ေနေန ● အေမ

November 6, 2018

● အေမ
(မုိးမခ) ႏုိဝင္ဘာ ၆၊ ၂ဝ၁၈

အတြဲ (၆)၊ အမွတ္ (၁) ဇြန္လ၊ ၂ဝဝ၈ ထုတ္ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။


က်ေနာ္သည္ ငယ္ငယ္က အေဖ့ကို အခ်ိန္မေရြးေနရာမေရြး နမ္းရဲေသာ္လည္း အေမ့ကိုမနမ္းရဲပါ။ အေမကိုတခါနမ္းရဲလွ်င္ ေငြငါးက်ပ္ေပးမည္ဟု အေဖကေျပာေသာအခါ ပိုက္ဆံကိုလိုခ်င္သျဖင့္ အေမ့ပါးကို မရဲတရဲနမ္းခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေတာ့ မနမ္းေတာ့ပါ။

သားသမီး ခုနစ္ေယာက္ေမြးခဲ့ေသာအေမသည္အေဖလို မေရာ၊ အေဖ့လုိ မဆူ၊ အေဖ့လုိလည္း မရုိက္ပါ။ က်ေနာ္ မွတ္မိ သေလာက္ အေမကရုိက္တာ တခါသာခံခဲ့ရဖူးပါသည္။ အိမ္ေခါင္းရင္းဘက္ဇီးပင္ေအာက္တြင္ ဇီးကိုင္းေျခာက္ျဖင့္ အရုိက္ခံ ခဲ့သည္ကို မွတ္မိပါသည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ရိုက္ခဲ့သည္ကိုကား မမွတ္မိေတာ့ ပါ။ ေနာက္တခါမွာ ေခါင္းကိုေခါက္ခဲ့သည္။ က်ေနာ္သည္ အေမ့လိုပင္ ဒညင္းသီး၊ ဆူးပုတ္၊ ငါးပိရည္တုိ႔ကို အလြန္ႀကိဳက္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္ ထမင္း ဝုိင္းဖြဲ႔ၿပီး စားေလ့ရွိေသာ္လည္း တညေနတြင္ မိသားစုအားလံုး အလုပ္မ်ားေနခုိက္ ညစာကို က်ေနာ္တေယာက္တည္း စားခဲ့ သည္။ ထုိညေနကဟင္း မခ်က္၊ ဒညင္းသီးျပဳတ္တအုိး၊ ငါးပိရည္တအုိးသာ ျပင္ထားသည္။ က်ေနာ္သည္ စားေကာင္း ေကာင္းႏွင့္ ဒညင္းသီးေလးလံုးႏွင့္တျခမ္းကို စားလိုက္မိသည္။ အမွန္မွာ ထိုေန႔ညစာအတြက္ တေယာက္ အတြက္၂ လုံး က်ႏႈန္းျဖင့္ျပဳတ္ထားရာ က်ေနာ္ကမသိဘဲ ပိုစားသျဖင့္ ေခါင္းေခါက္ခံရသည္။

က်ေနာ္သည္ တကၠသိုလ္ေအာင္ၿပီးေနာက္ ႏွစ္အတန္ၾကာအိမ္ေျပးျဖစ္ခဲ့သည္။ အငယ္ဆံုးသားလည္းျဖစ္သျဖင့္ အိမ္မွ ေပ်ာက္သြားသည့္အခါ တအိမ္လံုး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကသည္။ က်ေနာ့္အစ္မတေယာက္ဆုိရင္ က်ေနာ့္အတန္းေဖာ္ငယ္သူငယ္ေတြအိမ္ကိုအလည္လာတုိင္း ငိုေနတတ္သည္ဟု ေနာက္မွျပန္ၾကားရပါသည္။ အေဖသည္ က်ေနာ့္ေန႔စဥ္ဒုိင္ယာရီထဲမွဓာတ္ပံုကိုထုတ္ၿပီး အိမ္ေခါင္းရင္းေျမကြက္မွာ ညေနတုိင္းလိုလို ထုိင္မႈိင္ေနတတ္သည္ဟု ေနာက္မွျပန္သိရပါသည္။ အေမကား သူ႔စရုိက္အတုိင္း ခံစားခ်က္ကိုမျပခဲ့ပါ။

