နရီမင္း – ကာရန္ကဗ်ာကို ဘာလို႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တာလဲ

November 3, 2017

ကာရန္ကဗ်ာကို ဘာလို႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တာလဲ 
နရီမင္း
(မိုးမခ)၊ ႏုိဝင္ဘာ ၃၊ ၂၀၁၇

နိဒါန္​း

ကာရန္ကဗ်ာဆိုတာ စြန္႔သင့္လို႔ စြန္႔ခဲ့တာျဖစ္တယ္။
“ဒီကေန႔မွာ ဘယ္​သူမွ ဗႏၶဳလဝတ္စုံႀကီးနဲ႔ စစ္မတိုက္ၾကေတာ့ဘူး´´ဆိုတာ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း သိဖို႔လိုတယ္။
ေခတ္ေပၚကဗ်ာေရးသူေတြဟာ ကာရန္နဲ႔ကဗ်ာမေရးတတ္လို႔မဟုတ္​ဘူးဆိုတာ ပိုၿပီး ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္းသိထားေစခ်င္တယ္။

ပီကာဆိုဟာ ၁၃ ႏွစ္သားကတည္းက ကမၻာေက်ာ္ကားေတြ အကုန္ကူးေရးႏိုင္တယ္။
ဓာတ္ပုံထက္တူေအာင္ ေရးႏိုုင္တယ္။ ပီကာဆိုဟာ ဘာျဖစ္လို႔အခ်ဳိးမက်တဲ့ပုံေတြဆြဲခဲ့လဲ၊ ဘာျဖစ္​လို႔ ပါစပက္တစ္ေတြ၊ ဘက္ဂေရာင္း ေတြ၊ ဖိုးဂေရာင္းေတြေဖ်ာက္ခဲ့သလဲဆိုတာ ႏြားေတြနားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ႏြားေတြမွာ ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈသမိုင္းဆိုတာမွမ႐ွိတာ။ ႏြားယဥ္ေက်းမႈဟာ ႏြားရယ္လို႔ျဖစ္ေပၚလာကတည္းက တေနရာတည္းမွာ အေသရပ္တန္႔ေနခဲ့ေပမယ့္ လူသားယဥ္ေက်းမႈဟာ အဆက္ မျပတ္ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ေနတယ္ဆိုတာကို အ႐ွင္းဆုံးသိထားဖို႔လိုတယ္။

(၁)

ငါ ေလးတန္းမွာ ဦးေသာ္ဇင္ ေရးတာထင္တယ္။
ကဗ်ာလမ္းၫႊန္ဆိုတဲ့ စာအုပ္တအုပ္စၿပီး ဖတ္ရတယ္။
အဲ့ဒီမွာ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ၊ လကၤာ၊ သံေပါက္၊ ဝဲ႐ုိက္ဝဲသြင္းလကၤာကစလို႔ ေဒြးခ်ဳိး၊ ႀတိခ်ဳိး၊ ေလးခ်ဳိး၊ အဲခ်င္း၊ အိုင္ခ်င္း၊ ကာခ်င္း အလယ္ ရတု၊ ေဘာလယ္အဆုံး တအုံးအုံးနဲ႔ေရးလာခဲ့တာ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အထိပဲ။
ဆုမက္တဲ့ ေသာက္ေပါေတြကို ေျပာျပရရင္ ငါဟာ ခုနစ္တန္းက စလို႔ ဆယ္တန္းထိ ၿမိဳ႕နယ္စာဆိုေတာ္ေန႔ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ကဗ်ာဆု အျမဲရ တယ္။ က်န္စာေပမွာဆုရတဲ့ က်န္တဲ့သူေတြက လူႀကီးေတြခ်ည္းပဲ။ အဘိုးႀကီးေတြေတာင္ပါတယ္။
ကိုယ္က ပါရမီ႐ွင္ ကေလးစာဆိုေလးေပါ့။
မင္းသုဝဏ္၊ ​ေဇာ္​ဂ်ီ၊ တင္မိုး အစ႐ွိတဲ့ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ကဗ်ာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ငယ္ငယ္ကဖတ္ခဲ့တာ ခုထိအလြတ္ရေသးတယ္။
ဆုမရလို႔ရင္ခံၿပီး ကာရန္ကဗ်ာဆိုတာ တစ္သိန္းမွာတစ္ေယာက္ မေရးႏိုင္ဘူးလို႔ ေလပြတဲ့ အတုိအစကဗ်ာဆရာသာ ငါ ၄ တန္းတုန္းက ေရးတာေတြျမင္သြားရင္ အဟိပဲ။

