fbpx

ေမာ္ဆူးသစ္ – ကဗ်ာခရီးသြား ေခၚႏူးစုမ္ ေတးသြားႏွင့္ ကခုန္စုတ္ခ်က္မ်ား

November 12, 2018

ကဗ်ာခရီးသြား ေခၚႏူးစုမ္ ေတးသြားႏွင့္ ကခုန္စုတ္ခ်က္မ်ား
ေမာ္ဆူးသစ္
(မိုးမခ) ႏိုဝင္ဘာ ၁၂၊ ၂၀၁၈
ခ်မ္းေအးလြန္းလွတဲ့ဒီဇင္ဘာမွာခရီးထြက္ရတာက အနည္းငယ္ကသိကေအာက္ႏိုင္မယ္ဟု ေတြးထားခ့ဲေပ မယ့္ တကယ္တမ္းေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ခဲ့။ အထူးသျဖင့္ ဒီခရီးစဥ္မွာ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ဝါေတြ ဘယ္ႏွစ္ ေယာက္လိုက္ပါမည္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေနမည္၊ ဘယ္မွာတည္းခိုမည္ ဆိုတာမ်ဳိးစီစဥ္ထားျခင္းမရွိခဲ့။ ကဗ်ာ၊ ပန္းခ်ီ၊ သီ၊ ဓာတ္ပံု ဝါသနာတူေတြခ်ည္း ဒီဇင္ဘာအားလပ္ရက္ အေပ်ာ္ခရီး ထြက္ျခင္းမ်ဳိးမို႔ပိုျပီး လြတ္ လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စရာျဖစ္ရတာၾကည္ႏူးေနမိသည္္။
ပခုကၠဴကေန မနက္ ၅ နာရီခြဲ စထြက္ လာေတာ့ ကားေပၚမွာ ကားေမာင္းသူဖိုးခ်မ္း(ပံုေတာင္ပရိုင္းမိတ္ေျမ) က်ေနာ္ႏွင့္ေျပေဇာ္ သံုးေယာက္သာပါသည္။ ျမိဳ႕ေရွာင္လမ္းအတိုင္းစထြက္လာေတာ့ အိပ္မႈန္စံုမႊားမီးေရာင္ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲၾကား မနက္ခင္းလမ္းထေလ်ွာက္ၾကသူ တခ်ဳိ႕တေလကိုသာ ေတြ႔ရေသးသည္။ ခ်မ္းေအးလွသည့္ဒီဇင္ဘာရဲ႕အိပ္ရာမွာ ပခုကၠဴက အိပ္ရာထ ေနာက္က်ေန တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခ်ဳိးျဖဴ ငွက္တံဆိပ္တပ္ဆင္ ထားသည့္အျပာေရာင္ကားေလးသည္ ေရာင္နီပ်ဳိ႕စအညာေဆာင္းထဲ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနသည္။ အေတြးနဲ႔ၿငိမ္သက္လိုက္ပါလာရင္း ျမိဳင္ဝင္ခါနီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာျမသန္းတင့္၏ တမာႏုခ်ိန္စစ္တမ္းထဲက ျမိဳင္အဝင္ တမာတန္းကို တကူးတက ထၾကည့္ျဖစ္သည္။ ဓာတ္ပံုေတာ့မရိုက္ျဖစ္ခဲ့။ အခ်ိန္က ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔လည္းသိပ္မေကာင္း လွဟုထင္မိသည္။
‘အညာေႏြပူေအာက္ ရြက္ေယာင္းေခ်ာက္တို႔ေႂကြသစ္ျပီးစ တမာႏုခ်ိန္အညာကိုလြမ္းတဲ့အေၾကာင္း ေႏြအလြမ္း’ ကို ဆရာျမ ဖြဲ႔ျပခဲ့သည္။ ဆရာျမသန္းတင့္ခ်စ္သူမ်ားေတြ႔ဆံုပြဲက်င္းပသည့္အခ်ိန္က တမာႏုခ်ိန္ေႏြဦးမွာပင္ ျဖစ္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ဆရာျမသန္းတင့္ စာခ်စ္သူမ်ားေတြ႔ဆံုပြဲကို ကိုသ်ွားႏွင့္အတူ တက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာ အမွတ္ရေနမိေသး သည္။
ေနာက္အႀကိမ္မ်ားတြင္ေတာ့ မေရာက္ ျဖစ္ခဲ့။

ၿမိဳင္ဝင္ခါနီးအခ်ိန္သည္ ေနထြက္စမို႔ ေရာင္နီဦး၏ေငြႏွင္းမႈန္ ဇာပုဝါပါးေအာက္တြင္ ဆရာျမခ်စ္သည့္တမာတန္းသည္ တမ်ဳိးတမည္ လြမ္းစရာေကာင္း ေနျပန္ေတာ့သည္။ ဒီႏွစ္မွာ ဆရာျမကြယ္လြန္ျခင္းႏွစ္ (၂၀) ျပည့္ပြဲက်င္းပဖို႔စီစဥ္ေနေၾကာင္း ၿမိဳင္ၿမိဳ႕ တမာႏုခ်ိန္ စာေပရပ္ဝန္းက ၾကားသိရသည္။
အေရာက္သာလာခ်င္မိပါရဲ႕…တမာႏုခ်ိန္အညာ……။
ၿမိဳင္ေရာက္ခ်ိန္မွာ လြန္းအိမ္သစ္ မင္း ခန္႔(ျမိဳင္)ႏွင့္ ေႏြငယ္တို႔ (၃)ေယာက္ မင္းခန္႔ရံုးေရွ႕ကဆိုင္တြင္ အဆင္သင့္ျပင္ဆင္ျပီး ေစာင့္ေနၾကသည္။ ေႏြငယ္ႏွင့္လြဏ္းအိမ္သစ္က ျမိဳင္ႏွင့္ ၁၂ မိုင္အကြာ ‘လက္ယက္မ’ ကေန ျမိဳင္မွာလာဆံု။ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕တဖန္ ၆း ၃၀ တြင္ ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။