သို႔ေသာ္ မိသားစုထမင္းဝုိင္းတြင္ ဒညင္းသီးျပဳတ္ပါလာလွ်င္ အေမသည္ သူ႔သားေထြးကိုသတိမရဘဲ မေနႏုိင္ေတာ့။ ဒညင္းသီးဇာတ္လမ္းကို မ်က္ရည္ဝဲရင္း ျပန္ေျပာေနတတ္သည္ဟု ေနာက္မွျပန္သိရေသာအခါ က်ေနာ္လည္း ဝမ္းနည္း ေနာင္တရ မိပါသည္။

အေမသည္ က်ေနာ့္ကိုေသမည့္ေဘးမွလည္း ကယ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တခါမွာ က်ေနာ့္အသက္ ၆ ႏွစ္၊ ၇ ႏွစ္ဝန္းက်င္ရွိမည္ဟု ထင္သည္။ ထုိစဥ္ကက်ေနာ္သည္ အလယ္တန္း မေရာက္ေသးသျဖင့္ ေတာအိမ္တြင္ မိဘမ်ားႏွင့္ အတူေနပါသည္။ က်ေနာ့္ အထက္မွ အစ္ကိုႏွင့္အစ္မတို႔မွာ အလယ္တန္းတက္ေနသျဖင့္ ေက်ာင္းႏွင့္နီးေသာ က်ေနာ္တို႔ အိမ္အသစ္တြင္ေနၾကသည္။ အိမ္ႏွစ္အိမ္မွာ ၁ဝ မုိင္သာရွိေသာ္လည္း ယခုေခတ္ကဲ့သို႔ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးမလြယ္ကူေသး။ မုိးတြင္းကာလတြင္ ကုန္းတတန္ ေရတတန္ သြားရသည္။ တယ္လီဖုန္းေတြမေပၚေသးသျဖင့္ လူၾကံဳေစာင့္ၿပီးစာပါးရသည္။ မိုးတြင္းတခုတြင္ မုိးသည္းေလထန္သျဖင့္အေမသည္ အစ္ကိုတုိ႔အစ္မတို႔ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ဘဲ က်ေနာ့္ကိုေခၚၿပီးသြားပါသည္။ အေမက စားစရာ ေတြ ေခါင္းေပၚရြက္၊ က်ေနာ္က ၾကက္ေပါက္ကေလးႏွစ္ေကာင္ကိုပိုက္ၿပီး သြားၾကပါသည္။ ေလွၾကံဳမရသျဖင့္ လယ္ကြင္း က်ယ္ႀကီးကိုျဖတ္ၿပီး လယ္ကန္သင္းေပၚကသြားရသည္။ ဗြက္ေတာမ်ားကိုလည္း ျဖတ္ရသည္။ ေခ်ာင္းရိုးမ်ားကိုလည္း ခႏိုးခနဲ႔ဝါးလံုးတံတားမ်ားေပၚမွ သတိထားျဖတ္ကူးခဲ့ရသည္။မိုးထဲေလထဲေရထဲတြင္ က်ေနာ္သည္ ေရလွ်ံေနေသာ ဝါးလံုးတံတားကိုအေလာသံုးဆယ္ျဖတ္ကူးရာ အဆက္ေနရာတြင္ ေျခလွမ္းကြၽံၿပီးေရထဲသို႔ က်သြားေတာ့သည္။ေရမကူးတတ္ေသာ က်ေနာ္သည္ အရွိန္ႏွင့္စီးေနေသာေရစီးေၾကာင္းႏွင့္ ေမ်ာပါသြားရာ အေမကေရထဲအျမန္ခုန္ခ်ၿပီး အခ်ိန္မီလုိက္ဆယ္ခဲ့သ ျဖင့္ ေသေဘးမွလြတ္ေျမာက္ခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တခါမွာ က်ေနာ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကာလတခုတြင္ က်ေနာ္သည္ အိမ္မွာ ဆက္ေၾကးလာေကာက္ေသာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ႏွင့္ တည့္တည့္တုိးမိသည္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုပိုင္ ဆန္စက္အတြက္ အခြန္ေကာက္သည္ဟုဆုိကာ ပိုက္ဆံ အဆမတန္ေတာင္းလာသည္။ က်ေနာ္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေတာအိမ္တြင္ အေနနည္းခဲ့သျဖင့္ ထိုအရပ္တြင္ႀကီးစိုးေသာလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔၏အေၾကာင္းကို လည္းေကာင္းေကာင္းမသိ။ ထုိအဖြဲ႔က လည္း က်ေနာ့္ကို လူစိမ္းဟု ထင္ေနသည္။ အိမ္ေရွ႕ေျမကြက္လပ္တြင္ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ စကား အေျခအတင္စကားမ်ားၾကသည္။ က်ေနာ္က“အစိုးရတခုကိုသာအသိအမွတ္ျပဳႏုိင္မည္ တျခားအဖြဲ႔တဖြဲ႔ကို အခြန္ မေပးႏုိင္” ဟူေသာသေဘာမ်ဳိးေျပာေသာအခါ ထိုအဖြဲ႔ကေခါင္းေဆာင္က မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္ကာ ခါးၾကားမွေသနတ္ထုတ္ၿပီး က်ေနာ့္ ကိုပစ္ ရန္ခ်ိန္ရြယ္ထားခဲ့သည္။ အေမသည္အိမ္ေပၚမွေျပးဆင္းလာၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕မွာကာရပ္ရင္း “ဒါ ငါ့သား ဒါ ငါ့သား” ဟုေအာ္ေနခဲ့သည္ကို ယခုစာေရးေနသည့္အခ်ိန္တြင္ပင္ ျမင္ေယာင္ေနပါသည္။

