ကို ေလးစားေသာအားျဖင့္ ယုံၾကည္လိုက္ပါ လူႀကီးမင္းေလးရာ”

က်ေနာ္ဟာ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ စိုထိုင္းေနတဲ့ ဂ်င္းလြယ္အိတ္ကို စားပြဲတလုံးေပၚပစ္တင္လိုက္ၿပီး ကုလားထိုင္တလုံးေပၚကိုေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ် လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကိုေငးရီစိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ နံရံပၚကဘရုခ္ရီွးလ္ရဲ႕ဗာဒံသီးပုံမ်က္ျပာဝန္းထဲမွာေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတဲ့ပုံပါပဲ။

ဘရုရီွးလ္ေရ…တခ်ိန္တုန္းက ေဟာဒီေနရာေလးမွာ စႏၵယားသံသဲ့သဲ့ေလး၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေစာင္းညႇင္းလုံးဖြဖြေလး၊ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ဂႏၴဝင္ အလြမ္းသီခ်င္းေလးေတြ တိုးတိုးညင္ညင္ေလး ဖြင့္ထားတတ္တဲ့ “ပန္းေျဖရာ” အရက္အိမ္ေလး အေသအခ်ာရိွခဲ့ဖူးတာေပါ့။ ငါအပါအဝင္ အဲဒီအိမ္ ေလးထဲကိုေရာက္လာခဲ့တဲ့လူတိုင္းဟာ ဆူေဝအဲလ္ကိုေဟာကိုတိုးသက္ညင္ဖြတဲ့ဂီတသံနဲ႔ ေပါင္းစည္းၿပီးငါတို႔ရဲ႕အေသြးအသားထဲကို ေရာေထြးစိမ့္ ဝင္ေစခဲ့တဲ့ လူသားေတြပါကြယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီပန္းေျဖရာေလးအေၾကာင္းေရာ၊ အဲဒီဆိုင္ေလးထဲကို အၿမဲတေစ ေရာက္လာတတ္တဲ့ စာေရး ဆရာတေယာက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာတေယာက္အေၾကာင္းကိုေရာ ဘယ္သူကမွ မေျပာနိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားေၾကကြဲဖို႔ ေကာင္းလိုက္ပါ သလဲကြယ္။

“ေမာင္ရင္ေလးအတြက္ လိုအပ္မယ္ထင္လို႔ပါ။ ကိုယ့္လူသိခ်င္တဲ့ “ပန္းေျဖရာ” ဆိုင္ေလးနဲ႔ ကိုယ့္လူသိပ္ေတြ႔ခ်င္တဲ့ လူေတြအေၾကာင္းကို ေျပာမျပ နိုင္တဲ့အတြက္ အထူးပဲဝမ္းနည္းရပါတယ္ကြာ။ တခါတခါက်ေတာ့လည္း ၿမိဳ႕ျပေပါက္ ကြဲမႈျဖစ္စဥ္ ေတြဟာ လ်ွင္ျမန္ျပင္းထန္လြန္းတဲ့အတြက္ တဖက္နဲ႔ တဖက္ အခ်ိတ္အဆက္မမိတာေတြဟာ အမ်ားႀကီး ရိွတတ္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ မိုင္ေပါင္းနွစ္ရာေက်ာ္ ေဝးကြာတဲ့အရပ္ကေနၿပီး ဒီေနရာေလးကို ေရာက္ေအာင္လာခဲ့တဲ့ အတြက္ ေမာင္ရင္ေလးကို ငါေလးစားမိပါတယ္။

ကိုယ့္လူေျပာတဲ့ စာေရးဆရာနဲ႔ကဗ်ာဆရာနွစ္ေယာက္ကိုလည္း မျမင္ဘူးေသးေပမယ့္ ငါေလးစားပါတယ္။ ကမ႓ာႀကီးေပၚက လူေတြအားလုံးကိုလည္း ငါ ေလးစားပါတယ္”