ျမိဳင္အထြက္မွာပင္ ကိုသာေဂါင္ဆီ ‘ကံမ’ ဆီမွ မလိုက္ျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္း ဖုန္းဝင္လာသည္။ မလိုက္ျဖစ္ေပမယ့္ ” သူ႔ဆီဝင္ခဲ့ဦး၊ မနက္စာစားဖို႔ေစာင့္ ေနမယ္” ဟုဆို၍ ကိုသာေဂါင္ဆီဝင္ျပီး မနက္စာ စားခဲ့ၾကေသးသည္။ 
ကံမမွ ေပါက္ခရီးမွာ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္သြားသေယာင္ရွိသည္။ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္က လမ္းေဘးဝဲယာျမင္ကြင္းမ်ားကမူ ေသြ႔ေျခာက္ျမဲ၊ အညာ သရုပ္သကန္မေျပာင္းလဲေသး။
ကံမမွေပါက္လမ္းတြင္ ေရျပာသည္ ၿမိဳ႕တမ်ွစည္ကားသာယာလွသည့္ ရြာႀကီးတရြာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေနာ္တို႔ေရာက္ခ်ိန္ထိ ေစ်းမကြဲေသး။ စည္ကားသည္ထက္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္လွပမႈက စိတ္ရႊင္လန္းေစ သည္။ ေရျပာေစ်းပိုင္းလမ္းဆံုမွ ေတာင္ဖက္သိ႔ုခ်ဳိး ေကြ႔ၿပီး ေရျပာလြန္သည္ႏွင့္လွပလြန္းသည့္ေရျပာတံတားကို ေက်ာ္ျဖတ္ရသည္။ ေခ်ာင္းကူးတံတားမို႔မျမင့္လွေသာ္လည္း အေတာ္ေလးရွည္လ်ားသည္။ က်ယ္ျပန္႔လွသည့္ေခ်ာင္းရိုးတေလွ်ာက္ ၾကက္ သြန္စိုက္ခင္းအမ်ားအျပားကိုေတြ႔ရသည္အခါ ကြ်န္ေတာ့္ ဇာတိဆင္တဲဝေခ်ာင္းႀကီးႏွင့္တူလွသည္္ဟု ေတြးမိေသး သည္။ ေရျပာသည္ ကဗ်ာဆရာတင္ေမာင္ေအး(ပခုကၠဴ) ၏ဇာတိျဖစ္သည္။ ဆရာတင္ေမာင္ေအးသည္ ျမန္မာကဗ်ာ ဂႏၲဝင္တေခတ္၏ထင္ရွားသည့္စာဆိုတဦးျဖစ္သည္။ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ဆရာေႏြကိုထူး(ပခုကၠဴ)၏စာေပဗိမၺာန္စာမူ ဆုရ ‘ပရစ္ဖူးႏွင့္ နွစ္ဦးေႏြ’ ကဗ်ာစာအုပ္မွ ဆရာတင္ေမာင္ေအး၏အမွာစာကို ျပန္သတိရေနမိသည္။ ထိုအမွာစာတြင္ ျမန္မာကဗ်ာ(ဂႏၲဝင္ကဗ်ာ)အေပၚ ဆရာ့၏ျမတ္ႏိုးတြယ္တာပံု ခ်စ္မက္စိတ္ႀကီးမားပံုကို အတိအလင္း ဆိုထားခဲ့သည္။ ဆရာတင္ေမာင္ေအးကား လြန္ခဲ့သည္ႏွစ္ကပင္ ကဗ်ာ့နတ္ထံ ပ်ံလြန္ခဲ့ေလျပီ။ ဆရာ့အႏုပညာ ဆရာစာကဗ်ာကို ေအာက့္ေမ့တသလ်က္ ဂါရဝျပဳလိုက္ပါရဲ႕ ေရျပာကဗ်ာ ……။
ေရျပာမွဆက္၍ ေပါက္ျမိဳ႕သို႔ဆက္ခဲ့ ရာ ခရီးသည္ တျဖည္းျဖည္းတိုး၍ တက္ခဲ့ရာျဖစ္သည္။ လမ္းဝဲယာရွုခင္းမ်ားက ကုန္းျပင္ျမင့္ဆန္လာျပီး သွ်ဳိေျမာင္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးႏွင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္း ပိုထူထပ္လာသည္။ ေျမလတ္ပိုင္းခရီးလမ္းမ်ားတြင္ ေတြ႔ရတတ္ေသာ ေက်းလက္ ရြာငယ္မ်ား၊ လယ္ကြင္းမ်ား တျဖည္းျဖည္းေဝးေဝးလာသည္။ ရံခါ ေတာအုပ္မွိုင္းမွိုင္း ေတာင္ကုန္းနိမ့္နိမ့္မ်ားကို ေက်ာ္ ျဖတ္ရသည္။
ေပါက္ျမိဳ႕သို႔ေရာက္သည့္အခါ ကဗ်ာ ဆရာ စိုးခိုင္ညိမ္းဆီဖုန္းဆက္ျဖစ္သည္။ အစီစဥ္မရွိပါဘဲ သူလည္းလိုက္ပါလာခဲ့ရာ ပိုေပ်ာ္ရႊင္စရာျဖစ္ရသည္။
ေပါက္ျမိဳ႕ေစ်းေရွ႕မွာေခတၱနားျပီး လိုအပ္တာေတြ ဝယ္ျဖစ္သည္။ ေပါက္သည္ပင္လွ်င္ ေယာနယ္ထဲဝင္လာခဲ့ၿပီဆိုတာ သိသာလာသည္။ စကား ေျပာဟန္မွာ ေျမလတ္ပိုင္းႏွင့္မတူ။ ျမန္မာစကားေပမယ့္ ေျပာ’ဟန္’ အနည္းငယ္ထူးလာသည္ကို သတိျပဳမိသည္။
ေပါက္မွဆက္ထြက္ခဲ့ရာ ပံုေတာင္-အတက္ခရီးက ပို၍မတ္ေစာက္လာသည္။ ျမင္ကြင္းမ်ားကား ပို၍စိမ္းစိုလာသည္။ သွ်ဳိေျမာင္ ေခ်ာင္းရိုးမ်ားပိုထူထပ္ လာသည္။ ပံုေတာင္ႀကိဳးဝိုင္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ သစ္ႀကီးဝါးႀကီးမ်ားေပါက္ေရာက္ရာ သစ္ေတာႀကီးမ်ားျဖင့္ ျမင္ကြင္းက ရိုးမဆန္လာသည္။
အျမင့္ေပ(၂၂၀၀)ရွိ ပံုေတာင္ထိပ္သို႔ ၁၀  နာရီတြင္ေရာက္ရွိသည္။ ပံုေတာင္ထိပ္ ေဗာဓိပကၡိယေစတီေတာ္ကို ဖူးေမ်ွာ္ၾကသည္။ ကားသမားမ်ားကား ေစတီေတာ္အနီးရွိ အေနာက္မယ္ေတာ္ အေမေရယဥ္နတ္နန္းကို ဦးတိုက္ၾကသည္။