အမွန္မွာ ထိုလူမွာ အရင္ကက်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ ဝင္ထြက္စားအိမ္ေသာက္ခဲ့သျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုႏွင့္ ရင္းႏွီးပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိ။ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔တဖြဲ႔၏ နယ္ေျမထိန္းႀကီးျဖစ္သြားခဲ့သည္။ နဂိုပံုစံလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အေတာ္ၾကမ္းသျဖင့္ နယ္ခံေတြက သူ႔ကိုေၾကာက္ၾကသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို မသိေသာက်ေနာ္က သူ႔ကို ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့။ ေစာင္းပါးရိပ္ေျခနားမလည္ဘဲ စာအုပ္ႀကီးအတုိင္းခံေျပာခဲ့ရာ အေမက ဝင္မကာလွ်င္ ဘယ္ သို႔ျဖစ္မလဲ မေျပာတတ္ပါ။

အေမသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးခဲ့ရ၍လားမသိ၊ အလြန္သတၱိေကာင္းသည္ဟု က်ေနာ္ထင္သည္။ အေမတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြသည္ လူမမယ္အရြယ္ ကတည္းက မိဘႏွစ္ပါးစလံုးကိုေရွ႕ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ဆံုးရွံဳးခဲ့ၾကရွာသည္။ အေမ၏အေမ ကြယ္လြန္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာပဲအေမတုိ႔ဖခင္မွာဓားျပေတြ သတ္တာ ခံလုိက္ရ သည္။ ထုိစဥ္ကအေမတို႔ညီအစ္မေတြမွာအပ်ဳိေပါက္အရြယ္ေတြသာရိွိေသးၿပီးက်ေနာ္ဦးေလးႏွစ္ေယာက္မွာလူမမယ္အရြယ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။

ယခုအထိ အေမသည္ ေမာင္ႏွမမ်ားအေပၚ အလြန္ၾသဇာရွိေနသည္ဟုၾကည့္လွ်င္ ဉာဏ္ေကာင္းၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယံုၾကည္ မႈရိွေသာ အေမသည္ ေမာင္ႏွမေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ဦးေဆာင္မႈေပးခဲ့သည္ဟု ခန္႔မွန္းမိပါသည္။