ဥပမာ “မူးယစ္​​ေဆး၀ါး ေဘးရန္မ်ား ေ႐ွာင္႐ွားတိုက္ဖ်က္ ျပည္သူ႔တြက္´´လို႔ ကေလးစာဆိုေလး ငါက လက္တန္းေရးၿပီး မူးယစ္​​ေဆး၀ါး တိုက္ဖ်က္ေရးစာေပၿပိဳင္ပြဲမွာ ေဆာင္ပုဒ္ဆုရတာမ်ဳိး။

အတိုအစကဗ်ာဆရာရဲ႕ကာရန္ကဗ်ာတခ်ဳိ႕ fb မွာ ေတြ႔ရတဲ့အခါ ေလးနက္တဲ့အေတြးအျမင္ ဒါမွမဟုတ္ ခံစားခ်က္ပါဖို႔ေဝးစြ၊ ဖတ္သူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ဒါမွမဟုတ္​ႏွလုံးသားကို ႏႈိးဆြႏိုင္ဖို႔ ေဝးစြကာရန္ယူပုံ စနစ္မက်သလို စကားလုံးလည္း မလွ၊ အသံလည္းမသာပါဘူး။
ငယ္ငယ္ကဖတ္ရတဲ့ ျပာဂေလာင္ ျပာလေခ်ာင္ကာတြန္​းထဲ အမႊာညီေနာင္ ကဗ်ာ႐ူး႐ူးၿပီး တေယာက္တလွည့္…
သြားစမ္း
စားစမ္း
ဘားလမ္း
(တို႔က) ငါးတန္းလို႔ ရြတ္ေတာ့
ၾကက္​တူ​ေရြးက
“ေခြးမသား´´ လို႔ ထေအာ္တာ
သူတို႔ ညီအစ္​ကိုက
“မင္းက ကာရန္မဲ့ပါလား´´လို႔ ေျပာတာပဲအမွတ္ရမိတယ္။

ကာရန္ယူပုံစနစ္က်ျခင္း၊ စကားလုံးလွျခင္းနဲ႔အသံသာျခင္းမွာ ငါက ဆရာမင္းသုဝဏ္ကို စံထားပါတယ္။
ဥပမာ။ ဝီလ်ံဘလိတ္ရဲ႕ The Sick Rose ကို ဆရာေမာင္သာႏိုး ဖ်ားတဲ့ႏွင္းဆီဆိုၿပီး ျပင္း႐ွတဲ့ရစ္သမ္နဲ႔ တိုက္႐ုိက္ျပန္ပါတယ္။ ရင္ကို ထိပါရဲ႕။
မင္းသုဝဏ္ဟာ နာမက်န္းသည္ အိုႏွင္းဆီဆိုၿပီး အဲ့ဒီကဗ်ာကို ကာရန္နဲ႔ ျပန္ေရးပါတယ္။ ကာရန္အျပင္ စကားလုံးေတြက လွလိုက္ တာ။
မိုးမိုး (အင္းလ်ား) ရဲ႕ နာမည္​ၾကီးႏွစ္အုပ္တြဲ ဝတၳဳ႐ွည္တပုဒ္ကိုေတာင္ “နာမက်န္းသည္ အိုႏွင္းဆီ ´´ဆိုၿပီး အမည္ေပးခဲ့တယ္။
ဒီေနရာမွာ ရသေပးႏိုင္တဲ့လွပတဲ့စာသားဆိုတာကိုေတာင္ အတိုအစကဗ်ာဆရာ နားလည္ဟန္မတူပါဘူး။
ၿငိမ္းေက်ာ္ရဲ႕” ျမက္ဖ်ားႏွင္း”တို႔လို စကားလုံးဟာ ကိုေစာညိန္းရဲ႕သီခ်င္းထဲကဆိုတာ တစ္သိန္းမွာတစ္ေယာက္ ဧရာမ ငတုံး ငဖား ကဗ်က္ဆရာသိဟန္မတူပါဘူး။ ထားပါ။

