လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း ညေန

ဉာဏ္ဦးေမာင္

ႏို၀င္ဘာ ၅၊ ၂၀၀၉

စာေပမွာေတာ့ လူသားေတြအပါအဝင္ သတၱဝါေတြဆုိတာ ဘဝနိကႏၲိကတဏွာ-ဘဝကုိ စြဲလမ္းတပ္မက္တတ္ တဲ့တဏွာေၾကာင့္ ဘဝျဖစ္ေၾကာင္းကံေတြလုပ္၊ ဒီကေန ဘဝသစ္ေတြရရွိၾက။ ဒီတဏွာကပဲ တၾတ တၾတာဘိ နႏၵိနီ-ကုိယ္ေရာက္ရွိရာ ဘဝမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္၊ ဘဝကုိလည္း ခင္မင္စြဲလမ္းတတ္မႈကုိ ျဖစ္ေစတတ္တယ္လုိ႔ဆုိ ထားပါတယ္။စြဲလမ္းတပ္မက္တတ္မႈကပဲ မစင္တြင္းထဲေရာက္ေနတဲ့ပုိးေလာက္က သူ႔ပုိးေလာက္မိသားစုဘဝကုိ စြန္႔လႊတ္ၿပီး ျမင့္ျမတ္ေကာင္းမြန္တဲ့ဘဝမွာ မေပ်ာ္ႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာထားတာကုိ ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးတယ္ေလ။ သတၱဝါေတြဆုိတာ ကုိယ့္ဘဝကုိ ခင္မင္တြယ္တာတတ္၊ ကုိယ္ေနထုိင္ရာပတ္ဝန္းက်င္ကုိ စြဲလမ္းတတ္တဲ့ အ ေၾကာင္းကုိ ေျပာခ်င္တာပဲျဖစ္မွာပါ။ အင္းကုိယ္ကေရာ၊ ဘယ္ေနရာကုိ စြဲလမ္းတြယ္တာေနပါသလဲ။

ကုိယ္ဒီၿမိဳ႔ေလးကုိေရာက္ေနတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုရွိၿပီ။ ကုိယ့္ေမြးရပ္ေဒသမွာ တစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေနထုိင္ခဲ့တာကလြဲလ်င္ ကုိယ့္ဘဝမွာ ဒါအၾကာဆုံး ေန ထုိင္တဲ့ေနရာ။ ေနရာသစ္ေတြကုိ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့ကုိယ့္ အဖုိ႔ တစ္ေနရာထဲမွာ ခုေလာက္ၾကာၾကာေနျဖစ္ခဲ့တာကုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေတာင္ အံ့ၾသမိတယ္။

ခုႏွစ္ပုိင္းေတြမွာ ကုိယ့္ဇာတိစိတ္က ျပလာတာထင္ရဲ့။ တစ္ေနရာထဲမွာ ေနေနရတာထက္ ဟုိုဟုိဒီဒီ ခရီးသြားလုိစိတ္ ပုိျဖစ္လာတယ္။ တစ္ေနရာထဲမွာ ေနထုိင္ရျခင္းက အေတြးသစ္ အျမင္သစ္ကုိ မရေစႏုိင္ဖူးလုိ႔လည္း ခံစားမိလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ရက္ရွည္ရွည္ ခရီးေဝးေဝးသြားရမွာမ်ိဳးၾကဳံလာ လ်င္ သြားဖုိ႔စိတ္အားထက္သန္ေနတတ္တယ္။ အေဝးတစ္ေနရာသြားဖုိ႔ အခြင့္မသာလ်င္ေတာင္မွ အနီးအနား တစ္ေနရာရာကုိေတာ့ သြားျဖစ္တတ္တယ္။ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာေအာင္းၿပီး ေနရတာေလာက္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ ေကာင္းတာမ်ိဳး ရွိႏုိင္မယ္ မရွိဖူးလုိ႔ေတာင္ ထင္မိလာတယ္။ ဒီအထင္ကပင္ ကုိယ့္ကုိယ္ တစ္ေနရာရာသြားဖုိ႔ တြန္းပုိ႔ဖုိ႔အေၾကာင္းျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မလားမသိ။ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ေနထုိင္ၾကရသူတုိ႔ အတြက္ နက္ရွိဳင္းစြာလည္း စာနာမိပါရဲ့။

