လွေက်ာ္ေဇာ – ေဖေဖရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္မ်ား

January 9, 2019

လွေက်ာ္ေဇာ – ေဖေဖရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္မ်ား

(မိုးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၉၊ ၂၀၁၉

၂၀၁၂-ေအာင္တိုဘာ ၁၀ရက္ အသက္ (၉၃) ႏွစ္မွာ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေဖေဖ (ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ) ဟာ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနမယ္ဆိုရင္ ဒီႏွစ္ (၂၀၁၉ -ဒီဇင္ဘာ ၃ ရက္) မွာ အသက္ (၁၀၀) ျပည့္မွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာအမ်ိဳးမ်ိဳး (ကေလာင္စံု)ေတြကို ျပန္လည္တင္လိုက္ပါတယ္။

ေဖေဖကြယ္လြန္တာ (၁)ႏွစ္ ျပည့္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ဘူးတဲ့ “သူတို႔ရင္ထဲက ဗိုလ္မွဳးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ၊  အတြဲ(၁) ၊ ျဖိဳးေမာက္သာစာေပ။” နဲ႔ “အတြဲ (၂)။ ႏွင္းဆီနီစာေပ” ထဲက ေဆာင္းပါးမ်ား ကဗ်ာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

 

အတြဲ(၁) က ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲေဘာ္ေဟာင္းအမ်ားစုက ေရးတာျဖစ္လို႔ ျပည္ပကပဲ ထုတ္ဖို႔ စီစဥ္ထားတာပါ။ ျဖိဳးေမာက္သာက သူတို႔ ထုတ္ရဲတယ္၊ ထုတ္ပါရေစ …  ေတာင္းသြားလို႔ ေပးလိုက္ရတာပါ။ အတြဲ(၂)ကေတာ့ ျပည္တြင္းကသူမ်ား ေရးတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ေဆာင္းပါးေတြ
ထပ္ သြားပါတယ္။ အခုႀကံဳတုန္း ေတာင္းပန္ရပါတယ္။ (လွေက်ာ္ေဇာ)

၂၀၁၂ ဇူလိုင္ ၂၃ ရက္ မနက္ အိပ္ရာမွ ႏိုး လာတဲ့အခါ ကြ်န္မေဘးက အိပ္ေနတဲ့ ေဖေဖရဲ႔အသက္ရွဴသံဟာ “ခေရာ … ခရဲ … ခေရာ … ခရဲ” နဲ႔ ခြ်ဲသံေတြ ႁဖစ္ေနတာ သတိထား လိုက္မိပါတယ္။ ကြ်န္မဟာ ေမေမဆံုးႃပီးတဲ့ ေနာက္ (၁၉၉၉ ဒီဇင္ဘာ ၄ ရက္ေန႔) မႂကာ မီမွာပဲေဖေဖအိပ္တဲ့ ခုတင္ေဘးမွာ ခုတင္ နိမ့္ေလးတခု ခၽႃပီး ေဖေဖနဲ႔ အတူအိပ္ လာတာ အခု ၁၃ ႏွစ္ နီးပါး ရွိေနပါႃပီ။ ေဖေဖ ေဆးရႈံုတက္လည္း ေဖေဖ့ေဆးရံု ခုတင္ေဘးမွာ ေခါက္ခုတင္ေလးတလံုး ခင္း ႃပီး အိပ္ေနကၽပါ။ေဖေဖ့အသက္ရွဴပံု မမွန္တာ သတိထားမိလိုက္တာနဲ႔ ကြ်န္မ ကမန္းကတမ္း ထႃပီးေဖေဖ ေဖေဖ ဘာႁဖစ္ေနလဲလို႔ ေမးလည္း ေမး၊ကိုယ္လည္းစမ္း လုပ္လိုက္မိပါတယ္။ ေဖေဖကႏိုးေနႃပီး ဘာမွမႁဖစ္ပါဘူးလို႔ ေႁဖပါတယ္။
ကိုယ္ကေတာ့ မပူပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီခြ်ဲကၽပ္သံဟာ ႁပင္းထန္တဲ့အတြက္ သိပ္ေတာ့မဟန္ဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေႁပာမိႃပီး လူနာတင္ကား လွမ္းဖံုးဆက္ ေခၚႃပီး ေဆးရံုတင္ဖို႔ႁပင္ရပါေတာ့တယ္။