အေတြးအျမင္နဲ႔ ဦးေႏွာက္ကို ႏႈိးဆြႏိုင္တဲ့ကာရန္ကဗ်ာဆရာထဲ ငါစံထားတာက ဆရာေဇာ္ဂ်ီပါ။ ဥပမာကေတာ့ ေဗဒါလမ္းကဗ်ာမ်ားပါပဲ။
အဲ့ဒီလိုပဲ ခံစားမႈနဲ႔ႏွလုံးသားကိုႏိႈးဆြႏိုင္စြမ္းတဲ့ ကာရန္ကဗ်ာဆရာထဲ ငါစံထားတာ ဆရာတင္မိုးပါ။ ဆရာတင္မိုးေတာင္ ကာရန္ကို​ေျဖေလွ်ာ့ လိုက္ၿပီး ၈၈ အေရးေတာ္ ပုံနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေမ့သား စကားတိုးတိုး ေျပာလွည့္ပါကဗ်ာကို ေရးတဲ့အခါ ရင္ထဲနင့္ေနေအာင္ ခံစား ရပါ တယ္။

ကာရန္ေတြကို ငယ္ငယ္ကတည္းက လက္တန္းရြတ္ႏိုင္တဲ့ငါဟာ ကိုယ္​့ကိုယ္​ကိုယ္ ကဗ်ာဆရာဆိုတဲ့ ဘဝင္ေလးတခုနဲ႔ ေဆးတကၠသိုလ္ ကို ေရာက္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီး မၾကာခင္ ဘိုကေလးသား ကိုယ့္လိုအ႐ူးတ​ေယာက္​နဲ႔ ေပါင္းမိပါတယ္။
ဘုန္​းႀကီးေက်ာင္းသားကေန ဆယ္တန္းေအာင္လာလို႔လားမသိ၊ ဒီေကာင္က ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ကာရန္နေဘေတြနဲ႔ အစဥ္အလာ ကဗ်ာ စပ္နည္းေတြ ပိုင္ေသးတယ္။
ဒီေကာင္နဲ႔ငါႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္ဖို႔ ပထမႏွစ္မွာပဲ လုပ္တယ္။
စာအုပ္နာမည္ကိုက ညႇဳိးရိပ္လြမ္းေရာင္သန္းတဲ့ မိုးနိမိတ္ပန္းေတာင္တန္းတဲ့။

စာကူးစက္နဲ႔ လွည့္ထုတ္ဖို႔ပါ။
မ်က္ႏွာဖုံးကို ဆယ္တန္းတုန္းက သူငယ္​ခ်င္​း RIT က ထြန္းဝင္းကို ဆြဲခိုင္းတယ္။ ဖေယာင္းလက္ေရးကို ငါ့သူငယ္​ခ်င္​း အီကိုက ေအာင္ၿဖိဳးကိုေရးခိုင္းတယ္။ ေက်ာင္းမွာ တရားဝင္ ျဖန္႔ခ်ိေရာင္းခ်ခြင့္စာေတာင္ ရထားၿပီးၿပီ။ အဲ့တုန္​းက ေက်ာင္းမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္လို႔ တရားဝင္ခ်င္ရင္ျမန္မာစာဌာနနဲ႔ ႏိုင္​ငံ​ေရးသိပၸံဌာနကို တင္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့….