က်န္းမာေရးကုိ အထူးလုိက္စားသူတစ္ဦးလုိ႔ မဆုိႏုိင္ေပမယ့္ အခါအားေလ်ာ္စြာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ပါ တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာလည္း တစ္ေနရာတည္း မဟုတ္တတ္။ ေနထုိင္တဲ့ေနရာကေန အေရွ့ဖက္ထြက္တဲ့ အခါလည္းရွိ။ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္အရပ္ေတြဖက္ဆီ ထြက္တဲ့အခါလည္းရွိ။ တခါခါမွာေတာ့ အေဖာ္နဲ႔။ တခါခါၾကျပန္ေတာ့လည္း အေဖာ္မဲ့၊ တစ္ေယာက္ထဲ။ စိတ္လုိလက္ရရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာဆုိလ်င္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေဝးေဝး ကားေမာင္းသြားၿပီး တစ္ေနရာရာမွာ အခ်ိန္ၾကာၾကာ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ ျမင္ကြင္းက်ယ္က်ယ္ ျမင္ရတဲ့ေနရာမ်ိဳး။ ေလေကာင္းေလသန္႔ရႏုိင္တဲ့ေနရာမ်ိဳးကေတာ့ ကုိယ့္အၾကိဳက္ေပါ့။ ေရျပင္က်ယ္က်ယ္ကုိ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ ေလကုိ တဝရွဴရွိဳက္ရင္း အဆုံးအစမဲ့ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးကုိ တခါတခါေမာ့ၾကည့္လုိ႔ လမ္း ေလွ်ာက္ရတာမ်ိဳးဆုိ ကုိယ္က ပုိႏွစ္သက္တယ္။

အမ်ားအားျဖင့္ နံနက္ပုိင္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တာမ်ားတယ္။ နံနက္ခင္းမွာေတြ႔ရတတ္တဲ့ မႈန္ပ်ပ်ေကာင္းကင္က လြမ္းခ်င့္ဖြယ္ရသ ေပးတတ္သလုိ လန္းဆန္းတဲ့ သစ္ပင္နဲ႔ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြက လတ္ဆတ္တဲ့စိတ္ကူးကုိ ေပးတတ္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္မိတယ္။ နံနက္ခင္းမွာ ထိေတြ႔ရတဲ့ လတ္ဆတ္ေလကေတာ့ ခြန္အားသစ္ေတြျဖစ္ေစတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။

ဆည္းဆာေနညိဳညိဳနဲ႔ တိမ္ေရာင္စုံအလွေအာက္မွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ အိပ္တန္းပ်ံငွက္ေတြကုိၾကည့္ၿပီး ဘဝအ ေၾကာင္းစဥ္းစားရတာ ပုိမုိပီျပင္တယ္လုိ႔ ထင္မိတာေၾကာင့္ ညေနခင္းအခ်ိဳ႔မွာလည္း လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ေကာင္းကင္ယံထက္ တစ္ေကာင္တည္းပ်ံေနတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္ေကာင္ကုိေတြ႔ရလ်င္ သူ႔မွာ အိပ္စက္နားခုိစရာ မရွိလုိ႔မ်ား ခုလုိ မေမာႏုိင္ မပမ္းႏုိင္စြာ ပ်ံသန္းေနရွာေရာ့လားလုိ႔ ၾကင္နာစိတ္နဲ႔ စာစာနာနာ ေတြးမိတတ္ခဲ့ဘူးတယ္။