ေကာင္တာကလူႀကီးဟာ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕ကို သူကိုယ္တိုင္ အရက္ခြက္တခြက္ လာခ်ေပးပါတယ္။
သူ႔ဟာသူလည္း ခြက္တခြက္ထဲ ေလာင္းထည့္ၿပီး တခ်ီတည္းေမာ့ခ်လိုက္ပါတယ္။

သူ ခ်ေပးသြားတဲ့ အရက္ခြက္ကိုၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ရင္ဟာ တစစ္စစ္နဲ႔ နာက်င္ကိုက္ခဲသြားၿပီေပါ့။

သန္႔စင္ၾကည္လင္ေနတဲ့ ဖန္ခြက္ေလးထဲမွာ ေရခဲစတစ္စ နစ္ဝင္ေနတဲ့ နီညိဳေသာ အေသြးအေရာင္ရိွေလတဲ့ ရမ္သုံးပက္ေပါ့။
ဘဝဆိုတာမ်ိဳးဟာ တဆင့္ခ်င္း တဆင့္ခ်င္းတြက္ခ်က္ၿပီး ေနာက္ဆုံးက်မွ အေျဖ အတိအက်ထြက္လာတတ္တဲ့ သခ်ၤာပုစၧာတပုဒ္လို မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေျပာလိုက္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပေပါက္ကြဲမႈဆိုတာကိုေတာ့ က်ေနာ္ ဘဝင္သိပ္မက်လွပါဘူး။ အဲဒီၿမိဳ႕ျပေပါက္ကြဲမႈထဲမွာ ေျမသိမ္းယာသိမ္းကိစၥေတြ၊ နစ္နာဆုံးရံွဴးသူေတြရဲ႕ နာက်င္ေအာ္ဟစ္သံေတြ၊တရားမ်ွတမႈကို ေဖြရွာရင္းနဲ႔ ရူးနွမ္းေမွာင္မိုက္ သြားခဲ့ရတဲ့ ဘဝဆိုး ဘဝရိုင္းေတြ။

အေရးအသားေတြနဲ႔ ဘဝကို ခဲရာခဲဆစ္တည္ေဆာက္ခဲ့ရတဲ့ စာေရးဆရာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ အဲဒီၿမိဳ႕ျပေပါက္ကြဲမႈထဲမွာ ပါသြားခဲ့ၿပီလား။ က်ေနာ္ ဆြတ္ရီတမ္းေမာခဲ့ရတဲ့ ပန္းေျဖရာအရက္အိမ္ေလးဟာလည္း အဲဒီၿမိဳ႕ျပေပါက္ကြဲမႈရဲ႕အဖ်ားအနားခတ္မႈထဲမွာ ပါသြားခဲ့ေလၿပီလား။

ေတာ္ပါၿပီကြာ။ ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ။ က်ေနာ္ကို ဘာမွ မေျပာၾကပါနဲ႔။ ဘယ္လိုစကားမ်ိဳးကိုမွ က်ေနာ္မၾကားပါရေစနဲ႔ေတာ့။
“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဗ်ာ။ တကယ္ေျပာတာပါ။ျဖစ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ ဒီရမ္သုံးပက္ကို ပုလင္းျပားေလးနဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္ေစခ်င္ပါတယ္”

လူႀကီးက က်ေနာ္ကို ဖ်ပ္ခနဲၾကည့္ၿပီး ပခုံးတခ်က္တြန္႔လိုက္ပါတယ္။

” သိပ္ျဖစ္နိုင္တဲ့ ကိစၥေပါ့ကြာ ”

က်ေနာ္ဆိုင္ထဲကထြက္လာေတာ့ညရွစ္နာရီထိုးေနပါၿပီ။ ညေကာင္းကင္ေအာက္မွာ မိုးသားတိမ္တုိက္ေတြေ႐ြ႕လ်ားေနေပမယ့္ စိမ္းရီ လြင့္ေမ်ာေနတဲ့လေရာင္ကို ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ေအးစက္တဲ့ လေရာင္ျပာေအာက္မွာ ၿမိဳ႕ကေလးဟာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔ေပါ့။

လေရာင္ျပာျပာေအာက္မွာ ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္နွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ကျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ က်ေနာ္ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြကေတာ့ ေတြေဝတုံ႔ဆိုင္းမေနခဲ့ပါဘူး။

ပန္းေျဖရာကေန ရီရီေဝေဝနဲ႔ထြက္လာခဲ့ေလတိုင္း သြားေလ့ရိွတဲ့လမ္းကေလးေပါ့။

ေျပေျပမို႔မို႔ေလးတက္သြားတဲ့ ေဟာဒီလမ္းကေလးဆုံးသြားၿပီဆိုရင္ စိန္ပန္းပြင့္ေတြ ျပန္႔က်ဲေနတတ္တဲ့ မမဟန္နီတို႔အိမ္ရိွရာ လမ္းေလးေရာက္ ေတာ့မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိေနပါ တယ္။

မမဟန္နီတို႔လမ္းကေလးထိပ္မွာ အဂၤလိပ္အကၡရာ အိပ္ခ်္ပုံစံအတိုင္း ေဆာက္ထားတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရိွပါတယ္။ အဲဒီစာသင္ေက်ာင္းေဘးမွာ တိမ္ေတြထဲကို လြင့္ တက္ေနတဲ့ လက္ဝါးကပ္တိုင္ေလးနဲ႔ အမိုးခြၽန္ခြၽန္ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းေလးရိွပါတယ္။ ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းေဘးက ၿခံႀကီးထဲမွာေတာ့ မမဟန္နီတို႔ရဲ႕တိုက္အိမ္ႀကီးေပါ့။ မမဟန္နီတို႔ တိုက္အိမ္ႀကီးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ ဟိုးဖက္ေခတ္ေတြ တုန္းက အေရးပိုင္မင္းေနသြားခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ စံအိမ္ေတာ္တလုံးေပါ့။

မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ အိမ္တန္းမရိွတဲ့ မမဟန္နီတို႔ရဲ႕လမ္းကေလးထဲမွာ အေဆာက္အအုံဆိုလို႔ အဲဒီေလးလုံးပဲ ရိွတာပါ။ အၿမဲတမ္းၿငိမ္ဆိတ္ေနတတ္တဲ့ အဲဒီလမ္းကေလးဟာ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕အဆုံးစြန္ေသာေနရာမဟုတ္ေသာ္လည္းပဲ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ အနားသတ္မ်ဥ္းတေၾကာင္းလို အေသအခ်ာ ျဖစ္တည္ ေနခဲ့ပါတယ္။ ထူးဆန္းတာတခုက လမ္းကေလးရဲ႕ ေဘးဘယ္ညာမွာ စိန္ပန္းပင္ႀကီးေတြ စီရရီေပါက္ေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

လမ္းကေလးတလမ္းလုံး ရဲနီစိုလြင္သြားေအာင္ ပြင့္တတ္တဲ့စိန္ပန္းပြင့္ေတြကို ျမင္လိုက္ရေလတုိင္း က်ေနာ့္တကိုယ္လုံးဟာ ရဲရင့္လန္းဆန္းလာ သလိုလို အၿမဲခံစားခဲ့ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီခံစားမႈဟာ မမဟန္နီဂစ္တာတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုလိုက္တာနဲ႔ သူမရဲ႕ဂစ္တာသံထဲမွာ အေရာေရာ အေထြးေထြးျဖစ္ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ့ရိွပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကမ႓ာႀကီးေပၚမွာ က်ေနာ္လုံးဝမရိွေတာ့ဘူးဆိုတာ က်ိန္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ေျပာရဲပါတယ္။ မမဟန္နီရဲ႕ရနံ႔၊ သီခ်င္းမ်ားရဲ႕ ေတာက္ပမႈ၊ မမဟန္နီရဲ႕ သြယ္လ်လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ ဂစ္တာႀကိဳးမ်ွင္ ထိခတ္မိရာက လြင့္စဥ္ျပန္႔ႀကဲထြက္က်လာတတ္တဲ့ ၾကည္လင္လွပေသာ ဂစ္တာသံမ်ား…..