(၂)

(ငါဆိုတာ မယဥ္ေက်းသလို ခံစားလာရျပန္တဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ဆက္ေရးပါမယ္။
အေပၚကအပိုင္းကေတာ့ ခပ္ရင့္ရင့္ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာခ်င္တာမို႔ ငါဆိုတာနဲ႔ေရးခဲ့တာပါ)

“ညႇဳိးရိပ္လြမ္းေရာင္သန္းတဲ့
မိုးနိမိတ္ပန္းေတာင္တန္း´´ကဗ်ာစာအုပ္က မ႐ုိက္ျဖစ္ေသးဘဲ ၾကန္႔ၾကာေနတယ္။
ကဗ်ာစာအုပ္ ႐ုိက္ဖို႔ ဥထားတဲ့ ပိုက္​ဆံ ဖဲ႐ႈံးသြားလို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ေသခ်ာမမွတ္မိပါဘူး။ ေသခ်ာမွတ္မိတာက အဲ့ဒီလို တစ္ရက္မွာ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီး ကြၽန္ေတာ့္အခန္းကို တစုံတေယာက္က လာေခါက္တာပဲ။
​ေန႔ခင္​းေၾကာင္ေတာင္ႀကီးလို႔ ေျပာရတာက ဒီလိုပါ။

ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတြဆို ေက်ာင္းသားေတြေက်ာင္းသြားတက္ၾကတာမို႔ အေဆာင္မွာတိတ္​ဆိတ္​လို႔ ေခြးေဟာင္သံေတြကလြဲၿပီး ဘာမွမၾကားရဘူး။ တိတ္​ဆိတ္​မႈကိုၿငီးေငြ႔လာရင္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဂစ္​တာအစုတ္ႀကီးေကာက္ကိုင္ၿပီး ေခြးနဲ႔အၿပိဳင္ ေအာ္တတ္တယ္။
လက္ခ်ာေတြတက္ရတာ ကြၽန္ေတာ္ ၿငီးေငြ႔စိတ္ကုန္ေနၿပီ။

ေက်ာင္းသြားမတက္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အခန္းေဖာ္ ဝင္းမင္းေက်ာင္းသြားတက္ရင္ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ႐ုိးေကာေတြရေအာင္ ဒီေကာင္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ လုပ္လာလိမ့္မယ္။ မဂၤလာဒုံ ရြာထဲ ေခ်ာင္ဂေလာင္ထဲကအေဆာင္ကိုဘယ္သူလာလည္မွာတဲ့လဲ။ ကြၽန္ေတာ့္လို ေက်ာင္းေျပးတေယာက္ ကြၽန္ေတာ့္အခန္းတံခါး လာေခါက္တာပဲေပါ့။

တံခါးထဖြင့္လိုက္ေတာ့ အခန္းဝမွာရပ္ေနသူကို ကြၽန္ေတာ္မသိဘူး။
သူက “ကြၽန္ေတာ္ ေအာင္သူၿငိမ္းပါ´´လို႔ ေျပာတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ၿပီ။
သူ႔နာမည္​ကို ကြၽန္ေတာ္သိတယ္​။ သူ႔ညီမက အီကိုတက္ေနေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔တတန္းတည္း။ ၇ တန္းနဲ႔ ၉ တန္း လူရည္​ခြၽန္​ခရီးသြားရေတာ့ သူ႔ညီမနဲ႔သိၿပီး သူ႔အစ္ကိုႀကီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းမွာ ႐ွိမွန္းေတာ့သိတယ္။ ေနာက္ၿပီး state ေက်ာင္းမွာတုန္းက တို႔ေက်ာင္းသားစာေစာင္ဖတ္တဲ့အခါ ဆုရစာစီစာကုံး႐ွင္အျဖစ္ ကိုေအာင္သူၿငိမ္းနာမည္ကို ႏွစ္ခါလားသုံးခါလားမသိ ေတြ႔ဖူးတယ္။ သူ႔စာစီစာကုံးတပုဒ္က သာမန္အထက္တန္းေက်ာင္းသားလက္ရာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ အေတာ္လွတဲ့စကားေျပျဖစ္ေနတာမ်ဳိး သတိထားမိဖူး တယ္။