အေဖႏွင့္အေမတို႔ဇာတ္လမ္းမွာလည္း ႐ုပ္ရွင္ဆန္ပါသည္။ အေဖတို႔မ်ဳိးရိုးမွာ ေတာသူႀကီးမ်ဳိးရိုးျဖစ္ၿပီး ေငြေၾကး အတန္အ သင့္ျပည့္စံုပါသည္။ အေဖသည္ကိုးတန္းက်ၿပီးေနာက္ ရြာျပန္ကာ မူလတန္းေက်ာင္း ဆရာလုပ္ေနခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္သမဝါ ယမဆုိင္မ်ားေပၚလာေသာေခတ္တြင္ ဆုိင္တာဝန္ခံေျပာင္းလုပ္သည္။ ဆုိင္တြင္ အကူဝန္ထမ္းအျဖစ္ ေခၚထားေသာအေမႏွင့္ ေမတၱာမွ်ၿပီး ခုိးေျပးၾကသည္။ အဘြားကသေဘာမတူသျဖင့္ အေဖ့ကို အဝတ္အစားပင္မေပးဘဲ ေသတၱာေသာ့ပိတ္ထားခဲ့ သည္။ ေျမးဦးရသည့္အထိ အဘြားက အေမြျဖတ္ထားခဲ့သျဖင့္ အေမႏွင့္အေဖသည္ အေမတို႔သည္ အိမ္ေထာင္ဦးကာလမွာ ဥစားၾကက္ေမြး၊ႏို႔စား ႏြားေမြးရင္း ဘဝကို သုညကစခဲ့ရသည္ဟု သိရပါသည္။

က်ေနာ္မွတ္မိသည့္အရြယ္မွစ၍ အေဖႏွင့္အေမသည္ ရန္ျဖစ္သည့္အခါ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ ျပန္တည့္ သြားတတ္ပါသည္။ တခါတြင္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ စကားမေျပာဘဲ အၾကာႀကီးေနခဲ့ၾကသည္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား က်ေနာ္က အိမ္ေျပာင္းသြားၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ အေဖႏွင့္အေမတို႔စကား မေျပာသည့္သတင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ေမာင္ႏွမတေတြမွာ စိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္ၾကသည္။ က်ေနာ္သည္ လူၾကံဳျဖင့္ စာတိုေလးေရးပို႔လုိက္သည္။

‘သုိ႔
အေဖႏွင့္အေမ၊
ကမၻာမွာ အီရန္နဲ႔အီရတ္ေတာင္ တည့္သြားၾကၿပီ။ အေဖနဲ႔အေမတို႔ မတည့္ၾကေသးဘူးလား။

သား”

စာမွာဤမွ်သာျဖစ္သည္။ ယခုျပန္စဥ္းစားသည့္အခါထုိစဥ္ကအီရန္၊အီရတ္ဆက္ဆံေရး ေနာက္ခံ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္မမွတ္မိေတာ့ပါ။ က်ေနာ္သည္ငယ္စဥ္ကတည္း ကေရဒီယိုနားေထာင္သျဖင့္ ထုိကဲ့သို႔ကိစၥမ်ဳိးေတြကိုသိေနခဲ့တာျဖစ္မည္။ စာတုိကေလးမွာအလြန္ထိေရာက္ပါသည္။ ေနာက္တရက္တြင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ က်ေနာ္တုိ႔စားဖို႔အသီးအရြက္၊ အသားငါးေတြထမ္းပိုးၿပီး က်ေနာ္တို႔ဆီခ်ီတက္လာၾကေတာ့သည္။