အသိဉာဏ္ရွိတဲ့လူသားအခ်ိဳ႔ေတြအတြက္ေတာင္ အိပ္စက္နားခုိရာေနရာ မဲ့တတ္တာ။ ငွက္ကေလးဆုိတာက လူသားေတြနဲ႔ႏႈိင္းစာရင္ အသိဥာဏ္အားနည္းက်တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ လုံၿခဳံတဲ့အသုိက္ အၿမဳံတစ္ခု တည္ေဆာက္ႏုိင္ဖုိ႔ လူသားေတြထက္ ပုိခက္တန္ေကာင္း ခက္ေနမွာလုိ႔ ပုိပုိသာသာေလးလည္း ေတြးမိတတ္ဘူးရဲ့။ ဒါေပမယ့္လည္း က်ယ္ျပန္႔တဲ့ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးထဲမွာ အတားအဆီးအပိတ္အပင္မဲ့စြာ ပ်ံ သန္းခြင့္ရေနျခင္းဟာ သူ႔အတြက္ ဂုဏ္ယူေက်နပ္စရာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမွာလုိ႔ ေျဖသိမ့္ေတြးနဲ႔ ဝမ္းေျမာက္ ေပးမိတတ္တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သင္ကအိမ္လြမ္းတတ္သူဆုိလ်င္ေတာ့ ေနညိဳညခ်မ္းအခ်ိန္က သင့္ အတြက္ အေကာင္းဆုံး လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ျဖစ္မွာပါ။

ခုႏွစ္ပုိင္းမွာေတာ့ ကုိယ္ေျခစက္က်ေနတဲ့ေနရာေလး တစ္ေနရာရွိတယ္။ ဒီေနရာေလးက ကုိယ္ဒီၿမိဳ႔ကုိ ေရာက္ စက ပီဘိေတာပုိင္းေလး။ သစ္ပင္ရုိင္းေတြ၊ ျမက္ရုိင္းေတာေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနတဲ့ေနရာေလး။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတာ့ ရာသီနဲ႔အညီ စုိက္ပ်ိဳးတတ္တဲ့ စုိက္ခင္းအခ်ိဳ႔ကုိ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ေနရာေလးေပါ့။ ကြင္းျပင္က်ယ္ အစြန္းတစ္ ဖက္က အိမ္အုိေဟာင္းေဟာင္းနံေဘးမွာေတာ့ လယ္ယာခြင္သုံး ကားအုိကားေဟာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျမင္းၿခံတစ္ခုကုိ ေတြ႔ခဲ့ဘူးတယ္။ ျမင္းၿခံထဲမွာေတာ့ တခါခါမွသာ ျမင္းသုံးေလးေကာင္က ခုန္ေပါက္ေျပးလႊားလုိ႔။ အိမ္က ၿခံစည္း ရုိးမဲ့။ အိမ္ေဘးက ကြင္းထဲကုိ ျဖတ္ေဖာက္ထားတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းေလးကလဲ ေျမလမ္းေလး။ ေႏြညေန ခ်မ္း လမ္းေလးထဲ ကားျဖတ္ဝင္လာလ်င္ ဒီၿမိဳ႔ေလးမွာ ရွားရွားပါးပါး ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ဖုံလုံးလိမ့္လိမ့္ေတြ ကား ေနာက္က ေျပးလုိက္လာတာမ်ိဳးကုိ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ကုိယ့္ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့ရာ အညာေဒသက ေက်းလက္ ေတာရြာေလးကုိ အမွတ္ရစရာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရြာေလးမွာလုိေတာ့ လွည္းေတြ၊ ႏြားအုပ္္ေတြ၊ ကေလးငယ္ ေတြ ျဖတ္သန္းသြားလုိ႔ ဖုံလုံးၾကီးေတြ တလိမ့္လိမ့္ လိမ့္တက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အကုန္ မတူခဲ့ေတာင္ တစ္ပုိင္းမွ်တူေနတာကုိကပဲ အညာပုံရိပ္ကုိ လြမ္းမိဖြယ္ရာပါ။