အကို႔ကို ကြၽန္ေတာ္ အခုမွေတြ႔ေပမယ့္ အရင္ကတည္းက သိေနပါတယ္ဘာညာေပါ့။ ေတြ႔တာနဲ႔ ခင္သြားတယ္။ သူက ႏွစ္တန္းႀကီးတယ္။ အိမ္ကေနေက်ာင္းတက္တာ။ အေဆာင္ကမဟုတ္​ဘူး။ ခမ်ားတို႔ ကဗ်ာစာအုပ္​ေၾကာ္​ျငာထားတာ ကြၽန္ေတာ္ေတြ႔တယ္လို႔ သူက ေျပာ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေက်ာင္းကေနတရားဝင္ခြင့္ျပဳခ်က္ယူထားတာမို႔ ေက်ာင္းအႏွံ႔က မွန္ပုံးဘုတ္ေတြမွာ ​ေၾကာ္​ျငာကပ္ခြင့္ရထား တယ္။

သူက ကြၽန္ေတာ္တို႔စာအုပ္မူၾကမ္းကိုစိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ဖတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕စကားလုံးေတြက လွတယ္။ တခ်ဳိ႕အေတြးေတြက ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ဳိး ေျပာတယ္။ သူက ယဥ္​​ေက်းသိမ္ေမြ႔ၿပီးလူႀကီးလူေကာင္းဆန္သူမို႔ တိုက္႐ုိက္ေဝဖန္တာမ်ဳိး မလုပ္ေပမယ့္ ကဗ်ာဆိုတာ ဒီေလာက္နဲ႔မလုံေလာက္ဘူး ဆိုတာမ်ဳိးအသိကို ကြၽန္ေတာ္ရေအာင္ သူလုပ္ခဲ့တယ္။

သူေရးထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ဖို႔ ေပးခဲ့တယ္။ သူ႔ကဗ်ာေတြ ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ “ညႇဳိးရိပ္လြမ္းေရာင္သန္းတဲ့
မိုးနိမိတ္ပန္းေတာင္တန္း´´ကဗ်ာစာအုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ထုတ္ဖို႔ ႐ွက္လာတယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူက ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြေရာ တျခားရသနဲ႔ အေတြးအျမင္စာအုပ္ေတြေရာယူယူလာၿပီး ေပးဖတ္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ညႇဳိးရိပ္လြမ္းေရာင္သန္းတဲ့ မိုးနိမိတ္ပန္းေတာင္တန္း စာအုပ္နဲ႔အတူ ကာရန္ကဗ်ာဆိုတာမ်ဳိးကို စြန္႔လႊတ္လိုက္တယ္။

ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားျဖစ္ခဲ့တာေတြထဲက တခ်ဳိ႕ကို ေျပာျပလိုပါတယ္။
အရင္ဆုံးေျပာလိုတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ text ေတြက ထြားလာတဲ့အေၾကာင္းပါ။
ထြားႀကိဳင္းေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ သူနဲ႔မေတာ္တဲ့ ဝတ္စုံကို က်ပ္ညပ္ေနေအာင္ဝတ္ထားရင္ သူလည္း အသက္႐ွဴက်ပ္သလို ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ေကာက္ညႇင္းထုပ္ႀကီးၾကည့္ရတာ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး။ အဲ့ဒီလိုပါပဲ၊ ေျပာင္းျပန္ေပါ့၊
ေသးညႇက္ညႇက္မိန္းမ အက်ႌမတန္တဆပြပြႀကီးဝတ္ထားရင္ အၾကည့္ရဆိုးပါတယ္။
ဟိုအတိုအစကဗ်ာဆရာရဲ႕ text ကို ကာရန္မပါဘဲ ေရးခ်ၾကည့္ပါ။ သူ႔ဟာက ကာရန္အျပင္ ဘာမွမ႐ွိတဲ့အေၾကာင္း ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္သြားပါလိမ့္မယ္။