ဒီႏွစ္ (၂၀၁၂) ႏွစ္ဆန္းကစလို႔ေဖေဖ ေဆးရံုတက္ဟယ္၊ ဆင္းဟယ္ လုပ္ေနရတာ ၄ ႄကိမ္ရွိပါႃပီ။ ခြ်ဲကၽပ္၊ အဖၽားတက္နဲ႔ ေဆးရံု ကမန္းကတန္းတင္၊ ေဆးရံုေရာက္ႃပီး အဖၽားကၽ၊ ေနေကာင္းႁပန္ဆင္း၊၁ ပတ္ ၂ ပတ္ႂကာ၊ အဖၽားႁပန္တက္၊ ေဆးရံုႁပန္တင္နဲ႔ သံသရာ လည္ေနပါတယ္။

အသက္ ၉၀ ႁပည့္ (၂၀ဝ၉) ႃပီးကတည္းကအဆုပ္ေရာင္ ႁဖစ္လိုက္ေကာင္းလိုက္နဲ႔းေဆးရံုမွာ အေနမၽား ေနရတာပါ။ ဒီႏွစ္ဆန္းေႏြၪီးကတည္းက စလို႔ မႂကာခဏ အဖၽားတက္လာေတာ့၊ ကြ်န္မစိတ္ထဲ ဒီႏွစ္ေဆာင္းေကၽာ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ သံသယ ေသာကေတြ ဝင္လာပါေတာ့တယ္။ ခါတိုင္းႏွစ္ေတြမွာဆို ေဆာင္းဝင္လာမွ အဆုပ္ေရာင္လိုက္၊ ေကာင္းလိုက္နဲ႔ ေႏြေပါက္လာရင္ ႁပန္ထူထူေထာင္ေထာင္နဲ႔ ေကာင္းမြန္လာတတ္ပါတယ္။ အစားအေသာက္ကလည္း မပၽက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လည္ေခၽာင္း
ကၽဥ္းသလိုႁဖစ္ႃပီး မႂကာခဏ သီးသီးလာလို႔ေနာက္ပိုင္း ဆန္ႁပဳတ္ပဲ ေကြ်းႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ အစားလည္း ကၽလာပါတယ္။ အဲဒီ လည္ေခၽာင္းက်ဥ္းတယ္ ဆိုတာက ႁပႆနာပါ။ ေဖေဖမွာ ေသြးတိုး၊ဆီးခၽိဳ၊ ႏွလံုးေရာဂါစတဲ့ ေရာဂါႄကီး ဘာမွ မရွိပါဘူး။

လည္ေခၽာင္းက်ဥ္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ သံုးေနကၽ အမၽားနားလည္လြယ္တဲ့စကားမို႔ သံုးလိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ့လည္ေခၽာင္းက ကၽဥ္းသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။လူေတြမွာ လည္ေခၽာင္းနဲ႔ အစာျပြန္လမ္းေႂကာင္းဟာ ယွဥ္တြဲရွိေနႃပီး၊ ပံုမွန္လူေတြမွာ အစာစားလိုက္ရင္ အစာျပြန္နဲ ႔ေလျပြန္ကို ခြဲႁခားထားတဲ့ တံခါးေလး က ေလျပြန္ကို ပိတ္ေပးလိုက္တဲ့ အတြက္ စားတဲ့အစာေတြ ေလျပြန္ထဲ မဝင္ေတာ့ဘဲ၊အစာျပြန္လမ္းေႂကာင္းအတိုင္း အစာအိမ္ထဲ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ဝင္သြားပါတယ္။ အဲဒီတံခါးေလးကို အာရံုေႂကာက ထိန္းခၽဳပ္ထားပါတယ္။ အသက္ႄကီးလာေတာ့ အာရံုေႂကာေတြ အားနည္းလာ၊ အားေပၽာ့လာရာက အဲဒီတံခါးေလးက မသြက္လက္ ေတာ့ပါဘူး။ တခါတေလ အလုပ္ေတာင္ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုအခါမၽိဳးမွာ အစာစား လိုက္ရင္ အစာက ေလျပြန္ထဲ ေရာက္သြားႃပီးသီးေတာ့တာပါပဲ။ ဒါမၽိဳးမႂကာခဏ ႁဖစ္ပြားႃပီး ႂကာရွည္လာရင္ ဒီလို ဝင္လာတဲ့ အစာေတြေႂကာင့္ ေလျပြန္ေရာင္၊ အဆုပ္ေရာင္ႁဖစ္လာေတာ့တာပါ ပဲ။