က်ေနာ္ဟာ လေရာင္ထဲကိုေမ်ာပါ လာတဲ့ ႏုသြြဲ႔တဲ့ ဂစ္တာသံေအာက္မွာ ဒူးေထာက္ခစားလို႔။ ေလေဝ့သြားတိုင္း ဝဲလြင့္ ေႂကြက်လာတတ္တဲ့ စိန္ပန္းပြင့္ဖတ္ေလးေတြဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕နံေဘးမွာျပန္႔ႀကဲနီျမန္းလို႔။

မမဟန္နီဟာ More than l can say ၊ Yesterday ၊ Love is blue ၊ Do I love you သီခ်င္းေတြကို အစြဲအလမ္း ႀကီးမားခဲ့ပုံရပါတယ္။ Ventures ရဲ႕ ေတးသြားနဲ႔ပူေႏြးသြားခဲ့ၿပီဆိုရင္ အဲဒီသီခ်င္း ေတြဟာ ညရိပ္ထဲကို လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးနဲ႔ေမ်ာလြင့္လာေတာ့တာပါပဲ။

သူတို႔တိုက္ႀကီးေပၚက ေလသာေဆာင္မွာ သီခ်င္းထြက္ဆိုေလတိုင္း ေက်ာလည္အထိေရာက္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ဆံႏြယ္ညိဳမ်ွင္ေတြကိုအရိုင္းဆန္ဆန္ ျဖန္႔ခ်ထားတတ္ပါတယ္။ မမဟန္နီေခါင္းငုံ႔လိုက္ေလတိုင္း အဲဒီဆံပင္ညိဳညိဳမွ်င္မွ်င္ေလးေတြဟာ သူမရဲ႕မ်က္နွာလွလွေလးေပၚကို ယွက္ျဖာ အိက် လာတတ္ၿပီး မမဟန္နီ ေခါင္းကေလးကို ငဲ့ေစာင္းၿပီး ခါရမ္းလိုက္ေလတိုင္း သူမရဲ႕ေနာက္ေက်ာဘက္ဆီ ကို ျပန္႔လြင့္သြားတတ္ပါတယ္။

ဘာရယ္လို႔မဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ အဲဒီဆံညိဳႏုမ်ွင္ေလးေတြကိုတခါတခါမွာ ထိစမ္းကိုင္တြယ္ခ်င္လွတယ္။

မမဟန္နီတို႔ရဲ႕အိမ္ရိွရာ လမ္းကေလးထဲကို ေကြ႔ဝင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ က်ေနာ့္ရင္ဟာ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ လႈပ္ခုန္သြားပါတယ္။
ဘုရား …ဘုရား ။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလဲ။

ေတာက္ပတဲ့အေရာင္ေတြသုံးၿပီး စုတ္ခ်က္ ထူထူၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ ေရးျခစ္ထားခဲ့တဲ့ စိန္ပန္းပင္ႀကီးေတြဟာ ဘယ္ေနရာေတြကိုေရာက္ကုန္ၾကပါလိမ့္။

အနီေရာင္ စိန္ပန္းေတြ ရဲရင့္ပြင့္ေဝေနတတ္တဲ့ ေဟာဒီလမ္းကေလးဟာ ၿမိဳ႕ကေလးထဲမွာ အခိုင္အမာျဖစ္တည္ခဲ့ဖူးတဲ့ နွစ္လိုဖြယ္ယဥ္ေက်းမႈေလး တစ္ခုပါကြယ္။ အဲဒီလို ရဲရင့္ ေတာက္ပတဲ့ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကို ဘယ္လိုလူေတြကမ်ား နင္းေခ်ဖ်က္ဆီးလိုက္ပါလိမ့့့္။