ခုေတာ့ ဒီကြင္းေလးလည္း က်ဥ္းက်ဥ္းသာ က်န္ေတာ့ တယ္။ ကြင္းရဲ့ အစိတ္အပုိင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ကား ရပ္ဖုိ႔ေနရာအျဖစ္ ဖန္တီးလုိက္ၾကတယ္။ ကုိ္ယ္ေရာက္စ က ေတြ႔ရတတ္ခဲ့တဲ့ ၿခဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြလည္း ကြင္း ထဲမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ၿခဳံႏြယ္ေတြအစား စနစ္တက် စုိက္ ပ်ိဳးထားတဲ့ သစ္ပုေလြပင္ေတြ၊ ေမပယ္လ္ပင္ေတြနဲ႔ စည္ ေနခဲ့ၿပီ။အခ်ိုဳ့ ေနရာမ်ားမွာေတာ့ ညီညာညာျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္းေတြ။ တခါက ဖုံတေထာင္းေထာင္းထေနခဲ့တဲ့ လမ္းေလးလည္း ကတၱရာလမ္းေခ်ာေခ်ာ အစားထုိးလုိ႔။ သဘာ၀ေတြအစား လူ႔စြမ္းအားနဲ႔ဖန္တီးထားတာေတြနဲ႔ အစားထုိးထားခဲ့ၿပီ။ အလ်င္က ျမက္ရုိင္းေတာထဲမွာ ကားအလကားရပ္လုိ႔ ရခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ ကားတစ္စီး အတြက္ ဂိတ္ဝင္ေၾကး ငါးေဒၚလာျဖစ္သြားၿပီ။

ပန္းၿခံေလးရဲ့အစြန္ ေရေျမာင္းေပါင္ေဘးမွာ ကားရပ္နားဖုိ႔ ဖန္တီး ထားတဲ့ ကားအစီး ၂၀ ခန္႔ ရပ္နားႏုိင္တဲ့ေနရာေလးပဲ အခမဲ့ရပ္နားဖုိ႔ေနရာ က်န္ေတာ့တယ္။ ဒီေနရာေလးသာ မရွိေတာ့လ်င္ ကုိယ္လည္း ဒီပန္းၿခံေလးထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ လမ္းတခါေလွ်ာက္ဖုိ႔ ငါးေဒၚလာေပးရမယ္ဆုိလ်င္ေတာ့ ဒါဟာ ကုိယ့္တတ္ႏုိင္မႈရဲ့ ဟုိဖက္မွာရွိတဲ့အရာမ်ိဳးေလ။ ခုေတာ့ ကံအား ေလ်ာ္စြာ အခမဲ့ရပ္နားႏုိင္တဲ့ ဒီေနရာေလးမွာပဲ ကားရပ္လုိ႔ ပန္းၿခံတြင္းမွာရွိတဲ့ ေရကန္ၾကီးေတြရဲ့ ကန္ေပါင္ရုိး တစ္ေလွ်ာက္မွာ မၾကာမၾကာ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ ေနႏုိင္ခဲ့တယ္။

ေရကန္ၾကီးေတြက တစ္ကန္ ႏွစ္ကန္ . . .ေျခာက္ကန္။ ကန္ေတြက အက်ဥ္းအက်ယ္ မညီသလုိ ေရျပင္ခ်င္းလည္း မညီပါဘူး။ ေရမ်က္ႏွာျပင္က်ယ္ မညီေပမယ့္ ကန္ေရျပင္ လႊာကုိ ရွပ္တုိက္ေျပးလုိ႔ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ ေလညင္းႏုႏု ေလးေတြကေတာ့ ေႏြညေနခ်မ္းမွာ ထိေတြ႔ရတဲ့ ပူစပ္စပ္ ရသကုိေတာင္မွ တူညီစြာပဲ ေျပေလ်ာ့ေစႏုိင္ပါတယ္။ ကန္ ေပါင္ရုိးေပၚမွာ ေရာင္စုံဖူးပြင့္တတ္တဲ့ ေတာရုိင္းပန္းေလး ေတြကလည္း သိမ္ေမြ႔ေမြ႔လည္း သင္းပ်ံ့လုိ႔။ ေရကန္မ်ားထဲမွာလည္း ျဖဴနီဝါျပာ ငွက္ေပါင္းစုံတုိ႔က ကူးခတ္လုိ႔ ေလ။ ျမင္ၾကားရသ၊ ခုံမင္စြဲမက္စရာ အလွ၊ စုံစုံလင္လင္ ရႏုိင္တဲ့ ေနရာေလးေပါ့။

