ျမဇင္ေယာ္ – မိုးသည္​းထဲမွာ

December 2, 2017

မိုးသည္​းထဲမွာ
ျမဇင္ေယာ္
(မိုးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၇

ည ၈ နာရီမွ ဆင္​းရမယ္​့အတန္​းကို ၅ မိနစ္​​ေစာဆင္​းလိုက္​တယ္​။
အတန္​း​ေစာ​ေစာဆင္​းရတယ္​ဆိုတာ ဆရာလည္​း​ေပ်ာ္​၊ ေက်ာင္​းသားလည္​း​ေပ်ာ္​။ ဒါ​ေပမဲ့​့ ဒီ​ေန႔က​ေတာ့ ဆရာမ​ေပ်ာ္​ဘူး။

မိုး​ေတြက သည္​းႀကီးမည္​းႀကီး႐ြာ​ေနတယ္​​ေလ။ က​ေလး​ေတြက အ​ေဆာင္​ကဆို​ေတာ့ ျပန္​စရာမလိုဘူး၊ ​ေအး​ေအး​ေဆး ေဆး။ ကိုယ္​က​ေတာ့ ဆိုင္​ကယ္​နဲ႔ျပန္​ရမွာကို ထီးလည္​းမပါ၊ မိုးကာအက်ႌလည္​းမပါ။ မိုးကထီး​ေလး၊ မိုးကာ​အက်ႌေလး​ေတာင္​ မ​ေဆာင္​း နိုင္​​ေလာက္​​ေအာင္​ အပ်င္​းႀကီးတဲ့ကိုယ္​့ကို မွတ္​​ေလာက္​သား​ေလာက္​႐ြာခ်​ေနသလား ေအာက္​​ေမ့ရတယ္​။ တ​ေဝါ​ေဝါနဲ႔​ေလ။

မိုး​ေရထဲထြက္​ဖို႔အ​ေရး မစဥ္​းစားတတ္​​ေအာင္​ပဲ။ အ​ေဆာင္​မွာ​ေနတဲ့က​ေလးမ​ေလးတေယာက္​က သူ႔ထီး​ေလး လာငွားရွာတယ္​။ မယူ​ ေတာ့ဘူးသမီး၊ အစိုပဲခံလိုက္​​ေတာ့မယ္​ဆို​ေတာ့ သူက ဇြတ္​​ေပးရွာတယ္​။

အဲ့ဒါတို႔က​ေလး​ေတြရဲ႕ ​ေလးစားစရာ​ေကာင္​းတဲ့ စိတ္​ထား​ေလးပဲ။ သူတို႔ကိုဘယ္​လို​ဆူဆူ၊ ဘယ္​လို​ေငါက္ေငါက္၊ ဘယ္​ိုအျပစ္​​ ေပးေပး (တခါတ​ေလထိုင္​ထလုပ္​ခိုင္​းတယ္​၊ တခါတ​ေလ သီခ်င္​း​ေအာ္​ဆိုခိုင္​းတယ္​။ တအားစိတ္​ဆိုးလာရင္​ ဝါးျခမ္​းျပားနဲ႔ ​ေဆာ္​ပ​ေလာ္​တီးလိုက္​တယ္​။)

သူ႔​ေစတနာကို ​ေလးစား​ေသာအားျဖင္​့ မျငင္​း​ေတာ့ပဲ ယူလိုက္​တယ္​။
ယူၿပီး​ေတာ့မွ ေၾသာ္​ သူ႔မွာ တေဆာင္​နဲ႔တေဆာင္​ကူးခ်င္​ရင္​ ထီးမရွိ ဘယ္​လိုလုပ္​မလဲ​ေတြးမိ​တယ္​။ ဒါ​ေပမဲ့ လူ႔အတၱ စိတ္​​ေၾကာင္​့ကိုယ္​့ကိစၥပဲ ဦးစား​ေပးၿပီးယူလိုက္​မိတာကို တယ္​​ေနာင္​တမရခ်င္​ဘူး။