ပံုမွန္ဆုိလွ်င္ စာေမးပြဲရက္မ်ားတြင္ အေဖသည္ က်ေနာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြဆီကို ေရာက္လာတတ္သည္။ ဖ်ားနာသည့္အခါ မ်ဳိးတြင္ အေမအလွည့္ျဖစ္သည္။ အေမသည္ သားသမီးတေယာက္ခ်င္း၏ အႀကိဳက္အလုိက္ကို ေနာေက်သည္။ ဖ်ားနာ သည့္အခါ ၿမိဳးၿမဳိးျမက္ျမက္ မထပ္ေအာင္ခ်က္ေကြၽးေတာ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ဖ်ားသည့္အခါ အေမ့ကိုေမွ်ာ္ၾကသည္။ အေမမလာမခ်င္း အဖ်ားမေပ်ာက္၊ အေမလာမွ အဖ်ားေပ်ာက္ၾကသည္။ တခါတရံလည္း လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္တြင္ ခဏနား သည့္အခါ  ေတာဘက္တြင္ သားငါးေပါသည့္အခါမ်ဳိး၊ အိမ္တြင္စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းခ်က္စားသည့္အခါ၊ မုန္႔လုပ္စားသည့္အခါမ်ဳိးတြင္လည္း အေမ သို႔မဟုတ္ အေဖ၊ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အထုပ္အပုိးေတြသယ္ၿပီးေရာက္လာေလ့ ရွိပါ သည္။ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲသျဖင့္ ကုန္းေၾကာင္းလာၾကသည္။ တခါတေလ မုန္႔ေတြႏွင့္ေရာက္လာသည္။ တခါ တရံ ၾကက္အရွင္ကိုႀကိဳးႏွင့္တုပ္ၿပီး ေပါက္လာသည္။ တခါတရံ မုိးဖြဲဖြဲတြင္ရာသီေပၚ မႈိ၊ အင္ဥ၊ ျမစ္၊ ျခံထြက္အသီးအႏွံေတြကို တရြက္တပိုးႏွင့္ လာၾကသည္။ ပင္ပန္းမွာစိုး၍တားလည္း ဘယ္လုိမွတားမရေပ က်ေနာ္တို႔ကိုလည္း ေကြၽးသည္။ အနီးအနား အိမ္ေတြကိုလည္း အေဝခုိင္းသည္။

အေမက က်ေနာ့္ကို စစ္ဗိုလ္ႀကီးျဖစ္ေစခ်င္သည္။ တကယ္တမ္းက်ေနာ့္မွာ စစ္တကၠသိုလ္သုိ႔မေရာက္ဘဲ အင္ဂ်င္နီယာတကၠသိုလ္ေရာက္သြားေတာ့လည္း အေမသည္ သားအတြက္ဂုဏ္ယူပါသည္။ ပံုမွန္ဆုိလွ်င္ခရီးထြက္ေလ့မရွိေသာအေမသည္ျပည္ၿမိဳ႕အစြန္ကက်ေနာ္တို႔အေဆာင္၊ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းအထိ လုိက္ၾကည့္ခဲ့သည္။ ဘြဲ႔ယူသည့္အခါတြင္လည္း အေဖႏွင့္ အတူ ရန္ကုန္သို႔တက္လာသည္။ ထုိစဥ္ကက်ေနာ္ သည္အာစီတူးထဲကသူငယ္ခ်င္းအေဆာင္မွာေနၿပီး ကြန္ပ်ဴတာ သင္ တန္းတခု တက္ေနသည္။ ဘြဲ႔ယူဖို႔လည္း စိတ္မဝင္စားသလုိ အိမ္ကိုလည္း အေၾကာင္းမၾကားခဲ့ပါ။ သူငယ္ခ်င္းက အ ေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ အေမတို႔လိုက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္သည္ အင္ဂ်င္နီယာတကၠသိုလ္တြင္ ထူးခြၽန္သူမဟုတ္ သျဖင့္ ဘြဲ႔ယူသည့္အခါ ခံုနံပတ္အစဥ္အတုိ္င္း ဘိတ္ဆံုးပိုင္းက်မွ စင္ေပၚတက္ခဲ့သည့္အခါ အေမတို႔ကို အားနာမိပါသည္။

ေမာင္ႏွမ ၇ ေယာက္တြင္ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည့္ က်ေနာ္သည္ ငယ္စဥ္က ပညာအထူးခြၽန္ဆံုးျဖစ္သလို အလိုလိုက္အခံရဆံုး၊ ပညာေရးအတြက္ အကုန္က်အမ်ားဆံုးျဖစ္ပါသည္။ တခါတြင္ အိမ္မွာ ေငြေၾကးက်ပ္တည္းခ်ိန္ကို အလုိက္ကန္းဆုိးမသိဘဲ က်ေနာ္ကသင္တန္းတခုတက္ခ်င္သည္ဟု ပူဆာလြန္းသျဖင့္ အေမသည္ သူ၏ေရႊလက္ေကာက္ကို ထုတ္ေပးဖူးပါသည္။ အသက္ႀကီးလာေသာအခါ အေမသည္ သားေထြးဆီမွသိတတ္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္ေနသည္ကိုလည္း ေနာက္ေတာ့ သိခဲ့ရပါသည္။ တခါတြင္ က်ေနာ္သည္“ ႀကီးေမ” ဟုက်ေနာ္တို႔ေခၚေသာ အေမ၏အစ္မႀကီးထံသို႔ လူနာေမးသြားခဲ့ပါသည္။