ပံုေတာင္ကိုေက်ာ္၍ ဆင္းလာခဲ့ရာ ေက်ာက္ထုျမိဳ႕သို႔မဝင္မီ ၂ မိုင္အလို ပန္းဆန္လမ္းခြဲမွ မိအယ္ရြာသို႔ဝင္၍ ေက်ာ္ရဲသြင္ကို ဝင္ေခၚၾကသည္။ သူ႔ဖုန္းကေခၚမရ။ လိုက္မည္မလိုက္မည္မေသခ်ာေပမယ့္ သူ႔ရြာကိုေရာက္ဖူးေအာင္သြားၾကမည္ဟုဆိုကာ လာခဲ့ၾက သည္။ အားလံုးကၾကန္႔ၾကာမည္ကိုလည္းမစိုးရိမ္၊ ေရာက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္၊ ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ စိတ္တူကိုယ္တူ ေအးေဆးသမားမ်ားမို႔ ေတာ္ေတာ့သည္။
မိအယ္ရြာသို႔ေရာက္သည့္အခါ ပံုေတာင္အတက္အဆင္း လမ္းဒဏ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ကိုစိုးခိုင္ညိန္းမွာ မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့။ ေက်ာ္ရဲသြင္အိမ္သို႔ပင္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ကားေပၚမွာပင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ ေခတၱေမွးေနစဥ္မွာပဲ ႏိွုးေခၚသံၾကားလို႔ ထၾကည့္ေတာ့ မႏၲေလးသား ရတုေသြးျဖစ္ေနသည္။ 
ကြ်န္ေတာ္တို႔အံ့ၾသသလို သူလည္း ရုတ္တရက္ဆံုရတာမို႔ ဝမ္းသာေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရတုေသြးအိမ္ ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ေျပေဇာ္တို႔၊ ကိုဖိုးခ်မ္းတို႔တဖြဲ႔ လံုးက မိအယ္ရြာထိပ္ႀကီးေခ်ာင္းမွာ ေရသြားခ်ဳိးေနၾကသည္ဆိုသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရခ်ဳိးလိုက္သြားၾကသည္။ ရြာကိုပတ္ေခြစီးဆင္းေနေသာ ႀကီးေခ်ာင္း၏ကမ္းပါး ကုန္းျမင့္တေလွ်ာက္တည္ထားသည့္မိအယ္ရြာသည္ ေယာဓေလ့ ဆန္ေသာအညာရြာႀကီးတရြာျဖစ္ျပီး စည္ပင္ဖြံ႔ၿဖိဳးသည္။ စိုက္ပ်ဳိးျဖစ္ထြန္းေသာယာေျမ လယ္ေျမမ်ားစြာရွိသျဖင့္ စီးပြား ဖြံ႔ၿဖိဳးဟန္တူသည္။ ႀကီးေခ်ာင္းသည္ အထက္ေယာေတာင္ေၾကာမွ ပတ္ေခြစီးဆင္းလာသျဖင့္ သစ္ဝါးခုတ္ယူ ေမ်ွာခ်ဖို႔ အဆင္ေျပဟန္ရွိသည္။ 
ကြ်န္ေတာ္တိ႔ုေရခ်ဳိးဆင္းရာတြင္ အိမ္ သံုးရန္ခုတ္ယူထားေသာ ဝါးစည္းသစ္စည္းမ်ား အနည္းငယ္ေတြ႔ရသည္။ ရြာပတ္လည္ကို ေခ်ာင္းရိုးကပတ္ေခြစီးဆင္း လ်က္ ေတာင္ေၾကာအစြန္ကုန္းျမင့္ပိုင္း၌တည္ရွိေနေသာရြာတည္ေနပံုသည္ လွပရံုမ်ွမက ရြာဦးထိပ္ေခ်ာင္းရိုးအစပ္မွ ရြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ဘံုခုႏွစ္ဆင့္ျပႆဒ္ႏွင့္ အံ့မခန္းေရွးလက္ယာအေဆာက္အဦးႀကီးျဖစ္သည္။ ရြာဦးေက်ာင္းဝင္းအတြင္းတြင္ ရြာဦးေစတီသည္လည္း ၾကည္ညိဳသပၸာယ္ဖြယ္တည္ရွိေနသည္။ 
စာသင္ေက်ာင္းကား ရြာ၏အေရွ႕ဖက္ ေခ်ာင္းျခားလ်က္ ကုန္းျမင့္ေလးေပၚတြင္ တည္ရွိသည္။ ရြာလည္လမ္းမွစာသင္ေက်ာင္းဆီသို႔ တံတား ၂ စင္းထိုးထား သည္။ တစ္စင္းမွာ လွည္းမ်ား၊ ကားမ်ားပါသြားႏိုင္ေအာင္ ေရလြတ္ရံုအျမင့္ ခိုင္ခိုင္္ခန္႔ခန္္႔ ျဖစ္သည္။ ကပ္လ်က္တစ္စင္းမွာ ေပ ၅၀ ေလာက္အျမင့္ အဂၤလိပ္အကၡရာအက္စ္(S) ပံုသ႑ာန္သြယ္သြယ္ ႀကိဳးတံတားျဖစ္ သည္။ ႀကိဳးတံတားေပၚမွ ရြာကိုလည္းေကာင္း၊ ရြာဝန္းက်င္ရွုခင္းသာမ်ားကိုလည္းေကာင္း စီး၍ျမင္ႏိုင္ေအာင္ဖန္တီး ထားသည္မွာ အႏုပညာဆန္ လြန္းလွသည္။ မိအယ္ရြာသားမ်ားသည္ အႏုပညာဆန္ရံုသာမကေသး” ႀကီးေခ်ာင္း ‘ေရစီးအားကိုသံုး၍ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ တာဘိုင္ေရအားလ်ွပ္စစ္ထုတ္ယူကာ အိမ္ေျခ(၁၈၀)ေက်ာ္တရြာလံုး မီးေပး ထားသည္မွာ (၁၃)ႏွစ္ရွိျပီဆို၍ အ့ံၾသၾကရသည္။
  