ၿပီးမွ ႐ြာမွာ ႏြား​ေခြ႕ခံရလို႔ ​ေသသြားတဲ့ ဦး​ေလးႀကီးတေယာက္​ကိုသတိရတယ္​။ ႏြား​ေဝွ႔ေတာ့ ​ေရွာင္​ရင္​းဖယ္​ရင္​း ရုန္​းရင္​းဆန္​ခတ္​ျဖစ္​ရင္​း ​ႏြားခ်ည္​ႀကိဳးနဲ႔ၿငိၿပီး မ​ေျပးနိုင္​​ေတာ့လို႔အေသခံသြားရတာ​ေလ။ ဘာလို႔သတိရတာလဲဆိုရင္​ အဲ့ဒီဦး​ေလးႀကီးကို ႏြားစ​ေဝွ႔တဲ့အခ်ိန္​မွာ (ႀကိဳးမၿငိ​ေသးခင္​ကတည္​းက​ေပါ့) ေဘးအိမ္​က အစ္​မႀကီးတေယာက္​က လွမ္​းျမင္​သတဲ့။ ႀကိဳးၿငိသြားတာလည္​း သူျမင္​​ေနရတာပဲ။ သူသာ​
ေစာ​ေစာသြားၿပီး ႏြားႀကိဳးကို ျဖတ္​ပစ္​လိုက္​တာျဖစ္​ျဖစ္​၊​ မိန္​းမသားမို႔မဝင္​ရဲရင္​လည္​း ေဘးဘီကို​ ေအာ္ဟစ္​အကူအညီ​ေတာင္​းတာပဲျဖစ္​ျဖစ္​လုပ္​​ေပးခဲ့မယ္​ဆိုရင္​ အဲ့ဒီဦး​ေလးႀကီးမ​ေသ​ေလာက္​ဘူး။

သူ ဘာလို႔မလုပ္​​ေပး​တာလဲ၊ သူတို႔ခ်င္​းမတည့္​့လို႔လား၊ ရန္​သူလား၊ စီးပြားၿပိဳင္​ဘက္​​ေတြမလို႔လားဆို​ေတာ့ မဟုတ္​ဘူး။ သူ႔ခမ်ာ လက္​က​ေလးမအားလို႔တဲ့။ ထမင္​းအိုးငွဲ႔ရင္​းတန္​းလန္​းမို႔ သြားမကူညီခဲ့တာတဲ့။ ကိုယ့္​ထမင္​းအိုး​ေလး တလံုးပစ္​ရမွာ ​ေၾကာက္​တာနဲ႔သူ႔အသက္​ကိုမကယ္​တင္​ခဲ့တာ။

ဒီလို​ေသသြားမယ္​လို႔ မထင္​လို႔လည္​းပါမွာ​ေပါ့။ ႐ြာမွာ​ေတာ့ အဲ့ဒီအမ်ဳိးသမီးကို အျပစ္​​ေျပာၾက၊ ဦး​ေလးႀကီးကိုသနားၾကနဲ႔၊ ​ေနာက္​ဆံုး​ ေတာ့လည္​း ထံုးစံအတိုင္​းသူ႔ေသ​ေန႔​ေစ့လို႔​ေပါ့ဆိုၿပီး ကိစၥကို​ေဖာ့ပစ္​လိုက္​ၾကတာပဲ။ က​ေလးသာသာကိုယ္​က​ေတာ့ ဦး​ေလးႀကီး​ေနရာ​ ေနၾကည္​့လိုက္​၊ အစ္​မႀကီး​ေနရာ ​ေနၾကည္​့လိုက္​နဲ႔၊ ​ေတာ္​​ေတာ္​ၾကာ​ေအာင္​ ဒီကိစၥကိုမ​ေမ့ႏိုင္​ဘူး။ အခုထိပဲ​ေလ။