“ဟ့ဲ.. နင့္အေမက နင့္လုပ္စာကိုစားခ်င္တယ္လို႔ ငါ့ကိုေျပာေနတယ္” ဟု ေလထိထားေသာႀကီးေမက အားမနာဘဲေျပာေသာ အခါ က်ေနာ္သည္မ်က္ႏွာပူခဲ့ရပါသည္။

အမွန္မွာ အေမသည္ က်ေနာ္ဆီမွသိတတ္မႈကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ တခါတြင္ က်ေနာ္သည္ ပထမဆံုးရသည့္ စာမူခစာအိတ္ကေလး ၆ အိတ္၊ ၇ အိတ္ကို အေမ့ကိုအမွတ္တရ ကန္ေတာ့ခဲ့ဖူးပါသည္။ စာေပအသုိင္းအဝုိင္းမွမဟုတ္ေသာအေမသည္ စာမူခစာအိတ္မ်ားကို တခါမွမျမင္ဖူး။ ထူးဆန္းေနသည္။ က်ေနာ္က ဂုဏ္ယူစြာ ရွင္းျပေသာအခါ အေမသည္ က်ေနာ္နည္းတူ ဂုဏ္ယူ ရႊင္လန္းစြာျပံဳးေနေလသည္။ အတန္ၾကာသည့္အထိလည္းေငြတေသာင္းစီပါေသာ က်ေနာ့္စာမူခ စာအိတ္ေလးမ်ားကို မေဖာက္ရက္ဘဲ တသသျဖစ္ေနသည္ဟု အစ္မလတ္က က်ေနာ့္ျပန္ေျပာျပပါသည္။ တခါတြင္ အေမ သည ္ေရႊဆြဲႀကိဳးတကုံးကို က်ေနာ့္ကိုျပပါသည္။

“အေမတို႔ လိုတာသံုးပါ’ ဟုဆုိကာ အေဝးမွ က်ေနာ္ကန္ေတာ့ေသာေငြကို မသံုးရက္ဘဲ ေရႊဆြဲႀကိဳးတကံုး ဝယ္ထားျခင္းျဖစ္ သည္။ “အခုေတာ့ အေမဝတ္ရတာေပါ့၊ အေမေသေတာ့ သားတို႔ယူေပါ့” ဟုေျပာေသာအခါ က်ေနာ္သည္ဝမ္းနည္းဝမ္းသာ ျဖစ္ရပါသည္။

က်ေနာ္သည္ အိမ္ေျပးဘဝတြင္ အေဖႏွင့္အေမကို အသက္ရွင္လ်က္ျပန္မေတြ႔ရလည္း  ေနာင္တမရဖို႔ အဆိုးဆံုးအေျခအ ေနအထိ မိမိစိတ္ကိုႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္အတန္ၾကာေသာအခါ အေဖႏွင့္အေမကို က်န္းမာစြာျပန္ေတြ႔ ရသျဖင့္ ကံေကာင္းသည္ဟု ေတြးမိပါသည္။ အေဖႏွင့္အေမသည္ က်ေနာ္က အိမ္ကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားခဲ့ျခင္းအတြက္ အျပစ္မဆုိ၊ အေမသည္ က်ေနာ္ႀကိဳက္တတ္ေသာ ဟင္း၊ မုန္႔မ်ားကိုသာ မနားမေန ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးေနသည္။ ထံုးစံအ တုိင္း အေစာဆံုးအိပ္ရာမွထၿပီး မိသားစုစား ေသာက္ေရးကိစၥ တကုတ္ကုတ္ခ်က္ျပဳတ္စီစဥ္ေနေလသည္။ အေမ့လက္ရာ အရမ္းေကာင္းသည္ဟုေျပာလွ်င္ အေမသည္ ပီတီျဖာ၍ ျပံဳးေနတတ္သည္။