ထားပါ​ေတာ့၊
ကြၽန္ေတာ္ မၾကာေသးမီကေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာထဲက

“ေပ်ာ္မယ္ထင္လို႔ ေသာက္ခဲ့တဲ့ အရက္က
ျပန္အန္လို႔မရေအာင္
ဝမ္းဗိုက္ထဲ ေအာ္ဂလီဆန္ေနတယ္´´ကို
“ေပ်ာ္မယ္ထင္ခဲ့ေသာက္တဲ့ယမကာ
အန္မရပါ
ဝမ္းဗိုက္ထဲမွာ ေအာ္ဂလီဆန္လာ´´

အဲ့လိုေရးလို႔ရတာပဲ။
ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီမွာ သိသိသာသာ​ေပ်ာက္​ဆံုးသြားတာက ခံစားမႈ/အေတြးကို ႏႈိးဆြေပးႏိုင္မယ့္ မူရင္းအသံပါပဲ။
ခံစားမႈ/အေတြးကို စာသားသက္သက္အျပင္ အသံက သယ္ေဆာင္ေပးတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာစဥ္​းစားၾကည့္ပါ။
ေနာက္တခု စဥ္းစားမိတာက visual (မ်က္ျမင္) ကိစၥပါ။ ငါးကင္ကို အေကာင္လိုက္ ခမ်ားေ႐ွ႕ ဘာလို႔လာခ်ေပးသလဲဆိုတဲ့ကိစၥပါ။ ကင္ၿပီးငါးကို ခုတ္​ထစ္​ၿပီး ပန္းကန္လုံးထဲ ထည့္ၿပီး လာခ်ေပးမယ္ဆို ဒီငါးကင္ပဲဆိုေပမယ့္ အရသာထိခိုုက္ႏိုုင္တယ္ဆိုတာမ်ဳိးပါ။

အဲ့ဒီမွာက မူရင္း text က အ​ခရာပါ။
ဝက္နားရြက္ကို ပါးပါးလွီးမထားဘဲ နားရြက္လိုက္ႀကီးလာခ်ရင္ ၾကည့္မေကာင္းပါဘူး။ နတ္သ်ႇင္ေနာင္ရတုေတြကို ခင္​ဗ်ား ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ လိုေရးၾကည့္လို႔ အဆင္မေျပပါဘူး။ ကိုေနဝင္းရဲ႕ခတၱာသီခ်င္းထဲက text
“စိမ္းလဲ့လဲ့ည လေရာင္သမ္း အခ်စ္ႏႈတ္ခမ္း အနမ္းေတြ ဖူးပြင့္ဖို႔ေဝ´´ဆိုတာကို
“အစိမ္းေရာင္ လဲ့ေနတဲ့ ညမွာ
လေရာင္ျဖာက်ေနတဲ့ေအာက္
ခ်စ္သူ႔ႏႈတ္ခမ္းကို
ငါ အႀကိမ္​ႀကိမ္​ နမ္းပစ္လိုက္တယ္´´ဆိုတာမ်ဳိး ေရးၾကည့္ေလ။

(၃)

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၁၉၈၈ မွာ ေတာခိုၾကေတာ့ ဘုရားသုံးဆူ ABSDF စခန္းကို စာေပသမားေတြလည္း ေရာက္လာပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ဦးရဲေခါင္ တို႔ ဦးေအာင္ျမင့္စိုး(ေမာင္စိုးခ်ိန္) တို႔လို ကြန္ဆာေဗးတစ္သမားေတြ ပါသလို ကြၽန္ေတာ္အျပင္ ကိုေအာင္သူၿငိမ္း (ေယာဟန္ေအာင္) နဲ႔ ကိုရဲေဌး(လူအိမ္)တို႔လို ေမာ္ဒန္စာေပသမားေတြပါတယ္။ စခန္းေကာ္မတီဖြဲ႔ေတာ့ ျပန္​ၾကား​ေရး ေကာ္မတီ အတြင္းေရးမွဴးက ယင္းတိမ္တိုက္ပြဲမွာ က်ဆုံးသြားတဲ့ ေရး – ကိုကိုဦးပါ။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပန္​ၾကား​ေရးတာဝန္ခံ ခန္႔ပါတယ္။
ေျပာရရင္ သူက elected ျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္က appointed ပါ။