အဲ့အျဖစ္​က​ေန သူမ်ားကိစၥ ဘယ္​လိုျဖစ္​​ေန​ေန ကိုယ္​့ကိစၥကသာအ​ေရးအႀကီးဆံုးလို႔သ​ေဘာထားတတ္​ၾကတာသိလာတယ္​။​ ကိုယ္​သာဆို​ရင္​​ေရာအဲ့လိုပဲ လုပ္​မိသြားမလားဆိုၿပီး ​ေတြးၿပီးထိတ္​လန္႔​႔မိတယ္​။
မ​ေျပာႏိုင္​ဘူး​ေလ အဲ့ထက္​​ေတာင္​ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လုပ္​မိမလားဆိုတာ။
အခုဆိုရင္​ပဲ မိုးစိုသြားလည္​း ဘာအက်ဳိးစီးပြားမွမထိခိုက္​နိုင္​တဲ့ အ​ေသးအဖြဲက​ေလးမွာ​ေတာင္​ ကိုယ္​့ကိစၥကိုပဲ ဦးစား​ေပးလာခဲ့တာ မလား။
ျပည္​သူ႔ေဆးရုံ​ေတြမွာ ခဏခဏျပႆနာတက္​ၾကတာ​ ေတြ႔ရတာလည္​း ဒီအတၱစိတ္​​ေၾကာင္​့ပဲ​ေနမွာ။ ဆရာဝန္​ဆရာမ​ေတြက ဝန္​နဲ႔အား မမ်ွတတဲ့အလုပ္​ခြင္​မွာ မ်ားျပားလွတဲ့လူနာ​ေတြထဲက အသက္​အႏၲရာယ္​နဲ႔ နီးကပ္​တဲ့လူကို အရင္​လုပ္​​ေပးလိုက္​ၾက​ေရာ။ အဲ့မွာ ဒီ​့ျပင္​လူ​ေတြ က ငါတို႔​ကိုေတာ့ဂရုမစိုက္​ဘူး၊ ဒီမွာ ဘယ္​လိုခံစား​ေနရတာ၊ ကိုယ္​ခ်င္​းမစာဘူး၊ ဘာဘူးညာဘူးဆိုၿပီး ပူညံပူညံ​ေတြ ျဖစ္​ကုန္​ၾက​ေရာ။

အျပင္​အထူးကု​ေဆးခန္​းႀကီး​ေတြမွာ​ေတာ့ စာအုပ္​​ေတြထပ္​ထားရၿပီး အရင္​​ေရာက္​သူကို အရင္​​ေခၚၾကည္​့ေပးတယ္​။ အ​ေရး​ေပၚလာလည္​း ဆရာဝန္​​ေတြ၊ ဆရာမ​ေတြ အသင္​့ရွိတယ္​။ တကယ္​လို႔မရွိခဲ့ရင္​ သူလည္​း ​ေရာဂါအ​ေျခအ​ေနအရ အ​ေရး​ေပၚ လူနာကိုပဲ ဦးစား​ေပးၾကတာပါ။ မႏၲ​ေလး​ေဆးရုံက ultrasound (တီဗီဓာတ္​မွန္​)ရုိက္​​ေပးတဲ့ ဆရာမႀကီးက​ေတာ့ ျပတ္​တယ္​။ သူ႔ဆီတင္​ထားတဲ့ စာအုပ္​​ေတြၾကည္​့ၿပီး ဒါက ဘာ​ေရာဂါ၊ ဒါက အသက္​အႏၲရယ္​နဲ႔ ပိုနီးတယ္​၊ ဒီလူဦးစား​ေပးဆိုၿပီး လူနာ​ေတြ​ေ႐ွ႕တင္​ ဦးစား​ေပးစဥ္​လိုက္​တာ။အသံဗလံနည္​းသြားတယ္​။ ဒါ​ေတာင္​ တို႔ကအရင္​​ေရာက္​တာ၊ ဘာညာဆိုၿပီး အသံ​ေတာ့ထြက္​ၾက​ေသးတာပဲ။ ကိုယ္​့ကိုပဲ ဦးစား​ေပး​ေစခ်င္​ၾကတာကိုး။