ေဖေဖ့ကၽန္းမာေရး ႁပႆနာဟာအဲဒီႁပႆနာပါပဲ။ နာတာရွည္ အဆုပ္ေရာင္ႁဖစ္လာေတာ့ သံုးတဲ့ ပဋိဇီဝေဆးေတြကလည္း မတိုးေတာ့ပါဘူး။ ကၽန္အဂၤါမၽားကလည္း တႁဖည္းႁဖည္း စြမ္းအင္ ကၽဆင္းလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အေထြေထြ အဂၤါအမၽားအႁပား စြမ္းအင္ ကၽဆင္းမႈ ႁဖစ္ႃပီး အသက္ပါ ပါသြားရေတာ့တာပါ။

ေဖေဖ့ကို ဇူလိုင္ ၂၃ ရက္ေန႔မွာေဆးရံုတင္ေတာ့ အသက္အရြယ္ ႄကီးရင့္မႈေႂကာင့္ အႏၱရာယ္မၽားတယ္ဆိုႃပီး အထူးႂကပ္မတ္ေဆာင္ (အိုင္ စီ ယူ)ထဲသြင္းပါတယ္။ တပတ္ႂကာေတာ့ အေႁခအေန ေကာင္းမြန္လာလို႔ အႁပင္လူနာခန္းကို ေရႊ႔ေပးပါတယ္။ဒါေပမဲ့ အစာကို ပါးစပ္က မေကြ်းႏိုင္ေတာ့ဘဲးႏွာေခါင္းက အစာျပြန္ထည့္ႃပီး ေကြ်းရပါတယ္။ တေန႔ကို ၃ နာရီ တႄကိမ္ ၄ ႄကိမ္ေလာက္ ခြဲႃပီး အရည္အမၽိဳးမၽိဳး (ႏြားႏို႔၊ ဆန္ႁပဳတ္ကၽဲ၊ ႂကာမႈန္႔ရည္ စသႁဖင့္) ကို ေဆးထိုးပိုက္နဲ႔ စုပ္ယူႃပီး အစာျပြန္ကတဆင့္ သြင္းေပးရပါတယ္။ အဲသလို အစာေတြ ျပြန္ကတဆင့္သြင္းေပး ေနရင္းကပဲ အပူေတြ အႄကီးအကၽယ္ ႁပန္တက္လာႃပီး အဆုပ္ေရာင္ လကၡဏာေတြဝင္လာလို႔ ႂသဂုတ္ ၁၅ ရက္မွာေတာ့ ဒုတိယအႄကိမ္ အိုင္စီယူ ထဲ ႁပန္သြင္းရပါ ေတာ့တယ္။ဒီတခါ အပူတက္တာဟာ ခါတိုင္းတက္ေနကၽနဲ႔ မတူဘဲ ႁပင္းထန္ပါတယ္။ ေရခဲအိတ္ေတြ တင္ထားတဲ့ႂကားက တခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ႁဖစ္ေနႃပီး အဖၽားက ၃၉-၄၀ ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္က မကၽပါဘူး။ တခါတေလ နည္းနည္းကၽသလိုႁဖစ္ႃပီး ခၽက္ခၽင္း ႁပန္တက္ပါတယ္။ ခြ်ဲေတြ မႂကာခဏ စုပ္ထုတ္ေတာ့မခံမရပ္ႏိုင္ ႁဖစ္လာတဲ့ ေဖေဖက ကြ်န္မလက္ဆြဲႃပီး “ပင္ပန္းဆင္းရဲလိုက္တာ သမီးရယ္၊ေတာ္ပါေတာ့၊ ေဖေဖသြားပါရေစေတာ့”လို႔ဆိုလာပါတယ္။