ေဟ့ …လူမိုက္ေတြ…
ဒြႏၷယာေပၚမွာ အမိုက္မဲဆုံးနဲ႔ ဆင္ျခင္တုံတရားအနည္းပါးဆုံး အစုတ္ပလုတ္ေကာင္ေတြ …..
ရဲရင့္လန္းဆန္းတဲ့ စိန္ပန္းပြင့္ေတြဆိုတာ ေဟာဒီၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕နိမိတ္ပုံကြ။ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ဝိညာဥ္အေသေတြကို ရဲစိုေနတဲ့ အဲဒီစိန္ပန္းပြင့္ေတြေပၚမွာ ခိုနားခိုင္းလိုက္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာ မူးရီေအးခဲေနတဲ့ဝီရရသေတြဟာ လိေမၼာ္ေရာင္မီးေတာက္တခုလိုတဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ေလာင္ကြၽမ္းသြားမွာကို ခင္ဗ်ားတို႔မသိၾကဘူးလား။

မ်က္နွာစာအိမ္တန္းမရိွတဲ့ေနရာမွာ တန္းစီေရာက္လာတဲ့ ပုံစံတူ တိုက္အိမ္ေလးေတြနဲ႔ မမဟန္နီတို႔ တိုက္အိမ္ႀကီးေနရာမွာ အသစ္ေဆာက္ထားတဲ့ အေဆာက္အအုံသစ္ေတြကို ေငးေငးရီရီၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ရင္ဟာ နာက်င္သြားခဲ့ေပါ့။

မမဟန္နီေရ …မမဟန္နီ …မမဟန္နီ၊ က်ေနာ့္ဘဝတေလ်ွာက္ တႀကိမ္တခါမွ မခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ အထီးက်န္အားငယ္စိတ္ဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ တခုလုံးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ျဖတ္စီးသြားပါတယ္။

က်ေနာ္ဟာ အသက္ရွဴဖို႔ကိုေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနပါတယ္။ မမဟန္နီတို႔ အိမ္ႀကီးက ဘာျဖစ္လို႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရတာလဲ။

ျပည္ေတာ္သာ  အဲဗင္းႏ်ဴး။ အိမ္အမွတ္ 9 / A ။

လေရာင္ေအာက္က မမဟန္နီရဲ႕ ရနံ႔မ်ား။ ဂစ္တာတီးေနတဲ့ မမဟန္နီရဲ႕ပုံရိပ္မ်ား၊၊ တစုံတခုခုကို လြမ္းဆြတ္တမ္းေမာေနတဲ့ သူမရဲ႕ လြမ္းလြမ္း ေဆြးေဆြး သီခ်င္းဆိုညည္းသံ ….

က်ေနာ့္ကိုယ္ထဲမွာ ဗီတာမင္ေတြမရိွေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္ကိုယ္ထဲမွာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ မရိွေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္ကိုယ္ထဲမွာ ရဲရင့္ေတာက္ပမႈေတြ မရိွေတာ့ပါဘူး။ မမဟန္နီမရိွေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကမ႓ာေလာကႀကီးေပၚမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာဟာ က်ေနာ့္အတြက္ သိပ္မေသခ်ာေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြဟာ ေျမႀကီးနဲ႔ ထိေတြ႔မႈမရိွဘဲ ဆြဲငင္အားကင္းလြတ္ေနတဲ့ ေနရာသစ္တခုမွာ လြင့္ေမ်ာေနသလို ခံစားေနရပါတယ္။

လမ္းထဲမွာ အရူးအနွမ္းတေယာက္လို ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္လမ္းေလ်ွာက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို ခရစ္ယာန္ ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ စၾကၤန္ ေလ်ွာက္ေနတဲ့ အသက္ႀကီးႀကီး ဖာသာတေယာက္က ျမင္ေတြ႔ေနပုံရပါတယ္။ ဝင္းတံခါးဖြင့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ကရုဏာသက္စြာနဲ႔ ေငးရီၾကည့္ေနပါတယ္။