တသီႀကီး​ေတြးရင္​း​ေတာရင္​း အခု ကိုယ္​့ကိစၥဦးစား​ေပးၿပီး ထီးယူလာခဲ့​တဲ့ ကိုယ္​လည္​း မိုး​ေရထဲထြက္​လို႔ ရသြားၿပီ။
လမ္​း​ေပၚ​ေရာက္​လာ​ေတာ့ ခါတိုင္​း ဥဒဟိုသြားလာေနတဲ့လမ္​း​ေပၚ လူသူ​ေလးပါးကင္​းရွင္​း​ေနတာ ​ေတြ႔ရ​​ေရာ။ ​ေဝးမွတခါ ကားမီး​ေရာ​င္​​ ေလး၊ဆိုင္​ကယ္​မီး​ေရာင္​​ေလး ေတြ႔ရတာ။ အဲ့ဒါမသြားမျဖစ္​သြားရသူ​ေတြ ​ေနမွာပဲ၊ ဒီ​ေလာက္​မိုးသည္​း​ေနတာဆို​ေတာ့ မသြား​ေသးဘဲ
​ေ႐ႊ႕ဆိုင္​းလို႔ရတဲ့လူ​ေတြက ကိုယ့္​့အိမ္​ထဲမွာကိုယ္​ နွပ္​​ေနၾကမွာပဲလို႔ ​ေတြးမ္​ိ​ေတာ့ ကိုယ္​က ပထမအမ်ဳးိအစားထဲမွာ ပါ​ေန​ေရာ။
စိတ္​အားငယ္​သလိုလို ဘာလိုလို ျဖစ္​လာ​ေသးတယ္​။

အ​ေၾကာက္​ဆံုးက​ေတာ့ မိုးသည္​း​ေနတုန္​း လမ္​းမီး​ေလး​ေတြ မွိတ္​ကုန္မွာပဲ။
သူတို႔မရွိ​ေတာ့ရင္​ ​ေမွာင္​မည္​း မည္​းလမ္​း​ေပၚမွာ ဘာကိုမွမသဲကြဲ​ေတာ့ဘူး။ ​ေခါင္​းမွာ မီးသီးတစ္​ပြင္​့ပန္​ထားတဲ့သံုးဘီးဆိုင္​ကယ္​ကိုလည္​း ႏွစ္​ဘီးဆိုင္​ကယ္​ထင္​ၿပီး ကပ္​​ေရွာင္​လိုက္​မိတတ္​တယ္​။ ပြတ္​ကာသီကာ​ေလး လြဲလြဲသြားတာ ခဏခဏျဖစ္​ဖူးတယ္​။ (မ​ေတာ္​တဆမ်ား ကိစၥ​ေခ်ာသြားခဲ့ရင္​ ဘယ္​သူဘယ္​ဝါမွန္​းသိ​ေအာင္​လို႔ မွတ္​ပံုတင္​​ေလး အၿမဲ​ေဆာင္​ထားရတယ္​။)
ကားက​ေတာ့ မီးသီးႏွဟ္​ပြင္​့ပါတာဆို​ေတာ့ ကားမွန္​းတန္​းသိတယ္​။ အဲ အဲ့ဒီသံုး ဘီးဆိုင္​ကယ္​က်​ေတာ့ ႏွစ္​ဘီးဆိုင္​ကယ္​လို႔ပဲ
ျမင္​ျမင္​​ေနတတ္​တာ​ေၾကာင္​့ လန္​႔တာ။

​ေနာက္​တ​ခု လန္​႔တာက​ေရွ႕မီး​ေနာက္​မီး ဘာမီးမွမပါတဲ့ဆိုင္​ကယ္​၊ စက္​ဘီး​နဲ႔ ျမင္​းလွည္​းေတြကို ေတြ႔မွာကိုပဲ။ ​ေမွာင္​နဲ႔မဲမဲ ဆိုင္​ကယ္​က
အနက္​ဆို​ေတာ့ နီးမွ ဘြားခနဲ ေတြ႔တာမ်ားတယ္​။ စက္​ဘီးတို႔ျမင္​းလွည္​းတို႔ဆိုလည္​း အဲ့လိုပဲ။ စီးတဲ့လူက အ​ေရာင္​​ေတာက္​​ေတာက္​​ေလး ဝတ္​ထားရင္​ ​ေတာ္​​ေသးတယ္​။ မဟုတ္​လို႔က​ေတာ့ ဘရိတ္​ကို ကြၽီခနဲ ကြၽီခနဲပဲ။ တကယ္​​ေတာ့ သူ(ဘရိတ္​)ရွိ​ေနလို႔သာ၊ သူမရွိလို႔က​ေတာ့ မီးခိုးျဖစ္​​ေန​ေလာက္​ၿပီ။ အဲ ဇာတိ႐ြာမွာ ျပန္​ျမႇပ္​ၾကရင္​​ေတာ့ ​ေျမႀကီး​ေပါ့​ေလ။