ေဖေဖက သူအသက္ ၉၀ ႁပည့္တဲ့ေန႔ (၂၀ဝ၉ ဒီဇင္ဘာ ၃ ) မွာ ကြ်န္မကိုေႁပာခဲ့ဖူးတာ ရွိပါတယ္။ “သမီးရယ္ ေဖေဖ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒီေလာက္ အသက္ရွည္ရွည္ေနရမယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိပါဘူး။ ေဖေဖ အသက္ရွည္ရတာဟာ သာမန္ ကၽန္းမာေရးေကာင္းလို႔ ရွည္တာ မဟုတ္ဘူး။ အေတာ့္ကို ကုသိုလ္ ေကာင္းတာပါ။ အသက္ေသမယ့္ေဘးက အႄကိမ္ႄကိမ္လြတ္ႃပီးမွ ဒီေလာက္အထိ အသက္ ရွည္လာတာ။ ေဖေဖ ေကၽနပ္ႃပီ။ ဗိုလ္ခၽဳပ္ (ဗိိုလ္ခၽဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဆိုလို) ထက္ ၂ ဆေလာက္ အသက္ရွည္ရႃပီပဲ သမီးရယ္။ သမီးလည္း ေကၽနပ္ေတာ့”လို႔ ကြ်န္မကို ေႁပာဖူးပါတယ္။ ဒါေႂကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႔။ဘယ္လိုပဲ မကၽန္းမာႁဖစ္လာႁဖစ္လာ တခါမွမညည္းညဴဖူးပါဘူး။ တခိုက္ခိုက္ တုန္ေအာင္အဖၽားတက္ေနတာေတာင္ ေဖေဖ ဘယ္လိုေနလဲလို႔ ေမးရင္ ဘာႁဖစ္လို႔လဲလို႔ေတာင္ သူက ႁပန္ေမးပါတယ္။

ဒါေႂကာင့္ ဒီတခါ ဒီလို စိတ္ေလွ်ာ့စကားေႁပာလာေတာ့ ကြ်န္မလည္း ေႂကာက္လာႃပီး ေရႊလီမွာေနတဲ့ ေမာင္အႄကီး ေအာင္ေကၽာ္ေဇာကို လွမ္းေခၚ လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာႂကႃပီး ကြ်န္မတို႔ ဝိုင္းဝိုင္းဝန္းဝန္းနဲ႔ စကားေႁပာလိုက္ အစာျပြန္နဲ႔ အစာ သြင္းေပးလိုက္နဲ႔ ေႁပာဟယ္ ဆိုဟယ္နဲ႔ အဖၽားႏွစ္ပတ္ေလာက္ ႁပတ္သြားႃပီး ထူထူေထာင္ေထာင္ ႁပန္ႁဖစ္လာပါ တယ္။ ဆရာဝန္ေတြကလည္း ဒီလိုဆိုရင္ ေနာက္တပတ္ဆိုရင္ သာမန္လူနာေဆာင္ကို ေရႊ႔လို႔ရႃပီလို႔ ဆိုလာပါတယ္။

အဲသလို အႁပင္လူနာေဆာင္ေႁပာင္းဖို႔ ႁပင္ဆင္ေနခၽိန္မွာပဲ ရာသီၪတု ရုတ္တရက္ ေအးခၽလာပါတယ္။ ေဆာင္းလည္းဝင္စႁပဳႃပီကိုး။ အဲဒီရာသီၪတု အေႁပာင္းမွာ အဖၽား ႁပန္ဝင္လာႃပီး ဒီတခါ အဖၽားကေတာ့ဘယ္လိုမွ ႁပန္ကၽမလာ ေတာ့ဘဲ တႁခားရႈပ္ေထြးမႈေတြ (ၪပမာ-ေကၽာက္ကပ္စြမ္းအင္ကၽမႈ စသႁဖင့္) ဝင္လာႃပီး ေနာက္ဆံုး ေအာက္တိုဘာ ၁၀ ရက္ ေန႔မွာ ကြယ္လြန္သြား ရတာပါပဲ။ အိုင္စီယူ ထဲမွာခၽည္း ၂ လ နီးပါး ၅၅ ရက္ ေနသြားခဲ့ရပါတယ္။