ေဆာင္းဦးေရာက္လုိ႔ ကမၻာ့ေျမာက္စြန္းအရပ္ဖက္ဆီမွာ အေအးလြန္တဲ့အခါ သဘာဝေတာရုိင္းငွက္ေလးေတြ ဟာ ေႏြးေထြးရာကုိရွာဖုိ႔ ေတာင္ဖက္အရပ္ဆီကုိ ပ်ံသန္းတတ္ၾကတယ္တဲ့။ သူတုိ႔ခရီးက သိပ္ၿပီးရွည္လ်ားလြန္း တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဆန္ဖရန္စစၥကုိ ေဗးဧရိယာတစ္ဝုိက္မွာရွိတဲ့ ေရကန္က်ယ္ေတြမွာ ေဆာင္းခုိငွက္ေတြက တစ္ေထာက္နားခုိၾကတယ္တဲ့။ ကုိယ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ပန္းၿခံထဲက (Quarry Lakes) ကြာရီေရကန္ေတြကလည္း ေဆာင္းခုိငွက္ေလးေတြရဲ့ ေခတၱနားခုိရာထဲက တစ္ခုတဲ့။ ေဆာင္းကုန္ုလုိ႔ ေျမာက္ဖက္အရပ္ဆီမွာ အေႏြးဓာတ္ ဝင္လာျပန္ေတာ့ ေဆာင္းခုိငွက္အုပ္ေတြက သူတုိ႔ေဒသ ေျမာက္ဖက္အရပ္ဆီ တစ္ခါျပန္ၾကျပန္တယ္တဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ ဒီေရကန္ေတြဆီကုိ ငွက္ေလးေတြ တစ္ႏွစ္ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ အလည္ေရာက္တယ္ေပါ့။ ဘဝ ရွင္ သန္ရပ္တည္ေရးအတြက္ မုိင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီခရီးကုိ ပ်ံသန္းရရွာတဲ့ ငွက္ငယ္ေလးေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း လူ႔ဘဝေတြ အေၾကာင္းကုိ ျပန္စဥ္းစားမိတဲ့အခါလည္း ရွိခဲ့ဖူးရဲ့။

ဘဝရပ္တည္ရွင္သန္ေရး၊ ဘဝလုံၿခဳံေရးအတြက္ ေမြးရပ္ေျမကေန မုိင္ေပါင္းေထာင္ေသာင္းခ်ီေဝး ကြာတဲ့ အရပ္ဆီကုိ ပ်ံသန္းလာခဲ့တဲ့ သူေတြရဲ့ဘဝ ကေရာ ငွက္ကေလးေတြနဲ႔ ဘာမ်ား ကြာျခားပါေသး လဲ။ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ သူတုိ႔ေမြးရပ္ေဒသကုိ ငွက္က ေလးေတြက ပ်ံလာၾကတယ္တဲ့။ ေမြးရပ္ေျမကုိ စြန္႔ ခြါခဲ့ၾကရတဲ့ လူသားေတြကေရာ ေမြးရပ္ေျမဆီ တစ္ ႏွစ္တခါ ႏွစ္စဥ္မွန္မွန္ ျပန္ႏုိင္ၾကပါရဲ့လား။ ငွက္ကေလးေတြဘဝကုိ ေတြးၿပီး သနားေနမိတဲ့ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိ ငွက္ငယ္ေလးေတြမ်ား သိလ်င္ျဖင့္ သူတုိ႔ကမ်ား ကုိယ့္ကုိ သနားစရာလုိ႔ ျပန္ျမင္ေနေလဦးမလား။

ေရကန္ျပာျပာေတြေဘးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း၊ ေတာပန္းေလးေတြရဲ့ ေမႊးပ်ံ့ပ်ံ့သင္းရနံ႔ကို ခံစားကာ ေရကန္ထဲ ကူးခတ္ေနတဲ့ ေရာင္စုံငွက္ကေလးေတြကုိ တဝၾကည့္လုိတယ္ဆုိလ်င္ျဖင့္ ဖရီးေမာင့္ၿမိဳ႔ေလးရဲ့ (Quarry Lakes) ကြာရီေရကန္ေတြရွိရာ ပန္းၿခံေလးဆီ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ သင္အနည္းဆုံးသြားၾကည့္ဖုိ႔ လုိလိမ့္မယ္။ မုိး စက္ေလးေတြ က်ၿပီးစ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာဆုိလ်င္ေတာ့ ေျမသင္းရနံ႔ သင္းပ်ံ႔ပ်ံံ႔ကုိပင္လ်င္ အပုိဆုအျဖစ္ သင္ရႏုိင္ဦး မွာပါ။

ေလ်ွာက္ေနတဲ့ ပန္းၿခံထဲကေန ဟုိအေရွ့အရပ္ဆီ ေမ်ွာ္ၾကည့္လုိက္လ်င္ေတာ့ ေတာင္တန္းၾကီးကုိ မႈိင္းျပျပ ျမင္ရ ေလရဲ့။ ရထားဥၾသသံၾကားရင္ ေႏြးေထြးတဲ့ အေမ့ရင္ခြင္ရွိရာ အေမ့အိမ္ကုိလြမ္းတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ ထူးအိမ္သင္ရဲ့ အေမ့အိမ္ သီခ်င္းေလးထဲကလုိ ဝင္လုလုု ေနညိဳ ခ်ိန္မွာ တိမ္ေရာင္စုံေတြေၾကာင့္ လင္းတစ္ကြက္ မွိန္တစ္ကြက္ ေနရွိန္ထင္ဟပ္ေနတတ္တဲ့ ေတာင္တန္းၾကီး ေနာက္ခံထားလုိ႔ ပန္းၿခံေဘးကေန ေျပးသြားတတ္တဲ့ ရထားေတြရဲ့ ဥၾသသံကုိ ၾကားရတုိင္း အေမ့အိမ္ကုိ ျပန္လည္သတိရမိတယ္။

အုိ စာဖတ္သူ … သင့္ကုိ တခုတ္တရ မွာခ်င္တဲ့စကားတစ္ခြန္း လည္းရွိပါရဲ့။ တကယ္လုိ႔မ်ား အခ်ိန္ရလုိ႔ ညေနခ်မ္း တခ်ိန္ခ်ိန္ မွာမ်ား ကြာရီေရကန္ေတြရွိရာ ပန္းၿခံေလးဆီ သင္သြားမ်ား သြားျဖစ္တယ္ဆုိလ်င္ အိပ္တန္းပ်ံ ငွက္ငယ္ေလး ေတြၾကည့္ၿပီး အိမ္္တမ္းခ်င္းစိတ္ ယုိဖိတ္ေနသူတစ္ဦးကုိမ်ား ေတြ႔ခဲ့လ်င္ျဖင့္ ၿပဳံးျပကာ ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔ မေမ့ပါနဲ႔ေနာ္။ သူက ဂြတ္ဒ္အီးဗနင္း ဆုိတဲ့ ႏႈတ္ဆက္စကားအစား ေနေကာင္းလား ဆုိတဲ့ ျမန္မာဆန္ဆန္ ႏႈတ္ဆက္သံကုိသာ ခုံမင္တမ္းတစြာ ၾကားခ်င္ေနသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိလည္း အမွတ္ တရ ရွိပေစဦးေပါ့။ ။