အားအင္ေတြ ကုန္ခမ္းပါးလ်ေနတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ဖာသာ့ဆီကို တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕နဲ႔ တိုးကပ္သြားလိုက္ၿပီး …

” ဖာသာ…ဒီေနရာေလးမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္နွစ္ေလာက္တုန္းက မမဟန္နီတို႔ေနခဲ့တဲ့ တိုက္အိမ္ႀကီး ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္ဖာသာ။ အဲဒီတိုက္အိမ္ႀကီးရဲ႕ ေလသာေဆာင္မွာ အခုလို ညဘက္မ်ိဳးေတြမွာ မမဟန္နီဟာ ေဟာ္လိုဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ သီခ်င္းေတြ ဆိုညည္း တတ္ပါတယ္ဖာသာ။ မမဟန္နီသီခ်င္းဆိုၿပီဆိုရင္ တပည့္ေတာ္ဟာ ဒီလမ္းထဲမွာ ရိွခဲ့ဖူးတဲ့ စိန္ပန္းပင္ႀကီးေတြေအာက္မွာ ဒူးေထာက္ၿပီး တပည့္ေတာ္ရဲ႕ဝိညာဥ္ကို မမဟန္နီရဲ႕သီခ်င္းေတြၾကားမွာ ေမ်ာလြင့္ေစခဲ့တဲ့လူတေယာက္ပါဖာသာ ”

က်ေနာ့္ရဲ႕အသံက တုန္ရီထစ္အသြားပါတယ္။ ဖာသာက မႈန္မႈိင္းေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ေနရင္းက သူ႔ေခါင္းကို ေလးဖင့္စြာ ညိတ္လိုက္ပါတယ္။

“ထူးဆန္းတဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈပဲ လူကေလး။ဟန္နီတို႔မိသားစုဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္နွစ္ေလာက္ကတည္းက ၾသဇီကို ေျပာင္းသြားၾကတယ္လူကေလး”

က်ေနာ္ဟာ လဲၿပိဳၫႊတ္က်မတတ္ျဖစ္သြားတဲ့ခႏၶာကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ၿပီး ” တပည့္ေတာ္ဟာ ဒီၿမိဳ႕ကေလးနဲ႔ မိုင္ေပါင္းနွစ္ရာေက်ာ္ ေဝးတဲ့အရပ္က ေနၿပီး မမဟန္နီရဲ႕ အရိပ္ေတြအေရာင္ေတြကုိ ျမင္ခ်င္ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔၊ မမဟန္နီရဲ႕သီခ်င္းသံ ေအာက္မွာ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ဝိညာဥ္ကို လြင့္ေမ်ာသြားေစ ဖို႔ …..”
က်ေနာ့္ရဲ႕အသံက တိုးတိတ္သြားပါတယ္။ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားတဲ့ က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး ဖာသာဟာ သူ႔ဦးေခါင္းကို အသာအယာ ခါရမ္းလိုက္ပါ တယ္။
” အားလုံးဟာ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ၿပီ လူကေလး။ အရာအားလုံးဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕အလိုေတာ္အတိုင္းပါပဲ ”

လရိပ္ေအာက္မွာ ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ဖာသာ့မ်က္လုံးေတြဟာ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေနပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လမ္းကေလးထဲကို Taxi တစီးဟာ အရိွန္ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေမာင္းဝင္လာပါတယ္။ အဲဒီကားဟာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက တိုက္အိမ္ေရွ႕မွာ လူခ်ေပးၿပီး ျပန္လွည့္ထြက္ဖို႔ေခါင္းလွည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ …..