ေဖေဖက ေဆးရံုတက္ရတာမေႂကာက္ေပမယ့္ အိုင္စီယူကိုေတာ့ ေႂကာက္ရွာတယ္။ ေဆးရံု သာမန္လူနာေဆာင္ဆိုရင္ ကြ်န္မက သူနဲ႔ ၂၄ နာရီ မႁပတ္ ေနေနတာပါ။ အႁပင္ သြားစရာရွိရင္လည္း ေန႔လည္ေန႔ခင္း သူအိပ္ခၽိန္မွာသာ သြားတာ ပါ။ ဒါ့ေႂကာင့္ သူက ေဆးရံုလို႔ သေဘာမထားဘဲ အိမ္မွာေနရသလိုပဲ သေဘာထားဟန္ရွိပါတယ္။ အထူးႂကပ္မတ္ေဆာင္ ဆိုတာကေတာ သိႂကတဲ့အတိုင္း တေန႔တ ႄကိမ္ ၁၅မိနစ္ပဲ အိမ္သား ၂ ေယာက္ပဲ ဝင္ခြင့္ႁပဳ တာပါ။ သူ႔မွာတေယာက္တည္း ဆရာဝန္ေတြ၊သူနာႁပဳေတြ လူနာေစာင့္ေတြနဲ႔ပဲ ေနေနရတာပါ။ ဒါ့ေႂကာင့္ အဲဒီထဲ ဝင္ကာစ ၁ ရက္က ကြ်န္မေန႔ခင္း ဝင္ေတြ႔ရခၽိန္မွာ“သမီးက ေဖေဖ့ကို အႂကာႄကီး ပစ္ထားတယ္ေနာ္”လို႔ ကြ်န္မကို သူက ရန္ေတြ႔ဖူးပါတယ္။

ကြ်န္မကလည္း ေဖေဖ့ကို အိုင္စီယူ ထဲထားရတာေလာက္ စိတ္ဆင္းရဲတာ မရွိပါဘူး။ အႁပင္သာမန္ လူနာေဆာင္မွာဆိုရင္ အႃမဲအနားမွာ ကပ္ႁပဳေနေတာ့ အပူတက္တက္ႁပန္ႃပီ၊ အပူကၽ ကၽႁပန္ႃပီ၊ ဆီးနည္းနည္းႁပန္ႃပီ၊ ဝမ္းခၽဳပ္ ခၽဳပ္ႁပန္ႃပီနဲ႔ ဘာမဆို ကိုယ္က အေႁခအေနကို သိေနရေတာ့ စိတ္သက္သာပါတယ္။ အဲဒီထဲ သြင္းထားရေတာ့ အပူတက္ေနေတာ့မလား၊ ဆီးေတြ
မၽား စိုေနမလား၊ ေခြ်းေတြမၽားရႊဲေနမလားနဲ။တခၽက္မွ စိတ္မေအးရပါဘူး။ အဲဒီလိုအခၽိန္မၽိဳးဖုန္း သံႁမည္လာရင္ပဲ ေဆးရံုကလူနာ သည္းလာလို႔ ေခၚတယ္ထင္ႃပီး ရင္တုန္ဒူးေပၽာ့ ႁဖစ္ရပါေသးတယ္။ တေန႔ ၁၅ မိနစ္ေလးပဲ ေတြ႔ရေတာ့ ေဖေဖနဲ႔လည္း စကားေႁပာ လူနာေစာင့္ကိုလည္း ေမးစရာ ရွိေမး၊ ေႁပာစရာရွိေႁပာ၊ သတိေပးစရာရွိ ေပးနဲ႔ တခါတေလ စကားေတာင္ ကုန္ေအာင္ မေႁပာလိုက္ရပါဘူး။ သူနာႁပဳေတြက အခၽိန္ေစ့ႃပီဆိုႃပီး လာႏွင္တာပါပဲ။ ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ကလည္း အေႁခအေနေတြ ေမးရေႁပာရေသးတာကိုး။