ႀကီးေခ်ာင္း၌ ေရခ်ဳိး၍ သာေမာစြရႈခင္း မ်ားျဖင့္ ႏြမ္းသမ်ွေျပခဲ့ၿပီးေနာက္ ရတုေသြးတို႔အိမ္သို့ျပန္ခဲ့ၿပီး ရတုေသြး၏ႏွမေတာ္ မို႔မို႔သင္းစီစဥ္ေပးထားသည့္ ေျမပဲ ေလွာ္၊ သၾကားေပါက္ေပါက္၊သေဘၤာသီးစိတ္၊ လက္ဖက္သုပ္ႏွင့္ေကာ္ဖီကို အလုအယက္ စားေသာက္ၾကသည္။ ေနာက္ မိအယ္ရြာ၌တအိမ္ထီး တည္းက်န္ရွိေတာ့သည့္ ေရွးလက္ရာမပ်က္ ေတာင္သားလူမ်ဳိး *(ပ်ဴ )ေနအိမ္ကို သြားေရာက္ၾကည့္ရႈခဲ့ၾကေသးသည္။ အျပန္၌ရတုေသြးကိုပါ အပါေခၚေလရာ ကန္ပက္လက္မွ ျပန္ေရာက္တာ (၂) ရက္ ပင္မျပည့္ေသးေသာ ရတုေသြးခမ်ာ ႏွမေတာ္ေခ်ာကလ်ာ မို႔မို႔သင္းဘက္ လည္ျပန္ၾကည့္ေနရွာ၏။ ‘လိုက္ခ်င္လိုက္သြားေလ’ ဆိုသည့္ကဗ်ာဆန္လွသည့္ ေယာသံႏြဲ႔ႏြဲ႔ေၾကာင့္ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္သြားၾကသည္။
ဒါမွ ပါရမီျဖည့္ဖက္ ကဗ်ာကြ.. လို ့သံျပိဳင္ဟစ္ေႂကြးရင္း….
တဖန္ မိအယ္ရြာမွ ပန္းဆန္လမ္းခြဲသို႔ ျပန္ထြက္ခဲ့ၿပီး ေနလည္စာစားၾကသည္။ ေယာဓေလ့ ေဖာ္ေရြပ်ဴငွာလွသလို ေစ်းသက္သာလွျပီး အစားအေသာက္ ဟင္းမ်ဳိးစံုလွသည္။ ပန္းဆန္လမ္းခြဲဟာျဖင့္ လမ္းခုလတ္ ယာဥ္ရပ္နားစခန္းမ်ားတြင္ ထမင္းစားဖူးသမ်ွ၌ ေျပာစမတ္ျပဳ ေလာက္ဖြယ္ ျမိန္ယွက္ေဖာ္ေရြလွေပသည္။ ပန္းဆန္မွ ေျမာက္ဘက္ဖိုဆက္သြားလ်ွင္ ထီးလင္း -ဂန္႔ေဂါလမ္းျဖစ္ သည္။ ေတာင္ဖက္ဆက္သြားလွ်င္ ေက်ာက္ထု၊ ေဆာ၊ ကန္ပက္လက္လမ္းျဖစ္သည္။
ေန႔ ၁၂ မွာ ပန္းဆန္လမ္းခြဲမွေက်ာက္ ထုကိုဆက္ထြက္လာခဲ့ရာ လမ္းခရီးကား ပိုတိုး၍ ျမင့္မားမတ္ေစာက္လာသည္။ ေတာင္ေႀကာမ်ားမွာ ပိ္ုမိုတြန္႔ေခါက္ ယွက္ျဖာစျပဳလာေပသည္။ ေက်ာက္ထုမေရာက္မီ လမ္းခုလတ္၌  ခရိုေတာင္ေနာက္ခံျဖင့္ (ေက်ာင္းႀကီးရွင္ ခ်စ္) ေစတီေတာ္ကို ကားလမ္းဝဲဘက္ျခမ္း၌ လွမ္း၍ဖူးေတြ႔ႏိုင္သည္။
ေက်ာင္းျကီးရွင္ခ်စ္ဘုရားပြဲသည္ တန္ခူးလတြင္ ေယာတနယ္လံုး အံုးအံုးက်က္က်က္စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာက်င္းပသည့္ ေယာဘုရားပြဲေတာ္ ျဖစ္ သည္။
ေက်ာက္ထုအဝင္ ေယာေခ်ာင္းသည္ သာယာလွျပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔အလြန္ေကာင္းမြန္သည့္ ရႈခင္းမ်ားလည္း ရွိေပသည္။ ေက်ာက္ထုအလြန္ဆက္သြားလ်ွင္ မင္းတပ္သို႔ (၁၂)မိုင္အလို ကံႀကီးလမ္းဆံုမွ မင္းတပ္-မတူပီၿမိဳ႕မ်ားသို႔ဆက္သြားႏိုင္ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔က မင္းတပ္ကိုမသြားေတာ့ဘဲ ကံႀကီးလမ္းဆံုမွ မေကြးတိုင္း၏အစြန္ ခ်င္းျပည္နယ္အစပ္ျဖစ္တဲ့(ေဆာ)ၿမိဳ႕ကို ခရီးဆက္ ခဲ့ၿပီး ေဆာ- ကန္ပက္လက္လမ္းအတိုင္း ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။

ေဆာမေရာက္မီ ပခ်ီေခ်ာင္းသည္ ခ်င္းေတာင္တန္းမွစီးဆင္းလာရာ ေခ်ာင္းက်ယ္ႀကီးျဖစ္သည္။ ပခ်ီေခ်ာင္းမွာ ကားလမ္းတံတား တည္ေဆာက္ဆဲျဖစ္ျပီး ယာယီတံတားမွကူးရသည္။ (ေဆာ)သို႔မဝင္မီ မ်ဥ္းျပိဳင္မ်ားသဖြယ္ယွက္ျဖာသြယ္တန္းေနေသာ ေတာင္ တန္းႀကီးမ်ား ႏွင့္ယွဥ္လ်က္ စီးဆင္းေနေသာေခ်ာင္းရိုးတေလ်ာက္ ေတာင္ေပၚရြာငယ္မ်ားကို ျမင္ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ထိုေတာင္ေၾကာေပၚတြင္ လက္ယက္တြင္းတူး ေရနံေမွာ္မ်ားလည္း ရွိသည္ဆိုသည္။
ေဆာျမိဳ႕သည္ ေတာင္ေပၚလမ္းဆံု ၿမိဳ႕ေလးျဖစ္ျပီး ထိုမွ(အိုင္ႀကီး- ဆိပ္ျဖဴ -ေခ်ာက္)လမ္းအတိုင္း ေျမျပန္႔သို႔ျပန္ဆင္းႏိုင္သည္။ ကြ်န္းသစ္ေတာႀကီးမ်ားပိတ္ဆီးလ်က္ ေတာင္ေႀကာဝဲယာလွည့္ကာ ယွဥ္လ်က္တက္သြားရေသာ ခ်င္းေတာင္အတက္ လမ္းသည္ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာေကာင္းလွသည္။
           