က်ေနာ့္ရင္ဟာ ေဆြးျမည့္နာက်င္သြားပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ဟာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တခု ခ်ရပါေတာ့မယ္။ မမဟန္နီေရ…မမဟန္နီ …

ေ႐ြ႕လ်ားျဖာေဝလာတဲ့ ကားမီးတန္း က်ေနာ္နဲ႔နီးကပ္လာခ်ိန္မွာTaxi ကို က်ေနာ္လက္ျပတားလိုက္ပါတယ္။ ဖာသာ့မ်က္လုံးေတြဟာ လင္းျဖဴေနတဲ့ ကားမီးေရာင္စူးစူးေအာက္မွာ မႈန္မိႈင္းရီေဝလို႔ေပါ့။

” ကံေကာင္းပါေစ လူကေလး။ ဘုရားသခင္ဟာ လူကေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ပါလိမ့္မယ္”

က်ေနာ္ကားေပၚေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကားဟာ ညိဳွ႕ထဲက ရုန္းထြက္လာတဲ့ ျမားတစင္း။

လေရာင္စိမ္းျမေအာက္မွာ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ေျပးလႊားလို႔ေပါ့။

” ေက်းဇူးျပဳၿပီး က်ေနာ့္ကို ဘာမွ မေမးပါနဲ႔ဗ်ာ။ သေဘၤာဆိပ္ကိုပဲ အျမန္ဆုံးေရာက္ေအာင္ ေမာင္းေပးပါ”

ေဘးမွန္ေတြကိုခ်ၿပီး က်ေနာ့္မ်က္လုံးေတြကို အသာမိွတ္လိုက္ပါတယ္။ လမ္းမႀကီးေပၚေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကားရဲ႕အသြားနႈန္းဟာ သိသိသာသာ ျမင့္တက္သြားပါတယ္။

ကတၱရာလမ္းမနဲ႔ ကားဘီးတာယာပြတ္ႀကိတ္သံကလြဲလို႔ ၿမိဳ႕ကေလးဟာ တိတ္ဆိတ္ေအးစက္ေနဆဲေပါ့။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာျမင့္ပါလိမ့္မယ္။ မြန္းက်ပ္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပအေငြ႕အသက္အစား မုတ္သုံရနံ႔ ေရာေထြးေနတဲ့ မိုးေလဟာ ကားေလးထဲကို ျဖတ္ျဖတ္တိုက္သြားပါတယ္။ တခ်က္တခ်က္မွာေတာ့ မိုးေရစက္ေလးေတြေဖာက္ခနဲ ေဖာက္ခနဲ လြင့္ဝင္လာတတ္ပါတယ္။

တေအာင့္ေနေတာ့ ကားဟာ အရိွန္ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလ်ွာ႔ၿပီး ရပ္တန္႔သြားခဲ့ေပါ့။

က်ေနာ္မ်က္လုံးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ေကာင္းကင္တခြင္လုံး မိုးရိပ္မိုးသားေတြနဲ႔ ျပာေမွာင္လို႔ေပါ့။ လင္းျဖဴသြားတဲ့ လ်ွပ္စီးေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေကာင္းကင္နံရံမွာ တြန္႔ေကြးသြားတဲ့ လ်ွပ္ပန္းပြင့္ေတြကိုၾကည့္ၿပီးေအာက္နႈတ္ခမ္းကိုခပ္တင္းတင္းဖိကိုက္ထားလိုက္ပါတယ္။