ေဖေဖ့အေႁခအေနကို လြန္ဆြဲခဲ့ရတဲ့ စက္တင္ဘာလလယ္ ကာလက အိုင္စီယူ ထဲအဝင္ ခံစားရတဲ့ စိတ္ေသာက ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မယ္မထင္ ေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ အိမ္သားေတြက ေန႔လည္ ၃ နာရီ ခြဲကစႃပီး ၁၅ မိနစ္ဝင္ ေတြ႔ရပါတယ္။ တေန႔လံုးမွာ အဲဒီ ၁၅ မိနစ္ပဲ တေန႔ အိမ္သား ႏွစ္ေယာက္ပဲ ေတြ႔ရတာပါ။ ကြ်န္မတို႔က ဝင္တဲ့အခါ လူနာခုတင္ နံပါတ္အလိုက္ တန္းစီႃပီး အခန္းတခုထဲ ဝင္ရပါ
တယ္။ အဲဒီမွာ အ ေပၚရံုအကၽႌဝတ္၊ ၪီးထုပ္ေဆာင္း၊ ႏွာေခါင္းစီးတပ္၊ ဖိနပ္လဲႃပီးမွ လူနာခန္းထဲဝင္ရတာပါ။ အိုင္စီယူ ဆိုတာကလည္းအသည္းအသန္ ႁပင္းထန္တဲ့လူေတြသာထားေတာ့ အားလံုးဟာ ကိုယ္လို သူလိုခၽည္းပါပဲ။ ေသာကကိုယ္စီနဲ႔ မဟုတ္လား။

လူနာကို ေတြ႔တာနဲ႔ လူနာကို မႂကည့္ႏိုင္ဘူး။ လူနာေဘးမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ လူနာအေႁခအေနႁပဇယားေတြ ေပၚေနတဲ့ စက္ကိုအေႁပးအလႊားႂကည့္ရတယ္။ ႏွလံုးခုန္ဘယ္ေလာက္၊ အပူခၽိန္ဘယ္ေလာက္၊ ေသြးဖိအားဘယ္ေလာက္၊ ေသြး ထဲရွိ ေအာက္ဆီဂၽင္ဘယ္ေလာက္ဆိုတာေတြကို ေႁပးႂကည့္ရတယ္။ အဲဒီလူနာအခန္း ဝင္ရင္ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ဒီေန႔ ဘယ္လိုေတြ႔ ရပါ့မလဲ။ ေရခဲအိတ္ေတြ တင္ထားတာ ေတြ႔ရမလား။ မၽက္လံုး မဖြင့္ႏိုင္ႁဖစ္ေနမလား။ ေႁခေတြလက္ေတြ ေဖာေရာင္
ေနမလားနဲ႔ ရင္တခုလံုး ေႁဗာင္းဆန္ေနတာပါပဲ၊ အဲဒီ အခၽိန္ကာလေလာက္ ေသာကႄကီးတာ မႄကံဳဖူးပါဘူး။
အခန္းထဲက ႁပန္ထြက္ခၽိန္ ေရာက္လို႔ ႁပန္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မ ႏႈတ္မဆက္ရက္လို႔ ေဖေဖ့ကို ဘယ္ေတာ့မွ ႏႈတ္မဆက္ဘူး။ ေဖေဖက သတိရွင္းႃပီး ေနတုန္းကေတာ့ ကြ်န္မအခန္းထဲက ထြက္သြားတာကို မၽက္စိတဆံုး လိုက္ႂကည့္ေနတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မကလည္း အခန္းထဲ ဝင္တုန္း အေႁပးအလႊားဝင္ခဲ့ေပမယ့္ ထြက္တဲ့အခါ ရင္ထဲခဲဆြဲႃပီး ထြက္ရသလိုပါပဲ။ ကိုယ့္ေႁခေထာက္ ကိုယ္မသယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ႁဖစ္ရပါတယ္။