​ေတာ္​​ေသးတာ။ အဲ့ မီးသီး​ေတြကိုဆက္​လင္​းခြင္​့​ေပးထားတဲ့ EPC ​ေက်းဇူး​ေပါ့။ လမ္​းမီးလင္​းၿပီး လူသြားလူလာ ျပတ္​တာပဲရွိတာ။ စိတ္​ကလည္​း တ​ေနရာလံုျခဳံသြားရင္​ ​ေနာက္​တေနရာကို ​ေတြးပူတတ္​​ေတာ့ အဲ့ဒီလူျပတ္​တာကိုလည္​း တမ်ဳိး​ေၾကာက္​​ေနျပန္​တာပဲ။ ဒီအ​ေနအထားကိုႀကိဳက္​ၿပီး ဒီအခ်ိန္​မွ လႈပ္​ရွားတတ္တဲ့လူ​ေတြ ရွိ​ေနလို႔​ေပါ့။ တို႔ၿမိဳ႕က ဘယ္​အိမ္​၊ ဘယ္​ဆိုင္​အ​ေဖာက္​ခံရလို႔၊ ဘယ္​သူ​ေတြ ဘယ္​လမ္​းမွာ ဘာအလုခံရလို႔နဲ႔ မၾကာမၾကာၾကားရဖူးတယ္​​ေလ။​ ပစၥည္​းယူသြားတာ ျပႆနာမဟုတ္​၊
လူကို အႏၲရယ္​​ေပးမွ ဒုကၡ။

အဲ့လို​ေနတုန္​း ေနာက္​က ဆိုင္​ကယ္​မီး​ေရာင္​က​ေလး ေတြ႔လိုက္​​ေတာ့ လမ္​း​ေပၚမွာ ငါတေယာက္​တည္​းမဟုတ္​ဘူးဆိုၿပီး အားတက္​သြား တယ္​။ ​ေနာက္​ကလာတဲ့ ဆိုင္​ကယ္​မီလာ​ေတာ့၊ ထီး​ေဆာင္​းထားရင္​း ဆိုင္​ကယ္​စီးရတာမို႔ ဆိုင္​ကယ္​တဘီးခ်င္​းလွိမ္​့​ေနတဲ့ကိုယ္​့ကို ​ေဟ့ ဆံပင္​​ေတြစိုကုန္​ၿပီ​ေလလို႔ ​ေအာ္​​ေျပာၿပီး ​ေက်ာ္​တက္​သြား​ေရာ။

အင္​း မိုးသံဆိုင္​ကယ္​သံ​ေတြၾကားမွာ ပီပီသသ​ေအာ္​ႏိုင္​တာလည္​း နည္​းတဲ့စ​ေကးမဟုတ္​ဘူးလို႔​ေတြးမိတယ္​။ သူ​ေျပာတဲ့ဆံပင္​က​ေတာ့ ​ေခါင္​းလိမ္​းဆီ၊ ​ေပါင္​း​ေဆး၊ ဖ​ေယာင္​းလိုဟာမ်ဳိး​ေတြနဲ႔တခါမွမ​ေတြ႔ဖူး​ေတာ့ ​ေကာက္​​ေကာက္​​ေကြး​ေကြး ပြ​ေယာင္​း​ ေယာင္​းနဲ႔အရုိင္​းဆန္​​ေနတယ္။

​ေခါင္​းသာသာလံုတဲ့ ထီး​ေအာက္​လည္​း​ေရာက္​​ေရာ သူ​​ေျပာသလိုစိုကုန္​တာ​ေပါ့။ ထီးလန္​ၿပီး လန္​သြားတဲ့ထီးကို သတိလက္​လြတ္​
လိုက္​ဖမ္​းရာက ​ေခါင္​းကြဲမွာ​ေၾကာက္​လို႔လည္​း ​ေရွ႕ကိုခပ္​ငိုက္​ငိုက္​​ ေဆာင္​းထားရ​ေသးတာ​ေလ။ ဒီအ​ေျခအ​ေနမွာ
ထီးတစ္​​ေခ်ာင္​းႏွ​ေျမာလို႔ ကြဲသြားတဲ့ ​ေခါင္​း​ေတြလည္​း မနည္​းမ​ေနာ​ပဲ။