ကန္ပက္လက္ဆီသို႔အတက္လမ္းသည္ ပိုမိုမတ္ေစာက္ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ပင္ျဖစ္၏။ အသူတရာေခ်ာက္ကမ္းထက္ ေတာင္စြယ္အစြန္းမွ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ား ထိုးထိုးတက္သြားသည္မွာ အသည္းယားစရာ။ ကန္ပက္လက္ ျမိဳ႕နယ္အဆံုး (………) ေတာင္ေပၚ ခ်င္းရြာ ေလးဆီသို႔ ဒီလမ္းအတိုင္း ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးကာစာသင္သြားရေသာ သူငယ္ခ်င္းရတုေသြးႏွင့္ မို႔မို႔သင္းတိုအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ သူတို႔ျပန္တိုင္းသြားတိုင္း အတူပါသည့္လသားအရြယ္ကေလးအတြက္လည္း စိုးရိမ္မိသည္။
မိုးတြင္းဆိုလ်ွင္ ေတာင္စြယ္ ေျမသား ပတ္လမ္းမ်ားထံုးစံအတိုင္း ေျမျပိဳလမ္းပ်က္သျဖင့္ လမ္းမွာပင္(၂)ရက္(၃)ရက္ ေသာင္တင္ေနရဖူးသည္မွာ ခဏခဏ ပဲဟု ရတုေသြးက ဆိုသည္။ ဒီလမ္းခရီးႏွင့္ ဒီေဒသ ဒီတာဝန္ကို ေက်ေက်ပြန္ပြန္ ထမ္းေဆာင္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ ဆို၍ သူငယ္ခ်င္းတို႔အတြက္ ဂုဏ္ယူမိသည္။ အေလးျပဳမိသည္။
ကန္ပက္လက္ေတာင္စခန္းျမိဳ႕ေလးသို႔အဝင္ (ကန္သာယာရြာ)သည္ ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီးရဲ႕အစြယ္ ေတာင္ ေစာင္းေပၚမွီတြယ္ေနသည့္ လွပသပ္ရပ္ေသာတာင္ေပၚခ်င္းရြာေလးျဖစ္သည္။ ေတာပန္းေတာင္ပန္းအစံု စည္းရိုးေလး မ်ား တစ္အိမ္တန္း ႏွစ္အိမ္တန္းေျမညိႇလ်က္ ေတာင္ကမ္းပါးနံရံမွာ ရြာေလးတည္ေနပံုက ျမင့္ျမင့္စြန္းစြန္း ကြ်န္းပင္ ႀကီးေပၚမွ ေရာင္စံုသစ္ခြတစ္ခိုင္ တြယ္ကပ္သြယ္က်ပြင့္ျပေနသလိုပင္။
ကန္ပက္လက္ၿမဳိ႕အဝင္တြင္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာျပဳေက်ာင္းကိုေတြ႔ရသည္။ ဘံုအဆင့္ႏွင့္ျပသာဒ္္ပါေသာ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ အေဆာက္အဦးႀကီးျဖစ္သည္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ဆက္ ေမာင္းလာရာ(မက္သဒစ္အသင္းေတာ္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း)ကို ေတြ႔ရသည္။
ခ်ပ္ေက်ာင္းသည္ ဘယ္ဘက္ေတာင္ ေစာင္း ေတာင္နံရံတြင္ လွပတင့္ေမာဖြယ္တည္ေနျပီး ထိုေတာင္ေစာင္းပတ္လမ္းအတိုင္း ဘယ္ဖက္သို႔ခ်ဳိးဝင္ခဲ့ရာ အသင့္ေစာင့္ႀကိဳေနသည့္ ကဗ်ာဆရာစတီဗင္(ကန္ပက္လက္)ကို ေတြ႔ရသည္။
ဘုရားေက်ာင္းေအာက္ဖက္ ေတာင္ ေစာင္းလမ္းအတိုင္း ၅ မိနစ္ေလာက္ေမာင္းဝင္လိုက္ေတာ့ စတီဗင္ႏွင့္ ဇနီး-တြီးထုန္(ခ) တြီးတြီးတို႔တည္ေထာင္ျပဳစု ထားသည့္ (မိဘမဲ့ကေလးမ်ားျပဳ စုပ်ဳိးေထာင္မႈေဂဟာ)ကို ေရာက္သည္။
ညေနဖက္ ေဘာလံုးကစားေနၾကရာမွ အေျပးလာေရာက္ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္သည့္ စတီဗင္၏သားငယ္ သမီးငယ္ေလးမ်ားကို ခ်စ္စဖြယ္ေတြ႔ရသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေဆာ့ကစားေနၾကခ်ိန္မို ့အမ်ားက အားကစားဝတ္စံုေလးေတြကို ဝတ္ဆင္ထားၾကသည္။ စတီဗင္၏ဇနီး တြီးတြီးႏွင့္ ေက်ာင္းသားခပ္ခပ္ႀကီး ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔တည္းခိုနားေနဖို႔ေနရာ ခ်ထားေပးသည္။ 
အျမင့္ေပ ၈၀၀၀ ေက်ာ္၏ညေနဖက္ ရာသီဥတုက ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆတ္လိုက္ရာကားေပၚကတဖြဲ႔လံုး မီးဖိုဆီေျပးၾကရသည္။ 
စတီဗင္၏သားသမီးေလးမ်ားက အလြန္ေဖာ္ေရြအလိုက္သိတတ္ၾကရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ မီးဖို နားတြင္ ထိုင္ခံုမ်ားခ်ထားေပးၿပီး မီးထပ္ျဖည့္ၾကသည္။ ခ်င္းစကား အေတာ္ ေလးရေနျပီျဖစ္သည့္ ရတုေသြးက သူတို႔ႏွင့္အဖြဲ႔က်ေနသည္။ သူတို႔မွာ ျမန္မာစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းတတ္ၾက သည္။ ရိုးရာခ်င္းစကားလည္း တတ္သည္။ ရတုေသြးႏွင့္ အခ်ဳိ႕စကားလာေျပာၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က ရတုေသြး ေျပာ သည္ကိုနားမလည္ၾက၍ စတီဗင္က ဝင္ေထာက္ေပးရသည္။ 
ခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စုတိုင္းရင္းသား (၅၃)မ်ဳိး ရွိျပီး မ်ဳိးႏြယ္စုအလိုက္ ဘာသာစကားဓေလ့မတူေၾကာင္း သိရသည္။ (တစ္ေတာင္ေက်ာ္ရင္ စကားတစ္မ်ဳိး) ဟု မွတ္သားရေၾကာင္း ရတုေသြးအဆိုအရ သိရသည္။
သူတို႔အထဲမွ ရတုနဲ႔စကားေျပာအဆင္ ေျပသည့္ ဒီမြန္ဒူး -ဒါဝိ -ဘူတပ္တို႔ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔စကားလက္ဆံုက်ခဲ့ၾကသည္။ ေဖာ္ေရႊပြင့္လင္းျပီး ခ်စ္စရာ ေကာင္းလွသည္။

စတီဗင္၏ေဂဟာမွာ ကေလး (၅၈) ေယာက္ခန္႔ရွိျပီး အရြယ္စံုျဖစ္သည္။ လသား ရက္သားအရြယ္ေလးမ်ားပင္ ရွိသည္။ စတီဗင္တို ့ဇနီးေမာင္ႏွံျပဳစုခဲ့ သည္မွာ ဘြဲ႔ရၿပီးသူ၊ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ျပီး တကၠသိုလ္ဆက္တက္ေနသူမ်ားပင္ ရွိသည္။ ေဂဟာသို႔ လာေရာက္ ပို႔ေဆာင္သည့္ကေလးအားလံုးကို ေက်ာင္းထားေပးသည္။ ကေလးအားလံုးမွာ တမိတည္းေမြးမ်ားထက္ပင္ ေသြးသက္ ၾကသည္။ တေယာက္ကိုတေယာက္ ဦးစားေပးတတ္ၾကသည္။ ႀကီးသူက ငယ္သူကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္း တတ္သည္။ စတီဗင္၏ဇနီး တြီးတြီးသည္ အံ့ၾသဖြယ္ပင္ ေဂဟာကို တစ္ေယာက္တည္းစတင္၍ ကိုယ္ထူကိုယ္ထတည္ေထာင္ခဲ့သည္မွာ ယခုဆိုလ်ွင္(၁၅)ႏွစ္တိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

ထြီးထြီးသည္ ခ်င္းေတာင္တန္းမွ ေလးစားအားက်ဖြယ္ ႏိုက္တင္ေဂး တစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္သည္။
ညဘက္မွာ ကန္ပက္လက္ ေတာင္စခန္းျမိဳ႕ရဲ႕ညရႈခင္းမ်ားကို ေလ်ွာက္ႀကည့္ႀကျပီး ” ကန္ပုလဲ  Restrarunt” မွာ ရိုးရာႏြားေနာက္သားေၾကာ္၊ ဆတ္နီ ေခါင္ရည္၊ ခ်င္းရိုးရာ-ျပာဟင္း ကိုက္လံ၊ အစိမ္းေၾကာ္တို႔ျဖင့္ စတီဗင္က ဧည့္ခံသည္။
ျမိဳ႕ထဲကျပန္လာသည့္အခါ စတီဗင္၏ဇနီး တြီးတြီးက ထမင္းပြဲအသင့္ျပင္ဆင္ထားသည္။
ႏြားေႏွာက္သားကင္ ဆာဗူးသီး၊ ၾကက္သား၊ အရြက္သုပ္၊ ပိေထာင္းႏွင့္ ငရုပ္ေကာင္းဟင္းရည္ပူပူက ထမင္းျမိန္လွ သည္။
ထူးျခားလွသည္က ဟင္းမ်ားမွာ ဆီ၊ အခ်ဳိမႈန္႔၊ လံုးဝမသံုးဘဲခ်က္ထားေပမယ့္ဆီ အခ်ဳိမႈန့္ပါမွဟင္းျဖစ္သည္ထင္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔လ်ွာလည္ေလာက္ေအာင္ စားေကာင္းျခင္းျဖစ္သည္။