ေႂသာ္-ေန႔စဥ္ ဒီဒုကၡ ၂ လေလာက္ပဲ ခံရလို႔။ ရက္ရွည္လမၽားသာ ခံရရင္ေတာ့ ကြ်န္မ ရူးေကာင္းရူးႏိုင္ပါတယ္။ ေအာက္တိုဘာလဆန္း ေရာက္လာေတာ့ ေဖေဖ့ကို ကြ်န္မတို႔ စြန္႔လႊတ္ရေတာ့မယ္ ဆိုတာ လက္ခံလာရပါ ေတာ့တယ္။ အဖၽားက ကၽသလိုႁဖစ္လာေပမယ့္ ေကၽာက္ကပ္စြမ္းအင္တို႔၊ အသည္းစြမ္းအင္တို႔ကၽဆင္း လာေနပါႃပီ။ အသက္ႄကီးရင့္သူ
ေတြမွာ အဂၤါစြမ္းအင္ေတြဟာ တခုအေပၚတခု မွီတည္ႃပီး ခၽိန္ခြင္လွ်ာညိေနရတာပါ။ တခု ကၽဆင္းလာရင္ (လူငယ္ေတြမွာလို မဟုတ္ဘဲ) ေနာက္တခုကလည္း ဖဲခၽပ္ႃပိဳသလို ကၽဆင္း လာတတ္ပါတယ္။ ေဖေဖကလည္း သတိ သိပ္မရွင္းေတာ့ပါဘူး။ တခါတေလ မၽက္လံုး ဖြင့္ႂကည့္ေပမယ့္ တခါတေလေတာ့ လည္း ေႁမာေနဟန္ ရွိပါတယ္။ အဲသလို အခၽိန္မၽိဳးမွာ ကြ်န္မဟာ ေဖေဖခုတင္ေဘးက ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ႃပီး (မတ္တတ္ရပ္ ႏိုင္စြမ္း မရွိလို႔ပါ)။ ေဖေဖႄကိဳက္ႏွစ္သက္လွတဲ့ “ႏိုင္ငံတကာ့သီခၽင္း”ကို တပိုင္းတစ ရြတ္ဆိုမိပါတယ္။

“ရဲေဘာ္တို႔ … လာ … စုရံုးေလ … အင္တာနယ္ရွင္နယ္ … ကမာၻမွာ အကုန္ညီေစ … … …”

ေႂသာ္ … ဒီလိုပဲ ကြ်န္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားတင္းခဲ့ ရပါတယ္။ ေအာက္တိုဘာ ၄ ရက္ေန႔မွာေတာ့ အသက္ရွဴရပ္သြားပါတယ္။ ဆရာဝန္ေတြက ကြ်န္မတို႔ေမာင္ႏွမကို ဖုန္းဆက္ေခၚ ႃပီး
အသက္ရွဴျပြန္ေခၽာင္း သြင္းမသြင္း ေမးပါတယ္။ေဖေဖ့မွာ တကိုယ္လံုးပိုက္ေတြ အမၽိဳးမၽိဳး သြယ္တန္းထားႃပီးပါႃပီ။ ေဖေဖကိုယ္တိုင္က“သြားပါရေစေတာ့”လို႔ ေတာင္းပန္ ထားႃပီးပါႃပီ။ ဒါေႂကာင့္ ကြ်န္မတို႔ ပိုက္သြင္းဖို႔ သေဘာ မတူေတာ့ဘဲ ရိုးရိုး တတ္ႏိုင္ သေလာက္ႁငင္ႁငင္သာသာႁဖစ္ေရးသာ လုပ္ေပးပါလို႔ ဆရာဝန္ေတြကို ေႁပာလိုက္ပါတယ္။ ေဖေဖ့အတြင္း အဂၤါေတြ တခုႃပီးတခု စြမ္းအင္ ကၽဆင္းလာေနေပမယ့္ ေဖေဖရဲ႔ ႏွလံုးက အားေကာင္းစြာ ဆက္လက္ လႈပ္ခတ္ေနပါတယ္။ဒါေႂကာင့္မို႔ ေအာက္တိုဘာ ၁၀ ရက္ မနက္လင္းအားႄကီး အခၽိန္အထိ ခံေနခဲ့ တာပါပဲ။

ေအာက္တိုဘာ ၁၀ ရက္ နံနက္ ၅နာရီ (တရုတ္စံေတာ္ခၽိန္) (ဗမာစံေတာ္ခၽိန္နံနက္ ၃ း ၃၀ ) မွာ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေဖေဖ့ကို ေနာက္ေန႔ (ေအာက္တိုဘာ ၁၁ ရက္) နံနက္ ၁၀ နာရီမွာ မီးသႃဂႋဳဟ္ခဲ့ပါတယ္။
ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ ေႁမသာဆိုရင္ေတာ့ေဖေဖ့ကို ပါတီအလံလႊမ္းႃပီး အင္တာ ေနရွင္နယ္သီခၽင္းကို မိုးလံုးဟိန္း သီဆိုႃပီး ေနာက္ဆံုးခရီးကို ပို႔ပစ္မွာလို႔ စိတ္ထဲမွာလည္း ႄကိမ္းဝါးေနမိပါေတာ့တယ္။