အဲ့ဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စခန္းနံရံကပ္စာေစာင္ ပုံမွန္လုပ္ၾကတယ္။ ကဗ်ာေတြ ေရြးၿပီး ကတ္ျပားေတြေပၚ ေရးတာက ကိုရဲေဌးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ပါ။ ကယန္းနယ္ေျမမွာ အသတ္ခံလိုက္ရတဲ့ေတဇာမင္းက ပုံေတြ ကာတြန္းေတြ ဒိုင္ခံေရးဆြဲသူပါ။ အဲ့ဒီမွာ ဦးရဲေခါင္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရးတာေတြကို ကဗ်ာမဟုတ္​ဘူး၊ စာၫြန္႔လို႔တပ္ဖို႔ ေဝဖန္ပါေလေရာ။ အဲ့ဒီမွာ ကိုရဲေဌးက စပ္​ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ျပန္ေျပာတဲ့
စကားတခြန္းကို ကြၽန္ေတာ္ အခုထိမွတ္မိပါတယ္။ သူက “ဒီကေန႔မွာ ဘယ္​သူမွ ဗႏၶဳလဝတ္စုံႀကီးနဲ႔ စစ္မတိုက္ၾကေတာ့ဘူး အဘ´´တဲ့။

တကယ္ေတာ့ သူေျပာခဲ့တာက modern sensiblity (contemporary ဆို ပိုမွန္မယ္) ဆိုတဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ အာ႐ုံခံစားမႈနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ေခတ္ကဗ်ာဟာ ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕ဘဝကိုကိုယ္​စားျပဳပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာေရးေနတာသာ ျဖစ္ၿပီး သမိုင္းေရးေနတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ကဗ်ာထဲမွာ မဟာဗႏၶဳလအေၾကာင္းေရးခဲ့မယ္ဆို ရင္ေတာင္ ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ အာ႐ုံခံစားမႈကိုပဲ ထင္ဟပ္ျပေနမွာပါ။
ဟိုလိုဝတ္စုံႀကီးတကားကားနဲ႔ ဇာတိေသြးဇာတိမာန္တက္ႂကြေစမယ့္ဗႏၶဳလကို ခမ်ားျမင္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရန္သူရဲ႕ ေခတ္မီလက္နက္ေတြ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းမသိ႐ွာတဲ့ သနားစရာဗႏၶဳလ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

ထားပါ။
ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ႏိုင္ငံေရး၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂ်ီ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စီးပြားေရးစနစ္ အစ႐ွိတာေတြကို
ေလ့လာသုံးသပ္ထင္ဟပ္ပါတယ္။

ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာဟာ အ႐ုဏ္ဦးေနထြက္ခ်ိန္တို႔ ညေနေနဝင္ဆည္းဆာတို႔ တိမ္ပန္းခ်ီတို႔ ဆိုတာမ်ဳိးကို စာသားအလွေတြနဲ႔
ဖြဲ႔ဆိုေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ “ေမေမအကြက္ေတြက လႊတ္လွ´´တို႔ “အဘသက္ေတာ္႐ွည္ေစေသာဝ္´´တို႔ ဘာတို႔ ဘုန္းေတာ္ဖြဲ႔ေတြ ဖားဖားယားယား ေရးေနမွာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။

ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာဟာ တေန႔ၿပီး တေန႔ရဲ႕ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြ၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတရပ္ထဲမွာေနထိုင္ေနတဲ့ လူသားရဲ႕ေတြ႔ႀကဳံခံစားရမႈ ေတြကိုခါးခါးသီးသီးနဲ႔ သစၥာ႐ွိ႐ွိ ဖြဲ႔ဆိုပါတယ္။