စိုက္​ၿခံ(စိုက္​ပ်ဳိး​ေရးသု​ေတသနၿခံ)က​ေန အ​ေနာက္​ဖက္​ခ်ဳိးလိုက္​​ေတာ့ အဲ့လမ္​း​ေပၚက မီးသီး​ေတြက မီးပ်က္​​ေနတာမဟုတ္​ပဲ မလင္​းဘူး။ ဒီလမ္​းမွာက ​ေခြး​ေတြကလည္​း အင္​မတန္​​ေပါ။ ကိုယ္​ကလည္​း လင္​းလင္းခ်င္​းခ်င္​း​ေတာင္​ ​ေခြးကိုသြားတိုးရင္​ တိုး​ေနတာ။
​​ ေခြးကိုသြားတိုးမိလို႔ ဆိုင္​ကယ္​​ေနာက္​ၾကည္​့မွန္​​ေတြကြဲ၊ ျခင္​း​ေတြပိန္​၊ ​ေျခနင္​းတံုး​ေတြပဲ့၊ ဖုန္​း​ေတြကြဲရတာ ခဏခဏပဲ။
စက္​ဘီးကိုလည္​း တ​ခါပြတ္​ဆြဲပစ္​ဖူးတယ္​။ အဆြဲခံရတဲ့စက္​ဘီးက ဘယ္​လိုမွမ​ေနဘဲ ဆြဲတဲ့ဆိုင္​ကယ္​က ပစ္​လဲ​ေနလို႔ ဒူး​ေတြတံ​ေတာင္​​ေတြ
ကြဲကုန္​တာ၊ ​ေဆးလည္​းမထိုးခ်င္​၊ ​ေဆးလည္​းမ​ေသာက္​ျဖစ္​ဆို​ေတာ့ ၁၀ ရက္​​ေလာက္​မလႈပ္​ရွားႏိုင္​တာလည္​း ႀကံဳရဖူး​ေသးတယ္​။

အဲ့​ေတာ့ အခု သတိႀကီးႀကီးနဲ႔လာရတယ္​။ အရင္​ မ​ေတာ္​တဆ​ေတြျဖစ္​တုန္​းက​ေန႔လည္​​ေန႔ခင္​း​ေတြျဖစ္​တာဆို​ေတာ့ လမ္​းသြား လမ္​းလာ​ ေတြက ထူ​ေပးၾက၊ကူညီ​ေပးၾကတာ။ အခု လမ္​းသြားလမ္​းလာ မရွိဘူးေလ။ လူျပတ္​​ေပမယ္​့ ထံုးစံအတိုင္​း ​ေခြး​ေတြက​ေတာ့ ရွိ​ေနတယ္​။ လမ္​းက​ေရ​ေခ်ာက္​​ေတြ​ေရွာင္​ရ၊ သူတို႔​ေရွာင္​ရနဲ႔ အလုပ္​ကို​ေတာ္​​ေတာ္​ရႈပ္​သြား​ေရာ။

​ေဆးရုံ​ေဟာင္​း​ေရွ႕​ေရာက္​မွဝင္​​ေပါက္​​ေရွ႕မွာ ထြန္​းထားတဲ့မီးသီးႀကီး​ေၾကာင္​့ လမ္​းကလင္​းထိန္​သြား​ေတာ့တာ။ အားရွိလိုက္​တာ။ ည အလုပ္​ဆင္​းလို႔ အိမ္​ျပန္​ရင္​ ​ေဆးရုံ​ေဟာင္​းလမ္​းအတိုင္​း ျပန္​တာလို႔​ေျပာတာနဲ႔ အံ့ၾသသြားတဲ့ဆရာတစ္​​ေယာက္​ကို သတိရတယ္​။ သူက သရဲ​ေၾကာက္​တယ္​​ေလ။ ကိုယ္​က​ေတာ့ ​ေၾကာက္​စိတ္​မဝင္​တဲ့အျပင္​ မီး​ေတြလင္​း​ေနလို႔ ​ေပ်ာ္​​ေတာင္​သြား​ေသးတာ။ အလင္​း ထဲ ေရာက္​​ေတာ့မွ အ​ေမွာင္​ႀကီးထဲျဖတ္​​ေနတုန္​းက ​ေနာက္​​ေက်ာမလံုတဲ့စိတ္​​ေတြ၊ စိုးရိမ္​ပူပန္​စိတ္​​ေတြ ​ၾကက္​​ေပ်ာက္ ငွက္​​ေပ်ာက္​ ေပ်ာက္​ ကုန္​​ေရာ။