သို႔ေသာ္အိမ္တြင္ငယ္ငယ္ကလိုလူမစံုေတာ့ပါ။ အိမ္ေထာင္က်သူက်ၿပီး သားသမီးခုနစ္ေယာက္ အနက္ေလးေယာက္မွာ တနယ္တေက်းမွာေရာက္ေန သည္။ က်န္းမာေရးအနည္းငယ္ခ်ဴခ်ာေနေသာအေဖက သားသမီးအားလံုးကိုဆံုေစခ်င္သည္ ဟု တဖြဖြမွာသည္။ အေဖ့ဆႏၵသည္ အေမ့ဆႏၵပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ အေမသည္ဘာမွမေျပာဘဲ ဆိတ္ဆိတ္သာ ေနသည္။

က်ေနာ္တို႔မိသားစုသည္ေငြေၾကးအရမျပည့္စံုေသာ္လည္း အေမႏွင့္အေဖတို႔ေၾကာင့္ ေမတၱာအရာတြင္ လိုေလေသးမရွိ ေအာင္ျပည့္စံုခဲ့ပါသည္။ အေမသည္ ယခုအခါဆံပင္ေတြပိုျဖဴလာသည္။ ခါးအနည္းငယ္ကုန္းလာသည္။ သို႔ေသာ္အေမ အိုသည္ အနားမရေသးဘဲ သားသမီးမ်ားမွေမြးေသာေျမးမ်ားကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေနျပန္သည္။ စိတ္ေကာက္ေနေသာ အသက္ ၄ ႏွစ္အရြယ္ေျမးမေလးကို အေမက စိတ္ရွည္လက္ ရွည္ေခ်ာ့ေမာ့ေနသည္ကိုေတြ႔ရေသာအခါ က်ေနာ္ငယ္စဥ္က ဇီးပင္ ေအာက္မွာအရုိက္ခံခဲ့ပံု၊ ေရနစ္စဥ္ႏွင့္ ေသနတ္ခ်ိန္ရြယ္ခံရစဥ္မွာ အေမက အတင္းဝင္ၿပီး ကာကြယ္ေပးခဲ့ပံုမ်ားကိုျပန္ ေအာက္ေမ့ရင္း အေမအိုကို ေငးၾကည့္ေနမိပါသည္။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Related posts

Tags: ,

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:၀တၳဳတို

စာဖတ္သူေတြရဲ့ ေျပာေရးဆိုခြင့္

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခ Kindel Store

မိုုးမခ Kindel Store

MoeMaKa Online Store

MoeMaKa Online Store

Colorful People Memorial Place

%d bloggers like this:

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ဂ်ဴနီယာ၀င္းရဲ့ မိုနာလီဇာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာပန္းခ်ီမ်ား ခံစားမႈေဆာင္းပါး ထြက္ျပီ

By

ဂ်ဴနီယာ၀င္းရဲ့ မိုနာလီဇာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာပန္းခ်ီမ်ား ခံစားမႈေဆာင္းပါး ထြက္ျပီ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ေအာက္တိုဘာ ၁၈၊ ၂၀၁၈...

Read more »

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(သခ်ာၤ) ၏ ေခတ္သစ္အတြက္ပညာေရး ထြက္ျပီ

By

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(သခ်ာၤ) ၏ ေခတ္သစ္အတြက္ပညာေရး ထြက္ျပီ (မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၁၂၊ ၂၀၁၈ မိုးမခစာေပက...

Read more »

မုိးမခမဂၢဇင္း စက္တင္ဘာ ၂၀၁၈ နဲ႔ ကာတြန္းေရစီးေၾကာင္း

By

  မုိးမခမဂၢဇင္း စက္တင္ဘာ ၂၀၁၈ နဲ႔ ကာတြန္းေရစီးေၾကာင္း ထြက္ေတာ့မယ္ (မုိးမခ) စက္တင္ဘာ...

Read more »

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ သတင္းစာေလာက ထြက္ပါျပီ

By

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္၏ သတင္းစာေလာက ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ၾသဂုတ္ ၂၄၊ ၂၀၁၈ စာေရးဆရာမၾကီး ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Donate while shopping on amazon

Recent Comments