က်ေနာ္သေဘၤာေပၚ တက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သေဘၤာဟာ အခ်က္ေပးဥၾသဆြဲလိုက္ပါတယ္။ ၾကားခဲ့ဖူးသမ်ွ ဥၾသသံေတြထဲမွာေတာ့ ေဟာဒီနွစ္ထပ္သေဘၤာေလးရဲ႕ ဥၾသသံဟာ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးနဲ႔ ေၾကကြဲစရာအေကာင္းဆုံးပါပဲ။
ေနာက္ဆုံး သေဘၤာေခါက္လို႔ဆိုေပမယ့္ သေဘၤာေပၚမွာ ခရီးသည္ နည္းနည္းေလးပဲ ပါရိွပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြဟာမိုးလြတ္တဲ့ စက္ခန္းေဘးမွာ စုၿပံဳထိုင္ေနၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့ အေပၚထပ္ပဲ့ပိုင္းေနရာဟာ အမိုးအကာမရိွတဲ့အတြက္ မိုးေရစက္ေတြဟာ က်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚမွာ အဆီးအတားမရိွ လြင့္က်ေန ပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚ မိုးေရစက္ေတြ တေဖာက္ေဖာက္နဲ႔ လြင့္စဥ္ထိမွန္ေနတာကို က်ေနာ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ဒီအခ်ိန္ဟာ က်ေနာ့္ရူးသြပ္မႈကို မ်ွေဝခံစားခဲ့တဲ့ ဟိုလူႀကီးေပးလိုက္တဲ့ရမ္သုံးပက္ကို တစိမ့္စိမ့္ေသာက္ၿပီး လေရာင္ေအာက္မွာ တေ႐ြ႕ ေ႐ြ႕နဲ႔က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကို ေနာက္ဆုံး နႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႔ ေငးရီၾကည့္ေနရမယ့္ အခ်ိန္ဆိုတာ နာနာက်င္က်င္နဲ႔ က်ေနာ္သိေနပါတယ္။

ပုလင္းအဖုံးကိုဖြင့္ၿပီး ျမစ္ထဲပစ္ခ်လိုက္တဲ့အခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ၿမိဳ႕ကေလးကို မိုးစက္ဖြဲဖြဲလြင့္လြင့္ေအာက္မွာ ပ်ပ်မႈန္မႈန္ေလး ျမင္ေတြ႔ ေနရပါေသးတယ္။

မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ စိုစြတ္ေျပာင္ေခ်ာေနတဲ့ ပုလင္းျပားေလးကို တရိွန္ထိုး ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေအးစက္ခါးသက္တဲ့အရသာဟာ က်ေနာ့္ကိုယ္ထဲကို ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစြာနဲ႔ ျဖတ္စီးသြားပါတယ္။

အဲဒီထဲမွာ စႏၵယားသံသဲ့သဲ့ေလးေတြ၊ ႏူးညံ့ညင္ဖြေနတဲ့ ေစာင္းညႇင္းလုံးေလးေတြ၊ အက္ကြဲေၾကမြေနတဲ့ ဂႏၴဝင္အလြမ္းသီခ်င္းေလးေတြ၊ နိမိတ္ပုံ ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ၊ မီးလ်ွံေတြၾကားက ဝတၳဳတိုအေရးအသားေတြ၊ ႏုသြဲ႕ညင္းေပ်ာင္းတဲ့ မမဟန္နီရဲ႕ ဂစ္တာသံေလးေတြ၊ က်ေနာ္တအားစြဲလမ္းခဲ့တဲ့ မမဟန္နီရဲ႕ဆံညိဳႏုမ်ွင္ေလးေတြ၊ ရဲရင့္လန္းဆန္းတဲ့ စိန္ပန္းပြင့္ေတြ၊ က်ေနာ့္ကိုယ္ထဲမွာ လူးလြန္႔ေတာက္ေလာင္ခဲ့တဲ့ ဝီရရသေတြ အကုန္လုံး ေမ်ာပါသြားခဲ့ေပါ့။

တေအာင့္ပဲ ၾကာပါတယ္။ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ၿမိဳ႕ကေလးဟာ မိုးစက္မႈန္မႈန္ေအာက္မွာ ေဝဝါးမႈန္ရီလာၿပီး က်ေနာ္ရဲ႕အျမင္အာရုံထဲကေန တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာက္…ကြယ္ …သြား…ပါ …ေတာ့ …တယ္ ။ ။

နိုင္ ဝင္း သီ


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:၀တၳဳတို

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

  ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ယခုစာအုပ္မွာ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ

By

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ ၾသဂတ္စ္ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ေတြရဲ႕...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္