ဘီယာဆိုင္​​ေရွ႕​ေရာက္​​ေတာ့ လူ​ေတြမူးမူး၊ ဆိုင္​ကယ္​တျဗဴးျဗဴးစီးတတ္​ၾကသူ​ေတြ ရုတ္​တရက္​ထြက္​လာမွာ ​ေၾကာက္​မိတယ္​။ ဒီဆိုင္​
စဖြင္​့ခါစ က မီး​ေရာင္​စံုနဲ႔လူ​ေတြစည္​​ေန​ေတာ့ ဘာပြဲရွိလို႔ပါလိမ္​့လို႔​ေတြးမိတယ္​။ တေန႔လာလည္​း ဒီလို၊ ​ေနာက္​တေန႔ လာလည္​း ဒီလိုပဲျဖစ္​​ေန​ေတာ့မွ သူမ်ားကို​ေမးၾကည္​့တာ။

ဘီယာဆိုင္​တဲ့။ အရင္​က ဒီအိမ္​မွာ ျပင္​ပ​ေဘာ္​ဒါတ​ခု ဖြင္​့ထားတာ။ ဘယ္​လိုပဲ ပညာ​ေရးစနစ္​မ​ေကာင္​း​ ေကာင္​း၊ ​ေဘာ္​ဒါယဥ္​​ေက်းမႈ မ​ေကာင္​း​ေကာင္​း၊​ ေလာ​ေလာလတ္​လတ္​ ​ေဆးသုတ္​ထားတဲ့သစ္​သစ္​လြင္​လြင္​ဘီယာဆိုင္​ႀကီးနဲ႔စာရင္​​ေတာ့ ​ေဟာင္​း​ေဟာင္​း ျမင္​းျမင္​း ​ေရနံႀကီး​ေရာင္​ထ​ေနတဲ့ေဘာ္​ဒါႀကီးကိုရွိ​ေစခ်င္​တယ္​။ တဆက္​တည္​း ဘယ္​သူ​ေျပာတာလဲမမွတ္​မိ​ေတာ့တဲ့
က်ဳပ္​တို႔ႏိုင္​ငံ တိုးတက္​ခ်င္​ရင္​ ဘီယာဆိုင္​​ေတြ​ေနရာမွာ စာၾကည္​့တိုက္​​ေတြ​ရွိ​ေနမွဗ် ဆိုတဲ့စကားကို သတိရတယ္​။

အထက ၁​ ေရွ႕​ေရာက္​လို႔ အိမ္​ဘက္​သြားတဲ့လမ္​းကိုလည္​း ခ်ဳိးခ်လိုက္​​ေရာ ပင္​လယ္​ႀကီး စ​ေတြ႔ရတာပဲ။ ဒီလမ္​း​သြယ္​ေလးက လမ္​းမထက္​ပိုနိမ္​့​ေတာ့​ေရဝပ္​၊ ဗြက္​ျဖစ္​၊လမ္​းသူလမ္​းသား​ေတြက ​ေတာင္​​ေပၚ​ေျမဝယ္​ၿပီးဖို႔၊ ဒါလည္​းမရဘူး။ ​ေတာင္​​ေပၚ​ေျမအဖို႔နည္​းတဲ့ ​ေျမနိမ္​့ ပိုင္​းမွာ  ​ေရဝပ္​တာပဲ။ ​ေရ​ေတြဆို​ေတာ့ ​လမ္​းညီလား မညီလား၊ ေခ်ာက္​လား၊​ ေက်ာက္​ခဲလားမသိ​ေတာ့ဘူး၊ ဆိုင္​ကယ္​ျဖတ္​လိုက္​​ေတာ့
သံစံု​ေတးသြားျဖစ္​တာပဲ။ အိမ္​​ေရွ႕​ေရာက္​ခါနီး​ေတာ့ ပင္​လယ္​ႀကီးတ​ခုထပ္​ျဖတ္​ရျပန္​တယ္​။ အင္​း ကာတြန္​း​ေတြထဲကလို တို႔ရပ္​ကြက္​လည္​း
​ေလွ​ေဆာင္​ရ​ေတာ့မလား ​ေတြးမိ​ေသးတယ္​။