ညဖက္မွာ စတီဗင္က မီးပံုႀကီးတစ္ပံုစီစဥ္ထားျပီး မီးပံုေဘးမွာအားလံုးဝိုင္းထိုင္ကာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလးက်င္းပၾကသည္။ စတီဗင္(ကန္ပက္လက္) ေပတူး၊ ေက်ာ္ရဲသြင္၊ ကြ်န္ေတာ္၊ ရတုေသြး၊ မင္းခန္႔(ျမိဳင္) ငိုရီ၊ စိုးခိုင္ညိန္း၊ ဖိုးခ်မ္း (ပံုေတာင္ပရိုင္းမိတ္ေျမ)၊ ေႏြငယ္၊ ေျပေဇာ္၊ လြန္းအိမ္သစ္တို ့အလွည့္က် ရြတ္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ စတီဗင္ရဲ႕ ေက်ာင္း သားလူငယ္ ေလးမ်ားႏွင့္ စတီဗင္ရဲ႕အကို ကိုဘူခိုက္လည္း စိတ္ဝင္တစား လာနားေထာင္ၾကေသးသည္။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာ ကန္ပက္လက္ ကဗ်ာရြတ္ပြဲညပါပဲ။

ညဥ့္နက္လာတဲ့အခါ ေတာင္ေပၚေလႏုေအးညင္းညင္းေၾကာင့္ အေအးဒဏ္ပိုကဲလာရာ ည ၁၀ မွာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလး ကို ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆံုးသတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ပြဲျပီးေတာ့ ျမိဳ႕ခံကဗ်ာဆရာေတြျဖစ္သည့္ စတီဗင္ႏွင့္ေပတူးက ဒါဟာ ကန္ပက္လက္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးကဗ်ာရြတ္ပြဲျဖစ္ျပီး ႏွစ္စဥ္ ဒီရက္ ဒီဇင္ဘာ၂၄ ရက္ညမွာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလး က်င္းပမွာျဖစ္လို႔ ႏွစ္စဥ္လာခဲ့ၾကရန္ ဖိတ္ေခၚပါသည္။

မနက္ဖက္ ဝိတိုရိယေတာင္ထိပ္ကိုေနထြက္အမီတက္ဖို႔ေစာေစာပဲအိပ္ရာဝင္ခဲ့ၾကသည္။

မနက္ ၃ နာရီမွာ အိပ္ရာထၾကရသည္။ အဝတ္အစားျပင္ဆင္ျပီး အျပင္မွာ အရမ္းေအးေနလို ့ေစာင္ျခံဳ ထားရသည္။ ၃ နာရီ ၄၅ တြင္ ကန္ပက္လက္ ေတာင္စခန္းျမိဳ႕ေလးမွ ဝိတိုရိယ( ေခၚ )ေခါႏုသုမ္ ဆီသို႔ မိုင္(၂၀) ခရီးကိုကား ျဖင့္ စတင္ခဲ့သည္။ ေတာင္ေျခစခန္းမွာ ကားထားခဲ့ၿပီး ေျခလ်င္တက္ရမည္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို ့ေတာင္ေျခေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေစာလြန္းေသး၍ လူသိပ္မရွိေသး။ ေတာင္တက္ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီသမားမ်ား ပင္မေရာက္ၾကေသး။ ေတာင္ေျခမွာမီးလႈံရင္း ေခတၱေစာင့္ၾကည့္ေသးသည္။ ကန္ပက္လက္မွ စတီဗင္ ထည့္ေပးလိုက္ သည့္ေဒးဗစ္ကို စံုစမ္းၾကည့္ခိုင္းရာ ကယ္ရီေစာင့္မည္ဆိုလ်ွင္လည္း တျပိဳင္တည္း ( ၁၀ )စီးေလာက္ရႏိုင္မည္မဟုတ္ ဟုဆိုသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ ၄ နာရီ၄၅ တြင္ေျခလ်င္စတက္ၾကသည္။ ေမွာင္ေနသျဖင့္ ဖုန္းမီးဖြင့္ျပီး ေလ်ွာက္ၾကရ သည္။ အပူခိန္ ၁၀ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ေအာက္မွာ ေမးခ်င္းရိုက္ေနေသာ္လည္းတက္ႂကြလြန္းေနသျဖင့္ အေျပးအျမန္ တက္ၾကရာ မၾကာခင္ ေမာပန္းလြန္းျပီး နားေတြအူလာသည္။ ခဏနားျပီး ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ အသက္ရႈရင္းတက္မွ တျဖည္းျဖည္း အေမာလံုလာသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို ့စတက္လာျပီး နာရီဝက္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ေတာင္တက္ကယ္ရီသမားမ်ား တက္လာၾကသည္။ ထိုင္ရင္း နားရင္းေလွ်ာက္ရင္း ေတာင္တဝက္ေလာက္အေရာက္မွာေတာ့ ျပန္ဆင္းလာသည့္ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီီသမား မ်ားကို တားျပီးေတာင္တက္ဖို႔ငွားရသည္။ လိုက္ပို႔ေပးသည့္ေဒးဗစ္၊ လြန္းအိမ္သစ္၊ ေႏြငယ္၊ ေက်ာ္ရဲသြင္ႏွင့္ ေျပေဇာ္ တို႔ကေတာ့ ေျခလ်င္ပဲေရာက္ေအာင္တက္မည္ဆိုကာ ဆိုင္ကယ္တကၠစီမစီးဘဲ ေျခလ်င္ဆက္တက္ၾကသည္။

ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီစီးရသည္ကလည္း မသက္သာ၊ ရိုလာကိုစကာ စီးရသလိုပင္ အသည္းထိတ္စရာေကာင္းလွသည္။ စိုးရိမ္သျဖင့္ ေျဖးေျဖးေမာင္းဖို႔ေျပာရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မတ္ေစာက္လြန္းလွေသာအတက္မ်ားျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ အရွိန္ႏွင့္ေမာင္းမွ အဆင္ေျပသည္ကို နားလည္ထားရသည္။ ေတာင္အထြဋ္ပိုင္းထိကား ဆိုင္ကယ္တက္မရ၍ ေျခ လ်င္တက္ရသည္။ ေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္း ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေသာအခါ ေတာင္ထိပ္၌ညအိပ္သူမ်ားပင္ရွိသည္ကို တအံ့ တၾသေတြ႔ရသည္။