ေန႔စဥ္ဘဝအက်ပ္အတည္းေတြ၊ စိတ္ပ်က္စိတ္ညစ္ရမႈေတြ၊ စိတ္႐ႈပ္ေထြးမႈ စတာေတြကေန လူေတြ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပုံေတြ။ အဆက္မျပတ္ခံစားေနရတဲ့ နာက်င္မႈေတြကေန ခ်က္ခ်င္း သက္သာရာ႐ွာမရတဲ့ လူေတြ။ ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာဟာ ဒါေတြကို ဖြဲ႔ဆိုပါတယ္။

ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာဟာ လူေတြရဲ႕ ႐ုန္းကန္ရပုံေတြပါ။ လူေတြရဲ႕ ကာယဉာဏအားေတြပါ။ လူေတြရဲ႕ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွမႈေတြ ပါ။ ဒီကေန႔ေခတ္မွာ ေ႐ွးကလို လေရာင္ကိုဖြဲ႔ဆိုမႈမ်ဳိး မ႐ွိဘူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လေရာင္မွာ ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕အရိပ္ေတြ ထိုးက်ေန ပါလိမ့္မယ္။ လေရာင္မွာ ေခတ္ကို ထင္ဟပ္ထားမႈေတြ စြန္းေပေနပါလိမ့္မယ္။ ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕ တင္းမာခက္ထန္တဲ့ အ႐ွိတရားေတြက စိတ္​ကူးယဥ္​အိပ္မက္ေတြကို အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာကြဲေၾကသြားေစပါတယ္။

ေမာင္ေအာင္ပြင့္ရဲ႕ငါး႐ုိးနင္တဲ့ ​ေငြ လမင္​းပါပဲ။

ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာဆရာဟာ မလႊဲမေ႐ွာင္သာ သူပုန္တဦး ျဖစ္လာရပါတယ္။ သူဟာ လက္႐ွိ လူေတြဖန္တီးထားတဲ့ လူမႈအေဆာက္ အအုံကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ေနရပါတယ္။
လက္တဆုပ္စာ လူတစ္စုပဲ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝၿပီး လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာ စားဝတ္ေနေရး အစစ အရာရာ က်ပ္တည္းေစတဲ့ တန္းတူညီမွ်မႈ မ႐ွိတဲ့ မတရားတဲ့ စနစ္ေတြကိုဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ေနရပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာဆရာရဲ႕အာ႐ုံခံစားမႈဟာ အတိတ္ကိုလြမ္းဖို႔ အနာဂတ္​ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ဖို႔ ထက္ပစၥဳပၸန္​တည့္တည့္ကိုသာ မျပတ္႐ႈေနရပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္​မွာ တကယ္ျဖစ္တဲ့အတိုင္းတကယ့္ အဓိပၸာယ္အမွန္အတိုင္း ထင္ဟပ္ျပရပါတယ္။

ေခတ္ၿပိဳင္အာ႐ုံခံစားမႈအေပၚနားလည္ပုံ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႐ွိႏိုင္ေပမယ့္ ဒီကေန႔ေခတ္ရဲ႕ကဗ်ာကိုရည္​ညႊန္​းတဲ့ေခတ္ၿပိဳင္အာ႐ုံခံစားမႈဆိုတာ ဒီကေန႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေနထိုင္ေနတဲ့ကမၻာေလာကႀကီးရဲ႕စစ္မွန္တဲ့႐ုပ္ပုံပါပဲ။ အဲ့ဒီစစ္မွန္တဲ့႐ုပ္ပုံကိုကဗ်ာပုံစံခြက္အေသေတြ ကာရန္ေတြရဲ႕ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈ ထဲကေန ေဖာ္ျပဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္​ႏိုင္​ေတာ့ပါဘူး။

နရီမင္း
၁- ၁၁- ၂၀၁၇


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
No tags for this post.

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:နရီမင္း, ေ၀ဖန္ေရးရာ

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

  ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ယခုစာအုပ္မွာ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ

By

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ ၾသဂတ္စ္ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ေတြရဲ႕...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္