အိမ္​ေရာက္​​ေတာ့ ဒီလိုမိုးသည္​းသည္​းထဲ အႏၱရာယ္​ကင္​းကင္​းနဲ႔ ျပန္​လာႏိုင္​တဲ့ကိုယ္​့ကိုယ္​ကို ​ေက်ာ​ေလး ျပန္​သပ္​​ေပးလိုက္​ရတယ္​။ ​ဟုတ္​ပါၿပီ။ ကိုယ္​က​ေတာ့ လံုလံုျခဳံျခဳံ ​ေႏြး​ေႏြး​ေထြး​ေထြး ေနရပါၿပီ။ ဒီလိုအခ်ိန္​မွာ မိုးဒဏ္​​ေလဒဏ္​မမႈဘဲ ဝမ္​းစာရွာ​ေနရသူ ဘယ္​​ေလာက္​မ်ားရွိလိုက္​မလဲ၊
ဒါမွမဟုတ္​ ဒီမိုး ဒီ​ေရ ဒီေလေၾကာင္​့ အမိုးမလံုအကာမရွိတဲ့ အိမ္​​ေတြ၊ အ​ေဆာက္​အဦး​ေတြထဲ ဒုကၡ​ေရာက္​​ေနသူ ဘယ္​​ေလာက္​မ်ားလိုက္​မလဲလို႔​ေတြးရင္​း ​ေဘးရန္​ကင္​းပါ​ေစ​ေၾကာင္​း ဆႏၵျပဳမိ​ေသးတယ္​။

​ေၾသာ္​ လူသားဆို​ေတာ့ လူပီသစြာ ကိုယ္​ခက္​ခဲ​ေနတုန္းက ကိုယ္​့အခက္​အခဲကသာ အႀကီးဆံုးထင္​ခဲ့​ေပမယ္​့ ကိုယ္​လံုၿခံဳတဲ့​ေနရာ​ေရာက္​​ ေတာ့ သူမ်ား​ေတြကိုလည္​း ကိုယ္​့လိုျဖစ္​​ေစခ်င္​ပါ​ေရာလား။
အခက္အခဲေတြမ်ား ႀကဳံေနေလမလားဆိုတဲ့ ပူပင္​တတ္​တဲ့ကိုယ္​ခ်င္​းစာ တရား​ေလးဟာ ကိုယ္​့ရင္​ထဲမွာ လင္​းပြင္​့လာလို႔​ေပါ့။
တကယ္ဆို ကမ႓ာ​ေလာကမွာ အခုလို လူတိုင္​းကိုယ္​စီ ကိုယ္​ခ်င္​းစာတရား​ေလး လင္​းပြင္​့​ေနရင္​ ဘယ္​​ေလာက္​မ်ား လွပၿငိမ္​းခ်မ္​းလိုက္​မလဲေနာ္။
ခ်စ္ျမတ္​နိုးလွစြာ​ေသာ ကိုယ္​ခ်င္​းစာတရား​ေလး လင္းပြင့္ထြန္းကားရင္းေလ ….။

ျမဇင္​​ေယာ္​


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
No tags for this post.

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:ရသေဆာင္းပါးစုံ

စာဖတ္သူေတြရဲ့ ေျပာေရးဆိုခြင့္

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခမာတိကာစဥ္

%d bloggers like this:

ေၾကာ္ျငာရန္ …

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

  ရခိုင္ျပည္ေျမာက္ပိုင္းအေရး မိုးမခေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ယခုစာအုပ္မွာ...

Read more »

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခမဂၢဇင္း ေနာက္ဆံုးထုတ္ကို WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ

By

မိုးမခထုတ္ ေမာင္စြမ္းရည္စာအုပ္ WE မွာ ဝယ္ပါ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၇...

Read more »

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ

By

မုိးမခ ၾသဂတ္စ္ ထြက္ၿပီ ၾသဂတ္စ္ ၁၅၊ ၂၀၁၇ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ေတြရဲ႕...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Recent Comments

က႑မ်ားအလိုက္

က႑မ်ားအလိုက္ မာတိကာစဥ္