ေနမထြက္မီအာရုဏ္ပ်ဳိ႕မွာပင္ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္တက္သူေရာ ေျခလ်င္တက္သူေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔လူစံုသြားသည္။ အျမင့္ေပ(၁၀၂၀၀) ေခါႏုသုမ္ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ အမွတ္တရ စုေပါင္းဓာတ္ပံုရိုက္သည္။ ယခင္အေခၚ ‘ဝိတိုရိယ’၊ ယခုအေခၚ ‘နတ္မေတာင္’ ခ်င္းအမည္ ‘ေခါႏုသုမ’္(ေတာင္ထိပ္မွာေတာ့”ေခၚႏူးစုမ္ ”ဟုေရးထား) ေတာင္ထိပ္ ကို (၁၉၃၆)ခုႏွစ္တြင္ ေဘလီမိုး-ႀကိဳးဝိုင္းအျဖစ္စတင္သတ္မွတ္ခဲ့ၿပီး (၁၉၉၇)တြင္ အမ်ဳိးသားဥယ်ာဥ္္အျဖစ္ အဆိုျပဳ သတ္မွတ္ကာ (၂၀၁၂)ခုႏွစ္တြင္ အာဆီယံအေမြအႏွစ္ဥယ်ာဥ္အျဖစ္ တိုးျမင့္သတ္မွတ္ခဲ့သည္။

ခ်င္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ကန္ပက္လက္-မင္းတပ္-မတူပီ၊ သံုးျမိဳ႕နယ္အတြင္းက်ေရာက္ကာ ဧရိယာ(၂၇၁၆၂၀၂) ဧကက်ယ္ဝန္းလ်က္ အျမင့္ေပ(၁၀၂၀၀)ျမင့္သည္။ ေတာင္ထြဋ္ ႏွစ္ခုရွိသည္။ အေရွ႕ဖက္ေတာင္ထြဋ္ေပၚတြင္ ဗုဒၶ ရုပ္ပြား ဆင္းတုေတာ္ႀကီးတစ္ဆူရွိျပီး အေနာက္ဖက္ေတာင္ထြဋ္ေပၚတြင္ ေတာင္ဦးေစတီေတာ္ကို ဖူးေတြ႔ရသည္။ ေျမျပန္႔မွ ခရီးသြားမ်ားအဖို႔ အေအးဒဏ္က ျပင္းလြန္းလွသည္ဆိုေသာ္လည္း မခံမရပ္ႏိုင္အထိေတာ့မဟုတ္ေပ။

ေတာင္ထြဋ္ေပၚမွစီး၍ျကည့္လ်ွင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာရွိ ေတာင္ပင္လယ္ကိုသာေတြ႔ရသည္။ ေတာင္တန္းမ်ားကား အဆံုးမရွိဟုပင္ ထင္ရသည္။ ထိုအဆံုးမရွိ ေတာင္တန္းမ်ားအႀကားေရြးလ်ားေနေသာ တိမ္သားေၾကးခြံတိမ္ပင္လယ္ မွာ တကယ့္ေရလႈိင္းမ်ားသဖြယ္ လွပလြန္းလွသည္။ အျမဲတမ္းေမာ့ၾကည့္ခဲ့ရေသာတိမ္မ်ားကို အေပၚစီးမွငံု႔ၾကည့္ရ သည့္အရသာကလည္း ထူးျခားလွသည္။

အေရွ႕ဖက္ဆီမွ ပုစြန္ဆီေရာင္ ေနမင္းႀကီးထြက္ျပဴလာေသာအခါ တိမ္လႊာျပင္မွာ ပုဇြန္ဆီေရာင္ေတာက္လ်က္ ေနဝန္း နီဝိုင္းစက္လာခ်ိန္ကို ေစာင့္ႀကိဳေနၾကေသာ ကင္မရာအေပါင္းက အျမင္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ႀကိဳဆိုလ်က္ရွိေပသည္။

ေနထြက္ခ်ိန္ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ျပီးမွ ေခၚႏူးစုမ္ အမ်ဳိးသားဥယ်ာဥ္သို ့လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။ ယခင္အေခၚ ဝိတိုရိယေတာင္ ထိပ္၊ ယခုနတ္မေတာင္ ခ်င္းအမည္ ေခၚႏူးစုမ္ေတာင္ထြဋ္ပိုင္းတြင္ကား ေတာင္ဇလပ္ပန္းတမ်ဳိးသာ ေပါက္ေရာက္ ႏိုင္သည္။ အျခားသစ္ႀကီးဝါးႀကီးမ်ားမေပါက္ေရာက္ႏိုင္ေပ။

ေတာင္ဇလပ္ပန္းကား အနီႏွင့္အဝါႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ ဒီဇင္ဘာတြင္ကား ေတာင္ဇလပ္အနီအနည္းငယ္သာ ပြင့္စျပဳေသး သည္။ အဝါကို ေတာင္ထြဋ္ပိုင္းတြင္ သိပ္ မေတြ႔ရ။ အျမင့္ေပ(၉၈၃၅)မွာေတာ့ ေတာင္ဇလပ္ဝါမ်ား ေပါက္ေရာက္ ရင္းေဒသဟု ေရးထားသည္။ ေတာင္ထြဋ္ပိုင္းမွ ဆင္းလာရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့ ေတာင္ဇလပ္ပင္မ်ားအျပင္ အျခား ထင္းရႈး၊ ခ်ယ္ရီ၊ ေတာင္ရိုးဝါး( က်ဴ ရိုးကဲ့သို ့ဝါးေသးေသးငယ္ငယ္- ရုကၡေဗဒအမည္မဟုတ္ )ႏွင့္အျခား အပင္မ်ားကို ေတြ႔ရ သည္။

နတ္မေတာင္အမ်ဳိးသားဥယ်ာဥ္အတြင္း အျမင့္ေပ (၉၀၀၀)ေက်ာ္ႏွင့္ အျမင့္ေပ(၈၀၀၀)ေက်ာ္တို႔တြင္ ငွက္ၾကည့္စခန္း မ်ား ရွိသည္။ ခ်င္းျပည္နယ္၏အထိမ္းအမွတ္ သေကၤတ ေအာက္ခ်င္းငွက္မ်ားအျပင္ ငွက္ျပာေခ်ာက္၊ မ်က္ခံုးျဖဴႏွင့္ အျခားရွားပါးငွက္မ်ဳိးစိပ္မ်ားစြာလည္း ရွိေသးသည္။
ေတာင္ထိပ္ကို မနက္ေစာေစာေနထြက္အမီဆိုင္ကယ္ကယ္ရီႏွင့္တက္ျပီး အဆင္းမွာ ေျခလ်င္ဆင္းခဲ့ျခင္းက ရႈခင္း ၾကည့္ဖို႔၊ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ပိုအခြင့္သာသည္။

အျခားေတာင္ေပၚ Resort မ်ားလို လမ္းခုလပ္မွာ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားမရွိေသးသျဖင့္ ေတာင္တက္ဖို႔ ျပင္ဆင္က တည္းကပင္ လမ္းခရီးအတြက္ စားေသာက္စရာ ေရအျပည့္အစံု ယူသြားသင့္ေပသည္။
January မွာ အေအးဒဏ္လည္းေလ်ာ့သြားသလို ေတာင္ဇလပ္ေတြလည္း တစ္ေတာင္လံုးရဲရဲေတာက္ပြင့္ခ်ိန္မို ့ ေတာင္ တက္ဖို႔အဆင္ေျပဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ေခၚႏူးစုမ္ကို ႏုတ္ဆက္ခ့ဲၿပီး စတီဗင္တို ့မိဘမဲ့ေဂဟာသို႔ျပန္ၾကဖို႔ျဖစ္ေသာ္လည္း သင္းအုပ္ဆရာေတာ္က ဖိတ္ေခၚ သျဖင့္ ကန္ပက္လက္ဘုရားေက်ာင္းမွာ ခရစ္စမတ္ထမင္းသြားစားခ့ဲသးသည္။
ေဆာက္လက္စ ဘုရားေက်ာင္းႀကီးမွာ ထုထည္ႀကီးမားျပီး ခိုင္ခံေသာအေဆာက္အဦးျဖစ္သည္။ ထမင္းစားျပီး သင္း အုပ္ဆရာေတာ္ကိုႏႈတ္ဆက္၍ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။