ႁမန္မာႁပည္သူေတြ အခုထိ ဆင္းရဲတြင္း နက္ေနရတာကို စိတ္အထိခိုက္ဆံုးပဲလို႔ ေႁပာတတ္တဲ့ေဖေဖဟာ သူရဲ႔ မႃပီးဆံုးေသးတဲ့ တာဝန္ေတြကို ေနာက္မၽိဳးဆက္ ပခံုုးေပၚ ေႁပာင္းတင္ေပးခဲ့ႃပီး ထာဝရ အနားယူသြားခဲ့ပါႃပီ။ ေဖေဖနားပါေတာ့။

အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ကစလို႔ တသက္တာလံုး ႁပည္သူကို အလုပ္အေကြ်း ႁပဳခဲ့ႁပဳဖို႔ပဲ စဥ္းစား၊  လုပ္ေဆာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ ေဖေဖ့စိတ္ဓာတ္ ထာဝစဥ္ အဓြန္႔ရွည္ပါေစ။ ။

လွေကၽာ္ေဇာ
၃၀-၁၀-၂၀၁၂၊


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Related posts

Tags: ,

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:မွတ္စုုမွတ္တမ္း, လွေက်ာ္ေဇာ, ျဖစ္ရပ္မ်ား၊ အမွတ္တရမ်ား

စာဖတ္သူေတြရဲ့ ေျပာေရးဆိုခြင့္

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

ေၾကာ္ျငာ … ေၾကာ္ျငာ …

စာအုပ္ျမင္ ခ်စ္ခင္ပါေစ

မိုုးမခမွာ ေၾကာ္ျငာပါ

Help MoeMaKa

မိုုးမခ Kindel Store

မိုုးမခ Kindel Store

MoeMaKa Online Store

MoeMaKa Online Store

Colorful People Memorial Place

%d bloggers like this:

မိုုးမခနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်

ေအး၀င္း(လမင္းတရာ) ၆၆ ေမြးေန႔ အတြက္ ကေလာင္စုံေရးတဲ့ စာအုပ္

By

ေအး၀င္း(လမင္းတရာ) ၆၆ ေမြးေန႔ အတြက္ ကေလာင္စုံေရးတဲ့ စာအုပ္ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ဒီဇင္ဘာ ၂၆၊ ၂၀၁၈...

Read more »

ဇင္လင္း၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ စစ္ခင္းသူ နဲ႔ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ

By

ဇင္လင္း၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ စစ္ခင္းသူ နဲ႔ အျခားေဆာင္းပါးမ်ား ထြက္ပါျပီ မိုးမခစာအုပ္စင္၊ ဒီဇင္ဘာ ၈၊...

Read more »

ေမာင္ေမာင္စိုး၏ ႏွင္းဆီနီနီအိပ္မက္မ်ား(၁၉၇၅-၈၀) ထြက္ပါျပီ

By

ေမာင္ေမာင္စိုး၏ ႏွင္းဆီနီနီအိပ္မက္မ်ား(၁၉၇၅-၈၀) ထြက္ပါျပီ (မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၁၈ မိုးမခစာေပက ထုတ္ေ၀ျပီး...

Read more »

ဂ်ဴနီယာ၀င္းရဲ့ မိုနာလီဇာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာပန္းခ်ီမ်ား ခံစားမႈေဆာင္းပါး ထြက္ျပီ

By

ဂ်ဴနီယာ၀င္းရဲ့ မိုနာလီဇာနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာပန္းခ်ီမ်ား ခံစားမႈေဆာင္းပါး ထြက္ျပီ (မိုးမခစာအုပ္စင္) ေအာက္တိုဘာ ၁၈၊ ၂၀၁၈...

Read more »

သင္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာကို အနည္းဆုံး ၁ ေဒၚလာ လွဴျပီး မိုးမခကို ကူညီပါ

Donate while shopping on amazon

Recent Comments

Tags

(all tags)