| Gaw She - Towards Rescuing Hands |
|
|
| လူမႈရႈခင္း - ေခတ္ျပိဳင္အေတြ႔အၾကဳံ | |
| Saturday, 14 November 2009 | |
|
ကမ္းလက္မ်ားဆီ ေဂၚရွယ္ ႏို၀င္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၀၉ လူတိုင္းက ကမၻာၾကီးတခုလံုး လွပေစခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါဘဲ …။ ကမၻာၾကီးတခုလံုး လွပေအာင္ မလုပ္ေဆာင္နိုင္ေပမဲ့ ပန္းေလးတပြင့္ ပြင့္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေပးနိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ့ နယ္စပ္ေတာရြာေလးမွာ ေက်ာင္းဆရာမ ဝင္လုပ္ခဲ့တယ္ …။ ကေလးေတြကို "စာ" သင္ေပးတာ တမ်ိဳးထဲ မဟုတ္ဘဲ၊ ကိုယ္သိတဲ့ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ ဗဟုသုတေလးေတြပါ ေၿပာၿပရင္း ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာပါေပးရင္း ကေလးေတြရဲ႔ ဘဝနဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကိုပါ နားလည္ေပးရတယ္။ ကိုယ္စာသင္ေပးရတဲ့ ကေလးေတြကိုပဲ ေမတၱာထားတာမ်ိဳးသာမက လက္လွမ္းမီသမွ် ကေလးေတြ၊ သားသမီးရဲ့ အတန္းေဖၚသူငယ္ခ်င္းေ တြရဲ့ ဘဝနဲ႔ ခံစားခ်က္ကိုပါ မွ်ေဝ ေပးခဲ့ရတယ္...။
တေန့ေတာ့ သမီးေလးက "ေမေမ … သမီးသူငယ္ခ်င္းေလ ဘာၿဖစ္မွန္းကို မသိဘူး၊ စာလည္း မရဘူး၊ စာလည္း မလုပ္ဘူး၊ စာလည္း စိတ္မဝင္စားဘူး၊ တမိႈင္မိႈင္နဲ႔ ..." "ေမးၾကည့္ေပါ့ သမီးရယ္။ သူ႔မွာ ဘာအခက္အခဲေတြ ရွိလဲ။ သူ ဘာေတြၿဖစ္ေနလဲေပါ့ ...။” ေနာက္တေန႔ ၊ သမီးဆီက ၾကားလိုက္ရတာကေတာ့ - "ငါေလ ရြာမွာ ေက်ာင္းမေနနိုင္ဘူး။ ဒီမွာ ေက်ာင္း အလကားတက္ရလို႔ ငါ လာေနရတာ။ အခု ငါ ရြာၿပန္ရေတာ့မယ္။ စစ္သား ၿပန္လုပ္ရေတာ့မွာ။ ငါ မလုပ္ခ်င္ဘူးဟာ။ ငါ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္။ ငါ မၿပန္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငါ မၿပန္လို႔လည္း မၿဖစ္ဘူး။ ငါမၿပန္ရင္ ငါ့ညီက ငါ့ကိုယ္စား ဝင္ေပးရမွာ။ ငါ့အေဖကို ဒုကၡေပးၾကမွာ။ ငါ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ဘူးဟာ။ ငါေလ ... .... ...” စသည္ၿဖင့္ ျပန္ ၾကားရပါေတာ့တယ္။ ဒီကေလး တေယာက္ထဲ ဒီလိုေသာကေတြကို ခံစားေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြ လူငယ္ေတြ ဒုနဲ႔ ေဒး ပါပဲ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလး၊လူငယ္ေတြ၊ လတ္ဆတ္ေနရမယ္၊ ေပ်ာ္ရြင္ တက္ၾကြေနရမယ္၊ အနာဂတ္ကို လွပစြာပံုေဖၚေနရမယ့္အစား … ကေလးေတြ အားငယ္ေနၾကရတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနၾကတယ္။ ဦးေနွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသား အက်ဥ္းခ်ထားခံ ေနရတယ္။ ဆိုးရြားတဲ့ ဒီ အေၿခအေနက လြတ္ေၿမာက္ခ်င္ေနၾကၿပီ။ ကူညီေပးမဲ့သူ၊ ကယ္ထုတ္ေပးမဲ့သူေတြကို င့ံလင့္ေနၾကတယ္။ လက္ကမ္းေနၾကတယ္။ "ကမ္းလက္မ်ား ဆီသို႔ …" |
|
| < Prev | Next > |
|---|