စတီဗင္၏ေက်ာင္းကေလးသည္ စိတ္ကိုၾကည္လင္ေအးျမေစသလို ကေလးမ်ားသည္လည္း သိမ့္ေမြ႔ႏွစ္လိုဖြယ္ အျပည့္ ျဖစ္သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဆူဆူပူပူမအုပ္ထိန္းရ။ ဇတီဗင္၏ဇနီး တြီးတြီးမွာသစ္ခြခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းတြင္သစ္ခြမ်ဳိးစိတ္အစံုစံု ပ်ဳိးထားသည္။ အခ်ဳိ႕ကို ဥယ်ာဥ္ထဲရွိ သီးပင္စားပင္မ်ားေပၚတြင္ တြယ္စိုက္ထား ေသးသည္။ ထိုသစ္ခြမ်ားအားလံုး ေတာေတာင္အႏွံ႔ရွာကာ စတီဗင္ရွာေပးထားသည္ဆို၍ ၾကည္ႏူးမိရျပန္ေသးသည္။ မ်ဳိးစိတ္အမ်ဳိးမ်ဳိးအလွကိုယ္စီမို႔ လိုခ်င္ေပမယ့္ တြီးထုန္(တြီးတြီး)အတြက္ စတီဗင္ တကူးတကေပးထားသည္မို႔ မတာင္းရက္ေတာ့ေပ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ျပန္ခါနီးတြင္ စတီဗင္၏မိဘမ့ဲေဂဟာစာၾကည့္တိုက္အတြက္ စာအုပ္လက္ေဆာင္ေတြေပးျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ကေလးတို႔အတြက္ လက္ေဆာင္သီးသန္႔မေပးျဖစ္၊ ကေလးေတြအတြက္ လက္ေဆာင္တစ္ခုခုဝယ္ေပးဖိ႔ုသာ စတီဗင္ ကိုေပးခဲ့သည္။ အမွန္မွာ စတီဗင္ ဒီလိုမိဘမဲ့ေဂဟာကို ထူေထာင္ျပဳစုေနမွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ႀကိဳတင္မသိခဲ့၍ျဖစ္ သည္။ ျပန္ခါနီးတြင္ စတီဗင္ႏွင့္ တြီးတြီးတို႔၏သားသမီးေလးမ်ားက ခရစ္စမတ္သီခ်င္းမ်ားသီဆိုတီးခတ္ၿပီး ဆုေတာင္း ေပးၾကသည္။

ညေန(၄)နာရီမွာ ခ်င္းေတာင္တန္းမွ မိဘမဲ့ေက်ာင္းေလးကို ႏႈတ္ဆက္လ်က္၊ ေစတနာရွင္ ကရုဏာရွင္ စတီဗင္ႏွင့္ တြီးထုန္(ခ)တြီးတြီးတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံကိုႏႈတ္ဆက္လ်က္၊ ေတာင္ဇလပ္ပန္းတို႔ ့ေျမ’ကန္ပက္လက္ေတာင္စခန္းျမိဳ႕’ေလး ကို ႏႈတ္ဆက္လ်က္္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအျပာေရာင္ကားေလး ေျမျပန္႔ဆီျပန္ခ့ဲၾကသည္။

ေခၚႏူးသုမ္ကို ျမစ္ဖ်ားခံလ်က္ ေတာင္ပင္လယ္ဆီစီးဆင္းသြားေသာ ‘ေဆာ’ေခ်ာင္းကို အေပၚဖက္မွလွမ္းျမင္ေတြ႔ရ သည္။ ေတာင္တန္းအသြယ္သြယ္ေတာင္ပင္လယ္ၾကား ေခ်ာင္းဝွမ္းလြင္ျပင္တေလွ်ာက္ ေတာင္ေပၚခ်င္းရြာေလးမ်ား ကို လွမ္းျမင္ရသည္။ ဖိုးခ်မ္း(ပံုေတာင္ပရိုင္းမိတ္ေျမ)က မီးအိမ္ရွင္မေလးသီခ်င္းကို ရုတ္တရက္ ထဖြင့္လိုက္သည္။ အေတြးကိုယ္စီျငိမ္သက္ရင္မ်ားမွ ျပိဳင္တူပြင့္ထြက္သြား……

ဂ်င္းဂ်ား …ဂ်န္ဂ်ာ …ဂ်င္းဂ်ား …ဂ်န္ဂ်ာ ေဟ့…
ဂ်င္းဂ်ား…..ဂ်န္ဂ်ာ ေဟ့

ေမာ္ဆူးသစ္
25th Dec 2018
6 Jan 2018 8:46:53 a.m.


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Related posts

Tags: ,

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:ခရီးသြား ေဆာင္းပါး, ျမန္မာျပည္တြင္း

Comments are closed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခ Kindel Store

မိုုးမခ Kindel Store

MoeMaKa Online Store

MoeMaKa Online Store

Colorful People Memorial Place

%d bloggers like this:

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ဇင္လင္း၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ စစ္ခင္းသူ နဲ႔ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

ဇင္လင္း၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ စစ္ခင္းသူ နဲ႔ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ မိုးမခစာအုပ္စင္၊ ဒီဇင္ဘာ ၈၊...

Read more »

ေမာင္ေမာင္စိုး၏ ႏွင္းဆီနီနီအိပ္မက္မ်ား(၁၉၇၅-၈၀) ထြက္ပါျပီ

By

ေမာင္ေမာင္စိုး၏ ႏွင္းဆီနီနီအိပ္မက္မ်ား(၁၉၇၅-၈၀) ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၁၈ မိုးမခစာေပက ထုတ္ေ၀ျပီး...

Read more »

ဂ်ဴနီယာ၀င္းရဲ့ မိုနာလီဇာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာပန္းခ်ီမ်ား ခံစားမႈေဆာင္းပါး ထြက္ျပီ

By

ဂ်ဴနီယာ၀င္းရဲ့ မိုနာလီဇာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာပန္းခ်ီမ်ား ခံစားမႈေဆာင္းပါး ထြက္ျပီ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ေအာက္တိုဘာ ၁၈၊ ၂၀၁၈...

Read more »

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(သခ်ာၤ) ၏ ေခတ္သစ္အတြက္ပညာေရး ထြက္ျပီ

By

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း(သခ်ာၤ) ၏ ေခတ္သစ္အတြက္ပညာေရး ထြက္ျပီ (မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၁၂၊ ၂၀၁၈ မိုးမခစာေပက...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Donate while shopping on amazon

Recent Comments

Tags

(all tags)